All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 11 - Chapter 20

จากนั้นก็มาชวนกันอาบน้ำที่ต้องเรียกว่า ‘เล่นน้ำ’ กันเสียมากกว่า สองพี่น้องแซ่หวังสาดน้ำใส่กันไปมา หัวเราะเต็มเสียงช่างเป็นความสุขชุ่มฉ่ำใจพานให้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งไปตั้งแต่ชายเขานั่นแล้ว แต่พอจะกลับไปยังเรือนพักสองพี่น้องก็ต้องหลบซ่อนเจ้าปลาชะตาขาดทั้งสี่ตัวเอาไว้ให้มิดชิด ก็หากหัวหน้าแม่ชีเหยียนทราบเข้าพวกนางคงได้ถูกดุกันถ้วนหน้าเป็นแน่ที่เอาเนื้อสัตว์มากินในเขตพระอารามซือไท่เช่นนี้ความซุกซนนี้ไม่มีผู้ใดยอมแพ้ผู้ใดไม่ว่าคนพี่หรือคนน้อง ต่อให้วัยห่างกันถึงสี่ปีแต่เพียงหวังลี่จูกับน้องสาวนับจากฟื้นขึ้นมาก็สนิทกันมากราวกับเพื่อนสนิทมากกว่าจะเป็นพี่กับน้อง“หวานมากเลยนะพี่สาว เนี่ยเราไม่ได้กินปลาเผากันมานานกี่เดือนแล้วนะ?”หวังลี่เจินหลับตาทำกิริยาเคลิบเคลิ้มเมื่อนางได้ส่งเนื้อปลาเข้าปากไปคำแรก จนหวังลี่จูถึงกับหัวเราะออกมาพรืดใหญ่ จากนั้นก็ส่งนิ้วชี้กับนิ้วกลางไปบีบปลายจมูกโด่งเรียวสวยของคนเป็นน้องสาวแล้วโยกไปมาอย่างมันเขี้ยวเต็มทน“เท่าที่จำได้ห้าวันก่อนเราก็เพิ่งกินไปเองนะเสี่ยวเจิน”แล้วสองเสียงหวานใสก็ผสานกันหัวเราะคิกคักไม่กล้าปล่อยเต็มเสียงเพราะสถานที่ไม่เอื้ออำนวยนั่นเอง แล้

ตอนที่ 4 ชินหวางเฟยทรงวิ่งหนีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!!!สองพี่น้องยังตื่นเช้าและไปรับจ้างทุกสิ่งที่มันจะได้เงิน และไม่ทำผู้ใดเดือดร้อน รวมไปถึงตัวของพวกนางเองด้วย ถึงจะมีเงินแต่พวกนางไม่เคยคิดจะฟุ้งเฟ้อ สองพี่น้องมีเพียงอยากซื้อที่ดิน อยากมีบ้านเป็นของตนเอง พวกนางอยากยืนด้วยสองเท้าและอยู่รอดได้ด้วยสองมือของตัวเองเท่านั้นหญิงสาวผู้อื่นในโยวโจวพอเข้าสู่วัยสิบสามสิบสี่ปีก็วุ่นวายต้องเตรียมตัวออกเรือนหรือรอแม่สื่อมาทาบทาม ทว่าหวังลี่เจินนั้นมีพี่สาวเช่นหวังลี่จูที่คอยปลูกฝังความคิดของสตรีจากต่างภพที่เจริญก้าวหน้ากว่าโยวโจววแห่งนี้อาจนับหมื่นปีว่า ‘ไร้สามีนั้นไม่ไร้ลมหายใจ ทว่าเจ้าไร้ที่นอนอบอุ่น ไร้อาหาร และน้ำดื่มกินนั่นต่างหากจึงตายแน่แท้’ ซึ่งเด็กหญิงวัยสิบขวบปีจนบัดนี้สิบสี่ปีแล้วจึงไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องบุรุษหรือสามีเลยเด็กสาวคิดเพียงหนึ่งวันมีข้าวให้กินอิ่ม มีเตียงนอนอบอุ่นที่พี่สาวคอยเป็น ‘หมอนข้าง’ ตื่นมามีงานให้ได้ทำ ได้อยู่กับพี่สาวที่รักนาง ปกป้องนางไม่ห่างแยกจากกัน เพียงเท่านี้ความทุกข์ยากใดในใต้หล้าก็ไม่อาจทำอันใด ‘หวังลี่เจิน’ ผู้นี้ได้อีกต่อไป จะอดจะอิ่มก็ขอเพียงมีอ้อมแขนอบอุ่นของ

