All Chapters of ข้าจะปลูกผักขายที่ท้ายตำหนักท่านอ๋องนี่แหละ!: Chapter 21 - Chapter 30

ผ่านมาจนครบสองเดือนแล้วภายในวังหลวงแห่งนี้ หญิงสาวก็ทราบได้แล้วว่าตนเองไม่เหมาะสมที่จะถูกกักขังอยู่เพียงในรั้วสูงท่วมศีรษะของวังหลัง แล้วนางก็คิดว่าที่เป่ยหนิงย่อมไม่แตกต่างจากวังหลวงเสียเป็นแน่“มิต้องการ?” หลิวไทเฮาที่กำลังทำเครื่องหอมด้วยกลีบของดอกบัวสีชมพูกับกลีบของดอกกุหลาบสีขาววางทุกสิ่งภายในมือลงแล้วยกมือโบกไล่เหล่านางกำนัลกับขันทีน้อยให้พ้นออกไป ที่เหลืออยู่มีเพียงซูเหิงขันทีคนสนิทของหลิวไทเฮาเท่านั้นที่ยืนคอยใช้แส้สีขาวที่เป็นขนส่วนหางของม้าโบกไล่แมลงให้แก่หญิงสูงวัย แต่งดงามไม่ต่างกันกับสตรีวัยเฉียดสี่สิบกว่าปีเพียงเท่านั้น“เพคะ” เสียงตอบของหวังลี่จูนั้นมั่นคงอย่างยิ่งอันใดไม่พอ ดวงตางดงามคู่นั้นยังคงแน่วแน่ไม่มีหลบหลุกหลิกเลยสักนิด หญิงสาวคิดมาดีแล้ว การจะตอบแทนบุญคุณของพวกนางสองพี่น้องสกุลหวังขอเพียงที่ดินหนึ่งแปลงกับบ้านหนึ่งหลังขนาดย่อมไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่หรือกว้างขวางพวกนางเพียงต้องการบ้านหลังเล็กอยู่กันอย่างสงบสุข เลี้ยงสัตว์ ปลูกผัก มีอยู่มีกินไม่ต้องมากแต่ก็ไม่ได้น้อยจนเกินไป เพียงเท่านี้พวกนางสองพี่น้องสกุลหวังล้วนพึงใจเหลือเกินแล้ว“ลองกล่าวเหตุผลของพวกเจ้ามาสัก

“ส่งคนติดตามอารักขาให้แน่นหนา” หันไปกำชับกับอัครมหาเสนาบดีหนุ่มซึ่งอีกฝ่ายก็เรียกหาฝ่ายการข่าว ‘อิงซือ’ สำหรับจะได้รายงานทุกการเคลื่อนไหวของขบวนเดินทางไปหนานไห่ ทางด้านจ้าวจวินหลางก็เรียกคนของยินหลางซือมากำชับให้เร่งติดตามไปคุ้มกันพระมารดาที่ช่างมิทราบบ้างเลยว่าชีวิตของ ‘หลิวไทเฮา’ นั้นหอมหวานเพียงใดกับฝ่ายตรงข้าม นี่เพิ่งผลัดแผ่นดินได้ไม่ถึงห้าปีความมั่นคงของราชบัลลังก์มิใช่จะแน่นหนา หากป้องกันได้จำเป็นต้องป้องกันเอาไว้ก่อนย่อมดีที่สุด!ทะเลสำหรับหวังลี่จูนั้นนางย่อมเคยเห็นมาแล้วในอดีตภพ แต่หวังลี่เจินนั้นไม่ใช่ เด็กสาวเกิดและเติบโตมาเพียงภายในเมืองหลวงของโยวโจวเท่านั้น เด็กสาวรู้จักก็เพียงลำธารที่กั้นกลางขวางระหว่างภูเขาไห่เหมี่ยวเท่านั้น ดังนั้นพอได้เห็นทะเลกว้างขวางเด็กสาวจึงร้องออกมาว่าตรงหน้านั้นคือแม่น้ำขนาดยักษ์“พี่สาวผู้ใดเอาเกลือมาเทใส่ ทะเลนั้นไยมันจึงเค็มจนขมเช่นนี้เจินเจินว่าคนเทนั้นหนักมือไปแล้ว” คำกล่าวของเด็กสาวนั้นเรียกเสียงหัวเราะให้แม้แต่องครักษ์หญิงที่คอยเฝ้าสตรีสูงค่าทั้งสามนางเอาไว้ด้วยกิริยาเอ็นดูยิ่งนัก ก็เด็กสาวนั้นต่อสู้ชีวิตมาตลอดนางทราบเพียงวิธีปลูกผักกำจั

