ตอนที่ 38 Future Detective บทเก้า ภาคปลาย

“ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก นายย่อมรู้ดีกว่าใครว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่ ถ้าไม่โดนโยนงานให้มาจะอยากมาไหมล่ะ แถมยังทำเหมือนกับทุกอย่างเต้นอยู่บนฝ่ามือตนเองแบบนี้”

            “พี่ชายของฉันนิสัยเสียมาแต่ไหนแต่ไร เพียงแค่ฉันยอมเดินตามเฉยๆ บางอย่างไม่จำเป็นต้องใช้สมองตนเองคิด ถ้ามันมีคนคอยคิดและทำให้ทุกอย่าง”

            “สิ่งที่เด็กอย่างนายควรเรียนรู้นะ ชินภัทร นั่นคือการไหลไปตามสถานการณ์แบบที่ฉันกำลังทำอยู่ เพราะสุดท้ายคนที่ต้องรับผิดชอบย่อมเป็นพี่ชายฉัน ไม่ใช่ตัวของฉันเอง”

            “จำเอาไว้เสมอว่านายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว”

            “มีพี่น้องอยู่ตั้งสามคน ทำไมทำหน้าเหงา โดดเดี่ยวเดียวดายอะไรขนาดนั้น มีอะไรก็มาปรึกษาฉันได้ ส่วนมากพวกคนฉลาดมักมีปัญหาทางจิตใจ”

            “นายอยากรู้ไหมว่าทำไม”

          นภัทรถือโอกาสพูดสอนอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู เพราะหลังจากผ่านการฝึกอบรม เรียนรู้มาด้วยกัน เลยรู้ว่าเด็กคนนี้มีนิสัยคล้ายเขาอยู่มาก

            หากปล่อยเอาไว้แบบนี้อาจประสบปัญหาทางสภาพจิตใจ ควรได้รับคำแนะนำจากคนอายุมากกว่า เขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เข้ารับการปรึกษาจากนักบำบัดและจิตแพทย์

            บางทีเด็กคนนี้อาจจะเป็นเหมือนเขาก็ได้ ใครจะไปรู้

            “ทำไมครับท่าน ผมไม่เข้าใจ”

            “ผมได้ข่าวว่าคุณชายเล็กอายุสิบเก้า คุณชายใหญ่อายุยี่สิบสาม”

            “ท่านยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงทำเหมือนผมยังเด็กล่ะครับ”

            ชินภัทรถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ แม้ว่ากาลเวลาจะผ่านมาเป็นพันปี แต่กฎบรรลุนิติภาวะก็ยังคงเป็นอายุยี่สิบ ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง

            ในเมื่อเจ้านายผู้นี้เพิ่งจะสิบเก้าเท่านั้นเอง

            ทำไมดันทำตัวเป็นผู้ใหญ่ซะงั้น มันทำให้รู้สึกแปลกไปหมด บางครั้งรู้สึกว่านายท่านคนเล็กทำตัวแก่เกินวัยไปหน่อย ควรสนุกสนานตามวัยมากกว่า

            “หึ ถ้านายคิดแบบนั้น ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด เอาเป็นว่าถ้ารู้สึกดดันเกินไปก็โทรไปหาเบอร์พวกนี้ เป็นศูนย์ดูแลสภาพจิตใจประจำตระกูลภูทนินทร์”

            “นายคือคนของภูทนินทร์เหมือนกัน สมควรได้รับการดูแลทั้งกายและใจ”

            “ขอบคุณครับ คุณชายเล็ก”

            บรรยายการอบรมของเจ้านายกับลูกน้องเป็นไปอย่างเรียบง่าย จนคนอื่นไม่มีใครกล้าพูดขัดอะไร เพราะอำนาจยังเหลืออยู่อีกหลายชั่วโมง กลัวคอขาดก่อนจะพูดจบ

            “ขอบพระคุณมากค่ะ คุณชายเล็ก การกระทำของท่านในวันนี้ทำให้ดิฉันโล่งใจมากค่ะ เพราะฉันไม่สามารถเข้าไปด้านในของตระกูลภูทนินทร์”

