All Chapters of Future Detective ปฐมบทแห่งอุดรดารา: Chapter 31 - Chapter 40

“แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเงื่อนไขแบบนี้ ถ้าฝั่งพ่อเล่นตุกติกแบบนี้ ฝั่งพวกผมก็ไม่น้อยหน้าหรอกครับ”“ทุกท่านเชิญเข้ามาเลยครับ ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดการณ์ของคุณชายใหญ่”เมื่อสิ้นสุดคำพูดของชัชวินก็มีเงาของใครหลายคนเดินออกมาหลังประตูสนามฝึก นั่นคือคนสนิทของคุณชายใหญ่ คนสนิทของคุณชายเล็ก และคุณชายเล็กเองยังเดินทางมาด้วยเช่นกัน“คุณชายเล็ก ท่านมาได้ยังไงครับ” ผู้นำตระกูลอุดรภาครีบวิ่งมาทำความเคารพด้วยความหวาดกลัว ไม่คาดคิดว่าเรื่องเหล่านี้จะถึงหูของตระกูลใหญ่“ไม่ต้องมากพิธีหรอก ยังไงวันนี้ก็ตั้งใจมาดูว่าปัญหาครั้งนี้จะจบลงยังไง เพราะมันยืดเวลามาตลอดหลายปี ควรมาถึงจุดสิ้นสุดลงสักที”“ฉันได้รับคำสั่งมาจากว่าที่ผู้นำตระกูลภูทนินทร์คนต่อไปให้มาเป็นพยานในเหตุการณ์ครั้งนี้ ทุกคำตัดสินในวันนี้ก็เหมือนเขามาอยู่ต่อหน้า หวังว่าจะไม่มีใครเล่นสกปรกก็พอ และมีคนฝากมาบอกด้วย”“ถ้าครั้งนี้ยังเล่นตุกติกนะตาแก่ หัวคงไม่จำเป็นต้องตั้งอยู่บนบ่าหรอก เพราะมีแล้วมันไม่ค่อยได้เรื่องเลย ให้มันลอยกลายเป็นลูกฟุตบอลไปซะดีกว่า แล้วปล่อยให้คนอื่นเป็นผู้นำคนต่อไป ใจความมีเท่านี้

“มันก็มากเกินไปอยู่ดีค่ะ”            ชลาลัยรีบวิ่งมาเกาะขาเจ้านายผู้มีอำนาจสูงกว่าทุกคนในที่แห่งนี้ทั้งหมด เธอไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่รู้ว่าหากเป็นคำพูดของคนนี้ล่ะก็...พวกพี่ของเธอจะปลอดภัย            “ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก พี่ชายและพี่สาวของเธอจะชนะเดิมพันครั้งนี้”            “สนใจเข้าร่วมด้วยหรือไม่ล่ะ ถ้าเธอร่วมมือก็ยิ่งดีเข้าไปอีกนะ”            “ถึงจะยังเด็กแต่รู้ใช่ไหมว่าฉันพูดจริง ไม่เคยบิดพลิ้วคำพูดพวกนี้หรอกนะ”            นภัทรเริ่มเดินเกมตามคำสั่งของพี่ชายตัวดีทันที เพราะคนที่อยากให้มาดันมาไม่ถึงเพราะรถติดไฟแดงซะงั้น ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน           

“คุณชายเล็กครับ สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง” ชินภัทรถามด้วยความเป็นห่วง            “หึ สมกับเป็นบุคคลมากความสามารถที่สุดในตระกูล ทายาทรุ่นนี้ควรเป็นนายที่จะเป็นหัวหน้าตระกูลคนต่อไปนะ ทรงพลัง เฉลียวฉลาด แถมร่างกายยังแข็งแกร่งอีก”            นภัทรไม่ได้ตอบคำถามกลับพูดจาหยอกล้อแทน เพราะรู้สึกสนใจท่าทีแตกตื่นเหมือนเด็กน้อยที่นานครั้งจะพบเห็น เนื่องจากอุปนิสัยของชินภัทรค่อนข้างคล้ายตนเองอยู่มาก            “อย่าเพิ่งล้อเล่นสิครับท่าน ผมจริงจังอยู่นะ”            “ไม่มีปัญหา ตอนนี้เหลือแค่สามร้อยกว่าคนแล้ว เพราะแต่ละคนดันโดนเสยหมัดจนกระเด็นตกกันไปเกือบหมด แจ็คดันให้เทคนิคเจ้าพวกนี้เอาไว้เลยใช้พลิกสถานการณ์ทัน”            “ถึงแม้ว่าคนของพวกนายทั้งหกคนจะไม่สามารถล้มได้ครับหนึ่งพันคน แต่ยั

“ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก นายย่อมรู้ดีกว่าใครว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่ ถ้าไม่โดนโยนงานให้มาจะอยากมาไหมล่ะ แถมยังทำเหมือนกับทุกอย่างเต้นอยู่บนฝ่ามือตนเองแบบนี้”            “พี่ชายของฉันนิสัยเสียมาแต่ไหนแต่ไร เพียงแค่ฉันยอมเดินตามเฉยๆ บางอย่างไม่จำเป็นต้องใช้สมองตนเองคิด ถ้ามันมีคนคอยคิดและทำให้ทุกอย่าง”            “สิ่งที่เด็กอย่างนายควรเรียนรู้นะ ชินภัทร นั่นคือการไหลไปตามสถานการณ์แบบที่ฉันกำลังทำอยู่ เพราะสุดท้ายคนที่ต้องรับผิดชอบย่อมเป็นพี่ชายฉัน ไม่ใช่ตัวของฉันเอง”            “จำเอาไว้เสมอว่านายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว”            “มีพี่น้องอยู่ตั้งสามคน ทำไมทำหน้าเหงา โดดเดี่ยวเดียวดายอะไรขนาดนั้น มีอะไรก็มาปรึกษาฉันได้ ส่วนมากพวกคนฉลาดมักมีปัญหาทางจิตใจ”            “นายอยากรู้ไหมว

“โอ๊ยพี่! ถึงขนาดเข้าห้องมาขนาดนี้ ถ้าไล่ออกจากห้องไปจะเดินไปป่ะ ถามจริง”            “ไม่ เพราะฉันอยากคุยด้วย”            “ถุยเถอะ แล้วถามทำซากอะไรเนี่ย มีไรพูดดิ คนจะหลับจะนอนยังมากวนกันอยู่ได้ ไม่มีอะไรทำหรือไง มาหลอกหลอนคนนอนคนอื่นกลางดึกแบบนี้ สงสัยตอนแม่ท้องพี่คงลืมมารยาทไว้ในท้องแม่แล้วมั้ง”            “ด่าขนาดนี้ไม่ด่ายันแม่เลยล่ะ”            “จะบ้าเหรอวะ แม่ผมกับแม่พี่คนเดียวกันป่ะ ด่าไปมันจะแปลกไหมก่อน สมองไม่มีแล้วมั้ง ถ้าจะเอ๋อกินขนาดนี้ มาพากันนอนแล้วตื่นมาคุยอีกรอบเถอะ”            ชินภัทรพูดเสร็จสรรพพลางปิดไฟแล้วเอนตัวลงนอนทันที ไม่ได้สนใจพี่ชายที่นั่งอยู่โซฟารับแขกเลยแม้แต่น้อย            “เฮ้ย! พี