ตอนที่ 8 คนมันศีลเสมอกัน!!!เมื่อนางคิดได้เช่นนั้น หวังลี่จูก็ย่อมจะต้องหาโอกาสไปเจรจากับจ้าวจวินหลางให้จงได้ และต้องเร็วที่สุดก่อนที่จะกลับเมืองหลวงในอีกสิบกว่าวันข้างหน้านี้อีกด้วย เพราะพิธีรับนางกับหวังลี่เจินเป็นบุตรสาวบุญธรรมของไทเฮานั้นใกล้เข้ามาแล้ว ก่อนที่อีกหนึ่งเดือนต่อจากนั้นก็จะเป็นงานแต่งงานระหว่างนางกับชินอ๋องจ้าวจวินหลาง“ชินอ๋องขอลี่จูรบกวนสักครู่จะได้หรือไม่เพคะ” หญิงสาวก้าวเข้าไปย่อกายทำความเคารพจ้าวจวินหลางเมื่อเห็นเขาเดินเลี้ยวเตรียมจะตรงไปยังชายทะเลในยามใกล้ค่ำเช่นนี้ หากอยากได้ลูกสุนัขป่านางก็ต้องก้าวเข้าไปหารังของฝ่ายตรงข้ามเสียก่อนซึ่งจ้าวจวินหลางเองก็หรี่ดวงตาแคบลงครึ่งหนึ่งบดบังร่องรอยสงสัยจากอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยความระแวดระวัง ไม่รู้เขารู้สึกหรือคิดมากไปเองหรือไม่ แต่หวังลี่จูในวันวานเมื่อสองเดือนก่อนกับหวังลี่จูที่ใกล้กำลังจะกลายเป็น ‘หลิวลี่จู’ หรือหมิงเยว่กงจู่ในอีกสิบกว่าวันข้างหน้านั้นคล้ายกับเปลี่ยนไปมาก หนึ่งนางสุขุมขึ้น สองนางดูมั่นใจในตนเองมากขึ้น และสาม นางดูฉลาดเฉลียวเท่าทันความคิดของผู้คนรอบกายมากขึ้น นางไม่ใช่หญิงสาวที่พร้อมจะวิ่งหนีเกี้ยวเจ้าสาวอี

หวังว่าบุรุษตรงหน้านั้นฉลาดมากพอที่จะเข้าใจถึงความหมายที่นางจะสื่อ พิธีแต่งงานนั้นเช่นไรย่อมบังเกิดยากจะหยุดยั้ง ดังนั้นมิสู้มาเจรจากันด้วยผลประโยชน์คนละครึ่งทางจะไม่ดีกว่าหรือไร“หม่อมฉันขอเพียงที่ดินกับเรือนหนึ่งหลังที่ท้ายจวนท่านอ๋องเพียงเท่านั้น ฐานะสามีภรรยานี้จะขึ้นหิ้งอย่างดีมิทำให้พระองค์ได้ขายหน้า และต้องลำบากใจเพคะ”จ้าวจวินหลางยังคงจับจ้องเรือนกายที่อรชรบอบบางกว่าเขาเกินครึ่ง แต่หวังลี่จูนั้นช่างมีใจกล้าหาญเดินมาเจรจาเปิดเผยกับเขา สตรีนางนี้ช่างไม่ธรรมดาดังที่พระมารดาของเขามองเห็นจริงเสียด้วย“น้องสาวของเจ้าเคียงข้างฮ่องเต้ สตรีทั่วแผ่นดินต่างทำทุกวิถีทางให้ได้เข้าวัง แต่เหตุใดเจ้าจึงจะพานางไปซุกซ่อนเอาไว้เพียงท้ายจวนของข้า”นางไม่ได้โง่เขลาเลย สองเดือนภายในวังหลวงหวังลี่จูผู้นี้นางคงไปทราบอันใดมาไม่น้อย เรื่องของฐานอำนาจกับสตรีเคียงข้าง ไม่ว่าจะเป็นตัวของเขาเองหรือฮ่องเต้พระมารดาย่อมวางหมากเอาไว้แน่นหนาแล้ว ดังนั้นเรื่องที่จะให้กุ้ยเฟยเป็นผู้ใด ฮองเฮาเป็นผู้ใด หลิวไทเฮาล้วนคัดกรองอย่างดี แต่เด็กสาวจากพระอารามไห่เหมี่ยวนางกลับมองหมากกระดานนี้ของพระมารดาของเขาแจ่มแจ้งไม่พอ ย

หวังลี่เจินส่งสายตาไปทางด้านหลังของพี่สาวแล้วขยับเข้าไปกระซิบกระซาบข้างใบหูของพี่สาวย้ำไปอย่างระมัดระวัง ก็ว่าที่พี่เขยของนางนั้นหน้าตาอำมหิตยิ่งนัก ผู้ใดมันจะไม่หวาดกลัวกันบ้าง มาวัดวาอารามโดยแท้หน้าตาก็ดูหล่อเหลาดีพอจะสมกับพี่สาวของนางอยู่บ้าง แต่ทำสีหน้าตึงกว่าหนังกลองเช่นนี้มันก็เกินไปเสียหน่อยหรือไม่“ข้างหลังข้ามีอันใดหรือ!?” หวังลี่จูถามออกไปพลางก็อดใจจะไม่หันไปมองด้านหลังไม่ไหวจริง ๆ แล้วนางก็เจอเข้ากับความตึงแน่นของหน้าอกแกร่งกำยำก่อนเป็นอันดับแรก สีอาภรณ์ดำทะมึนอันคุ้นตาทั้งที่มาอารามกราบไหว้ขอพรพระแตกต่างจากชาวบ้านชาวเมืองเช่นนี้นางย่อมทราบได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด“ชินอ๋อง ท่านก็ต้องการจะขอพรหรือเพคะ?” คนไม่ทราบความอันใดนางเพียงทราบแค่ว่าตนเองอึดอัดเท่านั้นหันไปถามพลางก็ขยับหลีกทางให้อีกฝ่ายอย่างใจกว้าง พอเขายังยืนหน้าเขียวเป็นพระอินทร์นางจึงยิ้มแย้มให้อย่างไม่อยากมีปัญหาด้วย นางจึงยิ้มนำทัพไปก่อน ก็อดีตนางเป็นสาวไทยคนเมืองยิ้มจะกลัวหรือเกลียดนางมีแต่ต้องยิ้มเอาไว้เท่านั้น“ยิ้มอันใดนักหนา เกิดมาเจ้าไม่เคยยิ้มหรือไร หุบปากไปเลย”…เอ๊าอีชินอ๋องวัยทองเอ๊ย!…หากนางแค่ยิ้มก็ผิดเสีย