“มะ...ไม่...ข้าเอ่อ...ข้าไม่ใช่พระชายาเอกแล้วยิ่งไม่ใช่ชินหวางเฟยแซ่หวังอันใดนั่นทั้งสิ้น พวกท่านมาผิดที่แล้ว” ในที่สุดหวังลี่จูก็พบลิ้นกับน้ำเสียงของตนเอง นางเร่งระรัวลิ้นปฏิเสธอย่างไม่คิดมากอันใดทั้งสิ้น เสร็จแล้วนางก็จับจูงมือของน้องสาววิ่งหนีทันที ไม่สนใจแล้วว่าทางด้านหลังจะบังเกิดเสียงเอะอะอึงมี่อันใดทั้งสิ้น“พี่สาวนี่มันเรื่องอันใดกัน?” พอวิ่งกลับมาถึงเรือนนอนของตนเองแล้วปิดประตูแน่นหนาก็ทรุดลงไปนั่งหอบหายใจที่พื้นด้วยกันทั้งคู่ หวังลี่เจินจับมือของพี่สาวแน่น หวังลี่จูเองก็หันมาโอบกอดน้องสาวเอาไว้แนบแน่น หากเรื่องดังกล่าวมันเกิดขึ้นจริง คนแซ่หวังผู้นั้นคือตัวของนางจริง หญิงสาวก็ไม่มีวันทอดทิ้งน้องสาวไปเด็ดขาด“ไม่รู้เช่นกัน แต่ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้าไปที่ใดเด็ดขาด เราทั้งสองจะไม่มีวันแยกจากกันเป็นแน่” หวังลี่จูกล่าวออกมาอย่างมั่นคง ถึงนางเองจะไม่ทราบอันใดเลย ไม่ทราบทั้งสิ้นว่าวันนี้เกิดอันใดขึ้น มันจะเป็นความเข้าใจผิดก็ดี เป็นเรื่องจริงก็ช่าง เช่นไรนางก็จะไม่ยอมเข้าวัง และจะไม่ทอดทิ้งน้องสาวเด็ดขาดทางด้านชินอ๋องจ้าวจวินหลางที่ถูก ‘พระชายาเอก’ วิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตากลับเป็นฝ่าย

สองพี่น้องไปหยิบเบาะรองนั่งมาคนละหนึ่งชิ้นแล้วนำมาวางลงที่หน้าพระโพธิสัตว์ขนาดยักษ์ โดยมีเหยียนซือไท่กับสองผู้ติดตามนั่งหันหลังให้กับองค์พระโพธิสัตว์แต่ดันหันหน้ามาทางด้านนางทั้งสองพี่น้องอย่างกับจะบอกด้วยกิริยาว่าหากเหยียนซือไท่ไม่ลุกจากไป พวกนางก็ต้องทนนั่งก้นเป็นเหน็บกันไปจนกว่าท้องฟ้าด้านนอกจะสว่างไสวไปด้วยแสงแรกของอรุณรุ่ง!แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่สองพี่น้องแซ่หวังคิด พวกนางถูกให้นั่งอยู่ในหอพระคัมภีร์ใหญ่ตลอดค่ำคืนไปพอจวบจนถึงต้นยามเฉิน พวกนางจึงถูกอนุญาตให้ออกจากหอพระคัมภีร์ดังกล่าวได้ ซึ่งกว่าจะลุกขึ้นมาแล้วการเดินแทบจะกลายเป็นเป็ดขาเจ็บเนื่องจากนั่งนานจนเหน็บกินทว่าเพียงพวกนางสองพี่น้องแซ่หวังนั้นก้าวเท้าเปล่าเปลือยพ้นธรณีของประตูใหญ่ออกมา หัวเข่าของหวังลี่จูและหวังลี่เจินก็อ่อนจนต้องคุกเข่าลงไปกับพื้นโดยแรงเมื่อภาพตรงหน้าลานกว้างใหญ่ของพระอารามหลวงไห่เหมี่ยวแห่งนี้มีเกี้ยวสีแดงหลังโตจอดรอคอยพร้อมกับทหารองครักษ์ พร้อมด้วยนางกำนัลกับขันทีมากมายร่วมสองร้อยชีวิต โดยที่หน้าเกี้ยวหลังโตมีบุรุษสวมอาภรณ์สีแดงอยู่บนหลังอาชาที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงเช่นกันนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ด้วยใบหน้าบึ

ตอนที่ 6 สกุณาย่อมอยากโบยบินพอเข้ามาอยู่ในวังหลวงแน่นอนว่าก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานมันก็ต้องซักซ้อมเตรียมตัวเข้าพิธีเพื่อไม่ให้ภายในวันจริงบังเกิดความผิดพลาด เพราะว่าที่เจ้าสาวนั้นเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านป่าธรรมดานางหนึ่งเท่านั้น แล้วไหนจะยังต้องรอฤกษ์งามดีที่สุด ซึ่งภายในใจของหวังลี่จูนั้นอยากให้กว่าจะถึงฤกษ์ดีที่กล่าวถึงนั้นยาวนานไปถึงแปดสิบปีนางคาดว่ากำลังเหมาะวัยกำลังได้…ได้ร่วมลงโลงศพไปพร้อมกันเลย หออันใดนั้นไม่ต้องเข้ามันหรอกก็จะมีบุรุษที่ดีอันใดเตะตัดขาสตรีจนหัวเข่าแตกกันบ้าง ดีนะเพียงเข่าของนางแตก หากที่คว่ำลงไปเป็นหน้าของนางต้องบินข้ามภพไปทำหน้าใหม่ถึงเกาหลีมันจะได้เบ้าหน้าสวรรค์เมตตานี้คืนมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ เจ้าคนเสียสติ เจ้าปีศาจกระทิงสามเขา เจ้าสุนัขสามตา ไอ้คนนิสัยชั่วช้าหญิงสาวถูกขัดผิวพรรณไปก็นึกแช่งชักหักกระดูกจ้าวจวินหลางไป ถูกขัดผิวยังไม่หนำใจเหล่านางกำนัลและขันทีอันที่จริงไม่ตรงใจหลิวไทเฮามากกว่านางยังถูกนำเข้าไปทำพิธีใช้เส้นด้ายกำจัดขนบนร่างกายของนางจนสิ้นผิวพรรณที่แต่เดิมมันก็ดีอยู่แล้วบัดนี้ถูกขัดด้วยเครื่องหอมสูตรดีแช่น้ำนมแพะสูตรของหลิวไทเฮาแล้วมีหรือจากห่านดงจะ