บททั้งหมดของ รักร้ายใต้เงามังกร: บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่ 16รักเขาไม่ลง NCต่อจากตอนที่แล้วม่านรัตติกาลคลี่คลุมไปทั่วท้องฟ้า บรรยากาศภายในห้องเย็นสบาย หน้าต่างกระจกสะท้อนภาพเงาตึกสูงระฟ้าเรียงรายกันไปจนสุดลูกตา ดวงไฟระยิบระยับส่องสว่างไปทั่วทำให้เมืองศิวิไลซ์แห่งนี้ไม่เคยหลับใหล ภายในห้องสี่เหลี่ยมเปิดไปสว่างทั้งห้อง เรือนร่างอรชรนอนแผ่ราบไปกับเตียงนุ่ม ขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงขึ้นคร่อมลำตัวของเธอเอาไว้ เขาโน้มดวงหน้าหล่อลงมาซุกไซ้ลำคอระหง ฝ่ามือแกร่งรวบท่อนแขนทั้งสองข้างของหมวยขึ้นเหนือหัวจากนั้นเฟยหลงเลื่อนใบหน้าลงมาแนบกับเนินอกอวบอั๋น ปลายลิ้นแลบเลียยอดสีชมพูอ่อน ทำเอาหมวยหวิวท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก วินาทีนี้ร่างกายเธอเปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว หมวยลินกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายครั้ง ท่อนขาพยายามดันลำตัวของเขาออกทว่ามันก็ไม่เป็นผล เธอไม่อาจต้านทานแรงของชายหนุ่มร่างสูงได้เลยฝ่ามือแกร่งบีบเคล้นเนินอกขนาดของมันใหญ่พอที่จะทะลักตามร่องนิ้ว เขาออกแรงนวดคลึงด้วยน้ำหนักที่แตกต่างกันจนทำให้เกิดรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด“อื้อ” ขณะเดียวกันส่วนชื้นแฉะดูดดุนปลายถันที่แข็งสู้ลิ้น กระตุ้นความปรารถนาอย่างไม่มีสิ้นสุด คนตัวเล็กแอ่นอกรับปล

หลายชั่วโมงต่อมารถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดด้านหน้าของตึกสูงระฟ้า ชายหนุ่มร่างสูงก้าวลงจากรถพร้อมกับบอดี้การ์ดสวมชุดดำนับสิบชีวิตสาวเท้ามายืนเรียงกันอยู่ด้านหน้า เฟยหลงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกางเกงขายาว เส้นผมสีดำขลับถูกเซตทรงอย่างเป็นระเบียบใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยัก ผิวขาวดูเป็นธรรมดาชาติ เขามีออร่าของความมั่นใจและสง่างามที่แผ่ซ่านออกมา ท่วงท่าการเดินราวกับนายแบบดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างให้หันมามองที่เขาเป็นตาเดียว รองเท้าคู่ใหญ่เดินตามโถงทางเดินจนมาหยุดด้านหน้าห้องอาหารวีไอพีภายในมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง บนโต๊ะมีจานกระเบื้องลายมังกรกับช้อนเคลือบเงาวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ผนังตกแต่งด้วยลายดอกเหมยสลักสีแดงให้ความรู้สึกเก่าแก่และทรงอำนาจ โต๊ะหมุนตรงกลางทำจากไม้กระจกสะท้อนแสงไฟเหลืองนวลจากโคมสไตล์จีนที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะกลิ่นหอมของข้าวอบหม้อดินคละคลุ้งไปทั่วห้อง เป็ดย่างและติ่มซำร้อน ๆ เสิร์ฟเรียกน้ำย่อย บรรยากาศด้านในเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะทุกคนออกมาทานอาหารพร้อมหน้า ทั้งอากงและอาม่าที่ไม่ค่อยออกจากบ้านใหญ่ และยังมีอากู๋กับลูกชายคนเดียวของเข

“คุณจางลืมกินยาเขย่าขวดเหรอคะ เป็นบ้าเหรอคะจะให้หมวยนอนด้วย วันนั้นก็มานอนกอดหมวยทั้งที่ตัวเองเป็นคนบอกเองว่าเบื่อหน้าหมวย”“หาว่าฉันบ้าเหรอ? เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย”“ก็มันแปลก ปกติเราแยกห้องนอนกันอยู่แล้ว เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยจะมานอนด้วยกันทำไม”“พูดมาก ไปขึ้นเตียงได้แล้วฉันจะปิดไฟ”“ไม่ค่ะ หมวยจะกลับไปนอนห้อง” คนตัวเล็กยืนเถียงเขา พลางยกท่อนแขนขึ้นกอดอก ใบหน้าหล่อเหลามองมาด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ดื้อด้าน!”“คุณจางนั่นแหละที่เอาแต่ใจ” หมวยตอบอย่างเด็ดเดี่ยวประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยออกมา ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาอุ้มเธอพาดบ่าแล้วทุ่มลงบนเตียงอย่างแรง จากนั้นไฟทุกดวงภายในห้องถูกปิดสนิท มีเพียงความมืดมิดรายล้อมร่างกายของทั้งคู่คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ไหวติง เพียงแต่กะพริบตาถี่ ๆ ไม่สนใจคนที่นอนอยู่ด้านข้าง แต่ด้วยความสงสัยวินาทีต่อมาเธอจึงหันหน้าไปมองร่างสูง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงเมื่อแววตาคู่สวยปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลานอนตะแคงข้างมาทางเธอ ดวงตาคู่นั้นปิดสนิทมีเพียงลมหายใจอุ่นเป่ารินรดดวงหน้างาม“อะไรเนี่ย หลับง่ายขนาดนั้นเลย” เธอบ่นอุบอิบ เมื่อเห็นว่าผู้ชา