            “เลยกังวลอยู่ทุกวัน แม้ว่าลูกสาวกับลูกชายจะคอยพูดอยู่เสมอ ว่าการไปอยู่ที่นั่นไม่ได้ลำบากอะไร เพียงแต่บทเรียนหนักหน่วงไปหน่อยเท่านั้น”

            “ความเป็นอยู่ดี มีที่พัก อาหาร และเรียนทุกอย่างครบถ้วนเป็นอย่างดี ดิฉันดีใจมากที่ลูกสุขสบายค่ะ”

            หล่อนรีบพูดพลางถือกระเช้าบำรุงร่างกายสำหรับเด็กหนุ่มที่อุดมไปด้วยสารอาหาร โปรตีน และของดีอีกหลายอย่าง แตกต่างจากการพบปะคนอื่นที่เป็นกระเช้าดอกไม้

            “ดิฉันคิดว่าท่านไม่น่าต้องการกระเช้าดอกไม้ รู้ดีว่าท่านสามารถหาของที่ดีกว่านี้ได้ ในฐานะแม่คนหนึ่ง ดิฉันคิดว่าการมอบของบำรุงร่างกายให้แข็งแรงถือเป็นสิ่งจำเป็นกว่าค่ะ”

            “และนี่เป็นชุดเซตผ้าเช็ดหน้าและไหมพรมที่ดิฉันลงมือปักเองทุกขั้นตอน เป็นของขวัญให้กับท่านและคุณชายใหญ่ค่ะ ดิฉันไม่กล้าหวังสูงว่าทั้งสองจะใช้สอยของดิฉันหรือไม่”

            “ได้โปรดรับของขวัญที่แสดงความจริงใจของแม่คนนี้หน่อยนะคะ จะรู้สึกขอบคุณมากค่ะ”

นายหญิงตระกูลอุดรภาคตั้งใจเอ่ยปากชวนคุยเป็นคนแรก เธอในตอนนี้ไม่ได้อยากวางตัวเป็นนายหญิงของบ้านที่ต้อนรับแขก อยากเป็นเพียงแม่ของเด็กที่อยากขอบคุณ

            ผู้มีพระคุณทั้งหลายที่คอยเป็นเกราะกำบัง คุ้มครองความปลอดภัย ให้ทุกสิ่งทุกอย่างตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะตัวเธอเองก็มีลูกเล็กต้องดูแล

            เลยไม่ได้ขยับตัวไปไหนมาไหนง่ายดายนัก แถมยังเป็นซึมเศร้าหลังคลอดอีก ปัญหาหลายอย่างถาโถมเข้ามาจนไม่สามารถสนใจได้ทุกอย่าง

            “ขอบคุณครับ สำหรับของขวัญทั้งหมดที่ตั้งใจทำให้ผมและพี่ชาย ความจริงใจพวกนี้มีค่ามากกว่าการประจบประแจง พวกเราสองพี่น้องไปวันๆ”

            “คุณหญิงวางตัวได้ดีมากครับ ขอเป็นตัวแทนทายาทตระกูลภูทนินทร์ขอบคุณสำหรับของทั้งหมดที่ตั้งใจมอบให้ ผมดูออกว่าเป็นสิ่งที่ตั้งใจอย่างมาก”

            “ไม่จำเป็นต้องรู้สึกไม่ดีหากลายปักไม่สวย หรือไหมพรมไม่สวยอย่างที่คิด ไม่มีใครทำอะไรสมบูรณ์หรอกครับ มนุษย์ย่อมมีข้อผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น”

บุตรลำดับสองตระกูลภูทนินทร์รับของขวัญมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสราวกับวัยรุ่นธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่คุณชายผู้สูงศักดิ์ระดับประเทศ

            สร้างความตกตะลึงให้ใครหลายคนเป็นอย่างมาก แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจสายตาใครขนาดนั้น บางอย่างอธิบายไปคงไม่มีใครคิดจะเข้าใจหรอก

สมัยนี้ความจริงใจหายากกว่าเงินทองหลายหมื่นล้านเสียอีก แต่นายหญิงตระกูลอุดรภาคคนนี้กลับใส่ใจมากถึงเพียงนี้ บ่งบอกถึงความรักของแม่ที่มีต่อลูกว่ามากมายแค่ไหน