Todos los capítulos de Future Detective ปฐมบทแห่งอุดรดารา: Capítulo 21 - Capítulo 30

“พวกเรามีเรื่องจะคุยกับแม่ค่ะ” ชลลดาเป็นคนพูดเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน เพราะน้องชายสองคนต่างพยักหน้าให้เธอเป็นคนเริ่มบทสนทนา “ใช่ครับ เรื่องนี้ผ่านกระบวนการตัดสินใจมาอย่างดี จากพวกเราทั้งสามคน มันไม่ใช่การตัดสินใจชั่ววูบเพียงเพราะอายุยังน้อย” ชัชวินเริ่มพูดถึงเนื้อหาเริ่มต้นและตั้งใจส่งช่วงท้ายที่เป็นส่วนสำคัญให้น้องเล็กแทน “พวกเราสามคนตัดสินใจจะไปอยู่ภายใต้การดูแลของว่าที่ประมุขคนต่อไปของตระกูลภูทนินทร์ แทนการดูแลจากพ่อกับแม่เพราะว่าพวกเราไม่ถูกใจระบบดูแลที่เอื้ออำนวยให้กับลูกชายมากกว่าลูกสาว” ชินภัทรรู้ว่ายังไงพี่สาวกับพี่ชายก็ไม่กล้าหักหาญน้ำใจของแม่เท่าไหร่ ในฐานะลูกคนเล็กในปัจจุบันเลยเลือกใช้กลเม็ดการเอาแต่ใจแทน และเลือกส่งเอกสารสัญญาที่มาจากผู้เป็นนายสามฉบับให้ท่านเปิดอ่านด้วยตนเอง คงเข้าอะไรมากขึ้นนายหญิงตระกูลอุดรภาคได้อ่านสัญญาการเลี้ยงดูบุตรทั้งสามว่าหลังจากนี้จะตัดขาดการสนับสนันจากผู้เป็นพ่อแม่ รวมถึงตั้งใจหาเงินมาชดเชยค่าเลี้ยงดูทั้งหมดภายในสามปี เพื่อตัดขาดโดยสมบูรณ์ รวมถึงยินยอมพร้อมใจให้น้องสาวคนเล็กที่กำลังจะลืมตา

“คุณชลลดา ผลสอบภาคทฤษฎีคะแนนยี่สิบกว่าถึงสามสิบกว่า ทุกหมวดหมู่ของภาคทฤษฎีครับ ผลสอบภาคปฏิบัติทุกวิชาคะแนนสิบกว่าคะแนน ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ” “วิชาการเรียนทั้งหมดจะถูกปรับใหม่ให้เข้ากับความรู้ ความสามารถในปัจจุบันของคุณชลลดา การศึกษาทั้งหมดจะถูกปรับครับ รวมถึงการเรียนในสถาบันอาจจะถูกนำมาสอนเพิ่มเติม” “รางวัลปลอบใจสำหรับความพยายาม คุณชายใหญ่ให้ของขวัญเป็นชุดนักเรียนใหม่สามชุด ชุดไปรเวทสี่ชุด และเงินจำนวนสองล้านบาทครับ” พ่อบ้านส่วนตัวจัดแจงบอกรายละเอียดทั้งหมด ไม่ได้แสดงความรู้สึกส่วนตัวแต่อย่างใด สมกับเป็นพ่อบ้านมากความสามารถ “ขอบคุณสำหรับรางวัลค่ะ แต่เงินรางวัลพ่อแม่พวกเรายังคงให้ตามปกติ เพราะแม่ปกปิดเรื่องพวกนี้เอาไว้ ทำให้พ่อไม่สังเกตเห็นเลยตลอดหกเดือนค่ะ” ชลลดาตอบกลับออกไปด้วยความรู้สึกเกรงใจ เธอลำบากใจอยู่พอสมควรเพราะเงินมากพอสำหรับการไปโรงเรียน และการศึกษาหลายอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ มาอยู่ที่นี่มีความสะดวกสบายทุกอย่าง เรียกว่าอลังการมากกว่าบ้านตนเองอีก ดูก็รู้ว่าเสื้อผ้าพวกนั้นคงจะเป็นฝีมือการถักทอจากคนทำมากกว่าเ

