All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 10 บททดสอบก่อนจะเป็นกงจู่ สุดท้ายแล้ววันเข้ารับการแต่งตั้งเป็นหมิงเยว่กงจู่และหมิงหวังกงจู่ก็มาถึง ซึ่งแน่นอนว่าหลิวไทเฮาจะรับบุตรสาวบุญธรรมสักครั้งมันต้องยิ่งใหญ่และอลังการงานสร้างอย่างยิ่งอยู่แล้ว ดังนั้นก่อนเริ่มพิธีย่อมมีขบวนเกี้ยวเปิดโล่งโดยหวังจะให้ผู้คนชาวบ้านชาวเมืองได้ยลโฉมของหนึ่งหญิงงามกับหนึ่งสาวน้อย ที่อีกไม่เกินสามฤดูหนาวย่อมงดงามล่มบ้านล่มปฐพีไม่แตกต่างจากคนเป็นพี่สาวอย่างแน่นอน ตั้งแต่เช้ามืดหวังให้ขบวนแห่แหนนี้ไปจบสิ้นยังหน้าลานพระราชวังในช่วงปลายยามเฉินซึ่งจะพอดีกับพิธีจะเริ่มในช่วงต้นยามอู่นั่นเอง“คนเยอะเกินไปแล้วพี่สาว เจินเจินรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่งเจ้าค่ะ” เป็นหวังลี่เจินที่หันมาบ่นพึมพำกับผู้เป็นพี่สาวส่วนสองฝ่ามือเรียวเล็กนั้นเย็นเฉียบ หากแต่กลับมากมายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อกาฬที่ไหลซึมเต็มฝ่ามือของสาวน้อย คาดว่าเด็กสาวคงตื่นเต้นอย่างมาก และคงเต็มไปด้วยหวาดกลัวไม่น้อยกับกับผู้คนที่เข้ามายืนมองมากมายกันอย่างเนืองแน่นจนเต็มสองข้างถนนรอบเมืองไปหมด หวังลี่จูบีบมือของน้องสาวเอาไว้แน่นหวังส่งผ่านกำลังใจไปให้ทางสัมผัสและผ่านทางสายตา“ไม่ต้องกลัวไป หรือหากหวาดก

“ลี่จูถวายพระพรไทเฮา ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ/ลี่เจินถวายพระพรไทเฮา ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ” สติกลับมาครบ กิริยางดงามเลยคืนกลับมาพร้อมกัน สองพี่น้องสกุลหวังย่อกายทำความเคารพดังที่ถูกอบรมและฝึกฝนมาอย่างหนักเป็นหลายเดือน“บาดเจ็บหรือไม่” หลิวไทเฮาลูบคลำไปทั่วกายของหวังลี่จูและหวังลี่เจินด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง พระนางบัดนี้ภายในใจก็ถามตนเองว่าที่ตนตัดสินใจทำลงไปนั้นเป็นการทำร้ายเด็กสาวทั้งสองมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?“พวกเราปลอดภัยดีเพคะไทเฮา ฝ่าบาท” หมอหลวงถูกเรียกมาตรวจดูป้องกันความผิดพลาด แต่สุดท้ายเพราะกำลังของฝ่ายจ้าวจวินหลางนั้นมีมาก พวกมือสังหารเพียงไม่ถึงสองเค่อก็ถูกควบคุมได้ทั้งหมด ดังนั้นพอถึงฤกษ์มงคลที่ถูกกำหนดไว้ สองพี่น้องสกุลหวังกลับสิ้นหวังไปโดยสิ้นเชิงเมื่อบัดนี้พวกนางต้องกลายเป็นหมิงเยว่และหมิงหวังกงจู่โดยสมบูรณ์ทุกทางไม่ว่าจะเป็นพิธีการ กฎหมายแห่งโยวโจววไปจวบจนถึงการหลั่งโลหิตลงบนป้ายบรรพชนของสกุลหลิว“ไม่เป็นอันใดนะเจินเจิน ชีวิตคนเราต้องเติบโต และมีแต่ต้องก้าวเดินไปข้างหน้าเท่านั้น” ในยามก้าวเดินติดตามหลิวไทเฮาและฮ่องเต้กับชินอ๋องขึ้นไปยืนอยู่บนกำแพงพระราชวังเพื่อให้ชาวเมื

...ขวับ!...พรึบ!...ยังดีที่จ้าวจวินหลางนั้นเดินเคียงข้างนางอยู่พอดี เขาจึงสะบัดเอาเสื้อคลุมของตนเองมาปกปิดกายส่วนบนของนางเอาไว้ได้ทันไม่ให้นางได้อับอายไปมากกว่าที่เป็นอยู่ หวังลี่จูสูดลมหายใจเข้าปอดลึกล้ำแล้วจึงค่อยปล่อยออกมาทางปากเรียวเนิบช้าอาจเกินสิบครั้ง เรียกสติและขวัญที่เสียไปให้กลับมาคงที่อีกครั้ง แล้วยืนหยัดหันกลับไปดูว่าเป็นผู้ใดบังอาจรังแกฉีกหน้าหมิงเยว่กงจู่เช่นนางโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่หลิวไทเฮา“หม่อมฉันสมควรตายเพคะ...ซูฉีสมควรตายยิ่งนัก ขอหมิงเยว่กงจู่ทรงเมตตาด้วยเถิดเพคะ” พระสนมเหลียวซูฉีนี่เอง นางเป็นคนของฮ่องเต้แถมบิดากับพี่ชายยังมีตำแหน่งในราชสำนักไม่ใช่ต่ำต้อยเลย จะมีเรื่องนางต้องดูกำลังตนเองและฝ่ายศัตรู ต่อให้ทราบว่าอีกฝ่าย ‘จงใจ’ แต่การที่พระสนมนางหนึ่งลงไปคุกเข่าทำกายสั่นสะท้านพลางบีบน้ำตานองใบหน้า นางยังจะโต้ตอบรุนแรงผลเสียย่อมมากกว่าดีเป็นแน่“เล็กน้อย...เล็กน้อย พระสนมเหลียวอย่าได้ทรงคิดมากเลยเพคะ เปิ่นกงจู่มิใช่คนคิดเล็กคิดน้อยลุกขึ้นเถิด” ทั้งที่นางอยากเดินย้อนกลับไปกระชากผมอีกฝ่ายแล้วตบสักหลายฉาดใหญ่ แต่นี่มันสังคมผู้ดี ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มใจดีทั้งที่มีดในมือพ