หลังจากกล่าวลาคุณอุดมเรียบร้อย ร่างสูงของเฟยหลงเดินเคียงข้างเลขาคนสวยผ่านโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นไม้หอมจากเครื่องหอมจีนลอยคละคลุ้ง มือแกร่งข้างซ้ายล้วงกระเป๋าตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยปากอย่างสบายอารมณ์“เธอก็หาข้อมูลมาดีเหมือนกัน เพิ่งเข้ามาทำงานแต่ก็ถือว่าวันนี้ทำได้ดีมาก” เฟยหลงเอ่ยปากชมเลขาคนสวย เมื่อได้ยินอย่างนั้นริมฝีปากอวบอิ่มยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันขาวชัดเจนหมวยลินยกฝ่ามือลูบพวงแก้มเนียนของตัวเองเบา ๆ รู้สึกร้อนผ่าวจนไม่กล้าสบตากับเขา ขณะเดียวกันทั้งคู่เดินมาหยุดด้านหน้าภัตตาคารเพื่อรอรถยนต์มารับ“คุณจางชมหมวยด้วย เขินนะคะเนี่ย”“ก็ถ้าทำตัวน่ารักแบบนี้ต้องชมบ้างสิ ดูท่าคุณอุดมจะยอมเซ็นสัญญากับเราแล้ว” ถ้อยคำของเขาส่งผลให้หมวยลินยิ้มกว้างด้วยความดีใจ สุดท้ายสิ่งที่เธอกังวลมาหลายวันก็รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก“แค่นี้หมวยก็โล่งใจแล้วค่ะ ที่ไม่ทำให้บริษัทขาดทุน”วินาทีต่อมารถยนต์คันหรูแล่นมาจอดเทียบด้านหน้า พนักงานสวมชุดสูทเดินมาเปิดประตูให้ทั้งคู่ จากนั้นร่างกายของพวกเขาขึ้นไปนั่งภายในห้องโดยสาร นับเป็นครั้งแรกที่หมวยออกมาพบลูกค้ากับเจ้านาย และดูเหมือนว่าจะผ่า

โซนอาหารของบริษัทตกแต่งด้วยโทนสีขาว ไม่ว่าจะโต๊ะและเก้าอี้ดีไซน์โมเดิร์นดูทันสมัย พื้นกระเบื้องสีขาวสะท้อนแสงไฟจากด้านบนเพดานระยิบระยับ ผู้คนในชุดทำงานต่างยืนเรียงแถวเพื่อรออาหาร บ้างก็นั่งจับกลุ่มกินข้าวพร้อมหน้าเรือนร่างอรชรเดินมาหยุดด้านหน้าของหางแถว ผู้ชายตัวสูงยืนอยู่ใกล้ชิดอมยิ้มเล็ก ๆ ด้วยความลืมตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มากินข้าวพร้อมกับเธอ แม้ว่าจะทำงานที่เดียวกันก็ตามแต่ไม่มีโอกาสได้เดินข้างผู้หญิงที่ตนแอบชอบเลย“เราไปนั่งตรงนู้นกันดีกว่า ติดหน้าต่างกำลังดีเลยค่ะ” ขณะที่บอกเขาด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำ นิ้วมือเรียวชี้ไปยังที่นั่งติดหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นวิวตึกสูงตั้งเรียงรายกันไปสุดลูกตา แม้ว่าใบหูจะฟังสิ่งที่หมวยเอื้อนเอ่ยแต่สายตาคู่นั้นเอาแต่จ้องเธออย่างไม่เคลื่อนหนีไปไหน“พี่พีทคิดว่าไงคะ พี่พีทได้ยินที่หมวยพูดไหมเนี่ย”“ฮะ ว่าไงนะ ได้ยินครับ” คนตัวเล็กเอ่ยเรียกชื่อเขา ดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว ใบหน้าหล่อผุดรอยยิ้มกว้างแสดงถึงความเอ็นดูผู้หญิงตัวเล็กเบื้องหน้า“เป็นอะไรเหรอคะ ตื่นเต้นที่ได้มากินข้าวกับหมวยเหรอ”“ก็ตื่นเต้นสิ ได้มากินข้าวกับคนที่ช