Lahat ng Kabanata ng Just Like Cloud By Billionaire : Kabanata 11 - Kabanata 20

Hindi ko maintindihan kung bakit sa tuwing kasama ko si Jayden, parang lumilipad ang mundo ko sa ibang dimensyon. Ngunit ngayong gabi, ramdam ko ang ibang uri ng tensyon. Hindi lang sa pagitan namin ni Jayden, kundi sa pagitan ko at ng iba. Mula sa simula, alam ko na ang Amalia Marie Holmes ay may matalim na mata—hindi niya kailanman pinapansin ang mga detalye. Ngunit ngayong gabi, tila may kakaibang init sa kanyang titig. Ang mga mata niya ay naninimang sa akin, may halo ng pagtataka at selos. Nasa lounge kami ng Holmes mansion, tahimik na party matapos ang masiglang pagtanggap ng mga bisita. Jayden ay nakaupo sa tabi ko sa leather sofa, naka-black polo at slim-fit pants na nagdadagdag sa kanyang aura ng kagwapuhan. Simpleng lamig, ngunit may kapangyarihang humila sa akin kahit hindi niya sinasabi. “Kaylee…” boses niya, mababa at kontrolado, ngunit may bahagyang init, “you look… different tonight.” Tumitig ako sa kanya, hindi sigurado kung ito ay compliment o obserbasyon. Ang ba

Liwanag ng umaga ang dahan-dahang sumilip sa bintana ng silid ni Jayden. Malambot ang mga unan at kumot, at para bang bawat detalye rito ay ipinakita para sa mga mayaman. Para sa akin, para itong ibang mundo—isang lugar na hindi ko dapat nararating. Ngunit nandito ako. Nakaupo ako sa gilid ng kama, nakayuko ang ulo, at ramdam ko ang bigat ng gabi na iyon—hindi lang pisikal, kundi emosyonal. Hindi ko alam kung paano ito nangyari. Paano ako napunta sa ganitong posisyon—katulad ng isang babae na nararapat sa lahat, ngunit hindi ako kabilang. Ang init ng katawan niya na malapit sa akin kahapon, ang mahinang bulong niya sa tenga ko, at ang kamay niya na dahan-dahang hinaplos ang aking braso… parang apoy na hindi ko kayang apulahin. Ngunit sa umaga, ramdam ko ang katotohanan: hindi ako para sa mundong ito. Hindi ko makalimutan ang mga sandaling iyon kahapon. Ang haplos niya sa likod ko habang nakayuko sa sofa. Ang presensya niya sa tabi ko, sobrang lapit na halos maramdaman ko ang ti

Uuwi ako sa kuwarto ko sa Holmes mansion na parang may dalang bato sa dibdib. Bawat hakbang sa hagdan ay mabigat, at bawat hakbang ay nagpapaalala sa akin kung gaano ako kalayo sa buhay na gusto kong ibigay sa pamilya ko sa probinsya. Dalawang buwan na mula nang magsimula ang second year namin sa university. Dalawang buwan na may lihim akong pinapasan. Hindi lang ang relasyon ko kay Jayden Ryan Fendi, kundi pati ang kasinungalingan na kinakailangan kong panatilihin para sa ikabubuti ng pamilya ko at para rin sa trabaho ko bilang katulong. Pinipilit kong magmukhang maayos sa harap ng lahat, habang sa likod ng ngiti ko, may kabigatan na hindi alam ng kahit sino. Bumaba ako sa maliit na pantry sa mansion para kunin ang laptop at bills ko. Kailangan kong magpadala ng pera sa probinsya—para sa tuition ng kapatid ko, para sa pagkain, at para sa upa sa maliit naming bahay. Pero sa bawat pindot ko sa online banking app, ramdam ko ang kakulangan. Paano ako makakabayad nang maayos habang na

Hindi ko alam kung dapat ba akong matawag na swerte o malas. Siya—si Jayden Ryan Fendi—ang lalaki na palaging nasa headlines ng university, social media feeds, at kahit sa whispers ng campus. At ngayon, hindi lang siya sa panaginip ko nakikita. Siya na mismo ang nagbibigay ng init sa dugo ko sa tuwing lumalapit. Ngunit hindi ako siya. Ako ay si Kaylee Sydney Carnegie. Working student, katulong sa mansion, at tagapagtago ng mga lihim na hindi dapat malaman ng sinuman. Ngayon, ramdam ko ang lahat ng iyon habang nakatayo ako sa gilid ng courtyard ng university. Dumadaan ang grupo ng mga campus girls, at agad kong naramdaman ang kanilang mga titig. “Did you see him with Kaylee?” bulong ng isa. “Yeah! The maid girl?” sagot ng isa pa, sabay tawa na para bang nakakasakit. Huminga ako nang malalim. Dapat ko bang labanan ang inggit, ang selos, ang panghuhusga ng mga babae na nakikipagkwentuhan tungkol sa akin? Ngunit bago ko pa maproseso ang lahat, naramdaman ko ang presensya niya sa a

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang araw na iyon, pero ramdam ko agad ang bigat sa dibdib ko. Alam kong may mali, pero hindi ko alam kung saan nagsimula. Ang simpleng umaga sa university ay nagbago nang magulat akong makita si Erickson Jones sa harap ng library, may hawak na folder na parang hawak niya ang buhay ko. Hindi siya nagbiro. Hindi rin siya ngumiti. Ang mga mata niya—malalim, malamig, at matalim—ay nakatingin sa akin na parang sinusukat bawat galaw ko. “Kaylee,” panimula niya, mababa at kontrolado ang tono. “Alam mo ba kung gaano kahalaga ang mga detalye sa mundong ito?” “Erickson… Ano po iyon?” tanong ko, nanginginig ang boses. Hindi ko alam kung sinasadyang matunton niya ang bawat sikreto ko o hindi. “Hindi ko sinasadyang malaman ang lahat,” sabi niya, lumapit ng isang hakbang. “Pero alam ko na.” Alam ko. Biglang sumikip ang dibdib ko. Parang ang bawat hangin sa paligid ay nagbago. Naramdaman ko ang mga mata niya na parang sinusunog ang balat ko sa presensya niya