Alle Kapitel von Just Like Cloud By Billionaire : Kapitel 31 – Kapitel 40

Nasa harap ako ng maliit na apartment na akin na ngayon. Hindi ito mansion. Hindi ito malaki o may chandelier o crystal tables. Pero ito akin. Ang sarili kong mundo, kahit maliit at simple. Huminga ako ng malalim habang binubuksan ang pinto. Amoy paint at bagong sahig. Humihinga ako ng malalim ulit, para maalis ang kaba at lungkot na bumalot sa akin sa nakaraang taon. Naglakad ako papunta sa banyo para alisin ang dumi at pawis mula sa matagal na paglalakad sa trabaho at errands. Dalawang trabaho ko ang kasalukuyan—part-time sa café at part-time na assistant sa isang maliit na publishing company. Masarap man sa pakiramdam na may sarili akong lugar, hindi pa rin nawawala ang alaala ng mansion. Ang mga alon ng alaala kay Jayden, kay Erickson, at kahit kay Amalia, ay dumadaloy sa isipan ko. Umupo ako sa maliit na sofa, pagod. Pero hindi lang pagod ang ramdam ko—may kakaibang kirot sa dibdib ko. Hindi ko mapigilan. Ang mga alaala ni Jayden—ang kanyang mga mata, ang init ng kanyang

Bawat araw na lumilipas ay parang may bigat sa dibdib ko. Graduation is approaching, at kahit masaya ako sa sarili kong tagumpay, hindi ko maiwasang madama ang kakulangan sa aking puso. Isa akong working student na ngayon ay may sarili nang apartment, may trabaho sa bagong kumpanya, at unti-unting nakikita ang bunga ng sariling pagsusumikap. Pero ang isa pang mundo—ang mundo ni Jayden Ryan Fendi—ay parang lumalapit sa akin kahit hindi ko inaasahan. Nagising ako nang maaga. Ang sikat ng araw ay sumilip sa maliit kong bintana. May bagong simoy ng hangin sa apartment ko, panibagong umaga para sa mga bagong posibilidad. Habang nag-aayos ako, hindi ko maiwasang balikan ang mga alaala ng nakaraang taon. Ang gabing iyon sa party, ang unang beses na hawak niya ang kamay ko, ang init ng tingin niya na parang hinuhuli ang bawat galaw ko. Hindi ko siya nakita ng personal sa loob ng mahabang panahon—dahil sa isang taon ng pananatili niya abroad para sa expansion ng Fendi Group—pero an

Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumalik si Amalia sa mansion. Matagal na siyang hindi lumalapit, at ngayong narito siya, ramdam ko agad ang tensyon sa hangin. “Kaylee…” mahinang sabi niya, halos bulong. Hindi ko alam kung seryoso o nagtatampo. Hindi ko siya tinignan kaagad. Nagpapanggap akong abala sa mga papeles sa opisina ng Holmes. Pero alam kong sinusubaybayan niya bawat galaw ko. “Amalia,” maiksi kong bati. Tumayo siya sa harap ko, ang mata puno ng hiwaga at bahid ng pagsisisi. “I… I’m sorry. Sa lahat.” Tahimik ako. Hindi ko alam kung paano siya tatanggapin. Ang sakit ng mga nakaraang taon ay hindi basta-basta mawawala. Ang mga bulong, intriga, at mga lihim na inilatag niya laban sa akin at… laban kay Jayden. “Hindi mo na kailangan magsabi,” sabi ko, pero marahil masyadong mahinang tunog para marinig niya ang lakas ng galit ko. Pumuwesto siya sa tabi ko. Mas malapit kaysa dati. Pakiramdam ko parang bumigat ang hangin sa paligid namin. May kakaibang init sa s

Hindi ko maipaliwanag kung bakit ang bawat bagay sa paligid ko ay parang lumalalim nang mas mabilis sa gabing iyon.Ang apartment ko—simpleng unit sa city—parang mas maliit sa bigat ng iniisip ko. Ang bintana ay nakaharap sa kalye, ngunit wala akong pakialam sa ilaw ng kalye o sa mga sirena. Ang iniisip ko lang: si Jayden.Siya. Ang lalaki na para bang huling taong dapat kong mapamahal. Ang lalaking iniwan, iniwasan, at iniwan ako sa gitna ng mga pangyayari na halos sumira sa buong mundo ko.Ngunit heto siya, sa kabilang silid, hindi bilang isang estranghero, kundi bilang isang taong may hawak ng bawat lihim, bawat galaw ko, bawat hiling na hindi ko nasabi sa sarili ko.“Kaylee.”Bulong niya iyon mula sa doorway. Simpleng tawag, ngunit parang may kuryente sa hangin. Tumayo ako mula sa sofa, puso ko tumatakbo sa dibdib ko. Ang boses niya—malalim, kontrolado, ngunit puno ng init—ay nagdadala ng kakaibang pangako.“Jayden…” Halos napapikit ako sa init ng pangalan niya sa aking labi. Hind

Ang apartment ko ngayon ay simple lang, pero sa wakas, ito ay sa akin. Walang mamahaling kristal, walang chandeliers, walang pamilyang nagbabantay sa bawat kilos ko. Walang ibang mata na naghuhusga. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, ako ay tunay na ako. Ngunit kahit malayo na ako sa mansion ni Jayden Fendi, hindi ibig sabihin ay nawala na ang alaala niya—lalo na ang init ng haplos niya sa bawat pagkakataon na magkasama kami, ang init ng presensya niya na laging nakakasabay sa tibok ng puso ko, ang pakiramdam na parang gusto ko siyang hawakan sa tuwing dumadaan siya sa isip ko. Ngunit sa halip na takot at panghihina, ngayon ay ramdam ko na ang bagong kapangyarihan sa sarili ko. 6:30 PM Upo ako sa sofa sa apartment ko, naka-relax sa malambot na unan. May baso ng malamig na tubig sa tabi ko, ngunit hindi iyon ang bumabalot sa damdamin ko. Ang mga alaala ng nakaraang taon—ang mga araw na iniwan ako ni Jayden, ang mga gabi na umiiyak ako sa dilim—ay unti-unting nagiging gasoli