ตอนที่ 12 เจ้าสุนัขขี้เรื้อนชั่วช้า!หวังลี่จูหันไปกล่าวกับน้องสาวอีกสองสามประโยคด้วยความห่วงใย จึงค่อยยอมให้จ้าวจวินหลางพร้อมด้วยเสี่ยวจื่อกับเสี่ยวจางนางกำนัลรับใช้ส่วนตัวของหวังลี่จูพานางตรงกลับตำหนักไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เพื่อกลับมาร่วมงานเลี้ยงต่อไป ตลอดทางกลับตำหนัก หญิงสาวก็เร่งฝีเท้าเพราะไม่อยากปล่อยให้น้องสาวห่างกายเนิ่นนานเกินไป ก็อันตรายมันมีทั่วทุกซอกทุกมุม นางใจเย็นไม่ไหวจริง ๆ จึงต้องสาวเท้าว่องไวจนลืมว่ากระโปรงนั้นชำรุดและรุ่ยร่ายเต็มทน...โครม!...“โอ๊ะ!...”ทว่าหวังลี่จูคงเร่งรีบมากไปจึงทำให้นางสะดุดชายกระโปรงของตนเองซึ่งยาวกรุยกราย เนื่องจากหญิงสาวนั้นต่อให้ฝึกฝนมาอย่างหนักหลายเดือน แต่กลับยังไม่คุ้นเคยกับอาภรณ์เฉิดฉายเช่นนี้สักคราว ประกอบกับความมืดจึงทำให้นางหกล้มหัวเข่ากระแทกโครมเข้าเต็มที่กับพื้นที่ถูกโรยด้วยก้อนหิน ความเจ็บปวดพุ่งสู่ขั้วหัวใจจนน้ำตาแทบไหล หากแต่พอนางเตรียมจะขยับกายลุกขึ้น จึงทราบว่านอกจากหัวเข่าทั้งสองข้างจะแตกแล้วข้อเท้าของนางยังพลิกอีกด้วย“มารดามันเถอะ!!!” คนงามเผลอสบถออกมาอย่างโมโหความซุ่มซ่ามของตนเองอย่างยิ่ง ด้วยนางนั้นเร่งรีบคล้ายกับว่าชะตายิ

“ท่านนี่มัน...” อยากด่าให้สาแก่ใจแต่ก็ไม่กล้า ‘ปากดี' ในถิ่นของเขา นางจำต้องกัดเรียวปากของตนเองจนได้กลิ่นคาวโลหิตลอยฟุ้งพุ่งขึ้นเต็มกระพุ้งแก้มและโพรงปาก หญิงสาวอดทนฝืนเก็บความเจ็บปวดเอาไว้จนดวงตาเรียวสวยคู่นั้นแดงก่ำเพราะฝืนกลืนน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมาอีก“เปิ่นหวางทำไม?...อยากด่าก็ด่าออกมาเลยอย่ามาเสแสร้งจะดีกว่าคนงาม” จ้าวจวินหลางทรุดลงมานั่นสับส้นเท้าแล้วเอื้อมมือไปบีบแก้มของหวังลี่จูจนนางปากจู๋ จะให้กล่าวกิริยาในยามนี้เป็นดัง ‘พยัคฆ์' กำลังล้อเล่นกับ ‘หนูนา' ตัวน้อยก่อนจะสังหารให้ตายก็มิปาน“มิกล้า...มิกล้า...ลี่จูย่อมมิกล้าแม้แต่จะคิดร้ายต่อชินอ๋อง ดังนั้นจะกล้าด่าทอชินอ๋องไปได้เช่นไรเล่า” หญิงสาวยิ้มแย้มทั้งที่เจ็บปวดที่ข้อเท้าแทบขาดใจ นางอดทนจนหน้าแดงตาแดง เห็นแล้วจ้าวจวินหลางนั้นก็ถึงกับปวดดวงใจอย่างไร้สาเหตุ“ไหนให้ข้าดูหน่อย!” ตะคอกข่มขวัญนางเอาไว้ก่อนทั้งที่ภายในใจของเขานั้นเริ่มสั่นไหวไปหมดกับดวงตาแดงชอกช้ำและใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าหวังลี้จูนั้นเจ็บปวดมากจริง ๆ แต่ที่ตนเองโยนกายอรชรนั้นลงโครมใหญ่ ก็เพราะกลัวเสียหน้า เกิดมาแม้แต่มารดาของเขาเองยังไม่เคยอุ้ม