“ไม่มีคำว่าชายหรือหญิง มีเพียงทายาทตระกูลอุดรภาคเท่านั้น ทุกคนมีสิทธิได้รับเงินและสวัสดิการเท่ากัน ไม่ควรมีใครได้มากกว่า แถมยังไม่มีการลงมติผู้สืบทอดโดยตรงด้วยซ้ำ”            นายหญิงตระกูลอุดรภาคตะคอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน แม้ว่าจะเคยเป็นคนของภาครัฐมาก่อน ถ้าเลือกแต่งงานกับคนภาคเอกชนก็ต้องย้ายทุกอย่างมาเหมือนกัน            ยุคสามพันกว่าปีแต่ทำไมยังมีบางคนที่มีชุดความคิดเหมือนในอดีต หรือความจริงแล้ว...ความทุเรศแบบนี้มีอยู่ตลอดเวลา เพียงแค่ว่าจะเกิดในยุคไหนเท่านั้นเองชินภัทรมองพ่อแม่ตนเองที่ยืนทะเลาะกันต่อหน้าคุณชายใหญ่ ภายในห้องประชุมขนาดเล็กมีเพียงสมาชิกตระกูลภูทนินทร์และตระกูลอุดรภาคเท่านั้น ไม่มีตระกูลอื่นเข้าร่วม            หลังจากอยู่ภายใต้การดูแลของคุณชายใหญ่มาหนึ่งปี ทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง เรื่องราวทั้งหมดกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ท่านต้องการ    &n

มีครั้งหนึ่งเธอหยอกล้อน้องชายเล่นด้วยการแย่งขนมไปกินสามคำแถมยังยิ้มสะใจที่แย่งมากินด้วยน้ำเสียงร่าเริง ตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะซื้อขนมมาคืนให้มากกว่าเดิมสามเท่า            ไม่คาดคิดว่าจะถูกโกรธจนไม่พูดด้วยครึ่งปี ไม่มีคำด่าทอหรือคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น กับปฏิบัติเหมือนเธอไร้ตัวตน ราวกับไม่ได้เป็นอะไรกัน จึงถามออกมาด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงไม่ยอมพูดด้วย            “พี่ตั้งใจซื้อขนมมาขอโทษนะ ทำไมถึงได้ไม่คุยด้วยกันเลย นี่มันนานมากแล้วนะ ชินภัทร”          “นั่นเป็นคำพูดของคนที่ทำผิดเหรอครับคุณชลลดา ช่างเป็นคุณหนูเอาแต่ใจจริงๆ ทั้งที่เกิดก่อนใครในบ้าน มีอำนาจรองจากพ่อแม่”          “กลับมารังแกผมซะงั้น สำหรับคุณอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่นสนุกๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น สำหรับผมมันคือเรื่องใหญ่กว่าที่คิด”    &n

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ พี่ซื้อของขวัญมาฝากด้วย” ชลลดาบอกพลางหอบของขวัญหลายอย่างเข้าห้องนอนน้องชายตนเองทันทีโดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของห้องเลยสักนิด            “ไม่เคยมีใครบอกเหรอครับ จะเข้าห้องคนอื่นควรขออนุญาตด้วย ไม่ใช่พูดจบก็เดินเข้ามาเลย ยังคงให้ผมตามด่าอยู่เรื่อยเลยนะ”            “ตอนนี้พี่รู้สึกว่าถ้าไม่ถูกชินด่า เหมือนจะขาดอะไรบางอย่างในชีวิตไปเลยล่ะ” ชลลดาพูดพลางยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี เพราะเธอรู้สึกว่าได้ใกล้ชิดกับน้องมากกว่าเมื่อก่อนขึ้นเยอะ ดูมีชีวิตชีวาไม่ใช่หุ่นยนต์เหมือนสมัยเด็ก“ขออนุญาตเข้าห้องนะ ชิน”            “ถ้าพี่ลดายังพูดแบบนั้นไปเรื่อยๆ ชินมันอาจจะคิดว่าพี่โรคจิตแทนมากกว่านะ พูดแต่ละประโยคชวนขนลุกทุกอัน จะบ้าตาย ทำตัวธรรมดาไม่ได้เหรอครับ”            ชัชวินบอกพลางยกของขวัญที่ตนเองตั้งใจซื้อให้น้องชายเข้ามาในห้อ