บททั้งหมดของ รักร้ายใต้เงามังกร: บทที่ 21 - บทที่ 30

วินาทีถัดมาประตูไม้โอ๊คแกะสลักลวดลายเปิดออกสู่ห้องทำงานของผู้บริหารที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถัน พื้นปูด้วยหินอ่อนสีขาวสะท้อนแสงจากโคมไฟระย้า ผนังกระจกบานใหญ่เปิดรับแสงธรรมชาติและบรรยากาศเมืองหลวงที่ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกตาโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ทำมาจากไม้ตั้งอยู่กลางห้อง เคลือบเงาจนสะท้อนภาพอย่างชัดเจน ด้านหลังเก้าอี้หนังแท้สีดำดีไซน์โมเดิร์นมีตู้หนังสือและรูปปั้นราคาแพงตั้งอยู่ บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดจากแจกันคริสตัลบนโต๊ะกระจก ห้อมล้อมด้วยโซฟานำเข้าจากอิตาลี ออกแบบมาเพื่อให้นั่งสบายตั้งเรียงกันอยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงานร่างสูงของเฟยหลงทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังสีดำ สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ต่อมาเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กถือถาดที่ใส่แก้วกาแฟเดินเข้ามา เฟยหลงเบนทิศความสนใจมองการเคลื่อนไหวของเธอก้าวมาหยุดตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะเปล่งวาจาถามขึ้น“เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้ไหม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงถึงความรู้สึกใด ๆ“ก็ดีค่ะ คุณน้ำอิงสอนงานหมวยดีมากเลย”ริมฝีปากได้รูปเอื้อนเอ่ยวาจาตอบ พลางวางแก้วกาแฟไว้บ

คอนโดของเฟยหลงม่านรัตติกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า ลิฟต์ความเร็วสูงเปิดออกนำเข้าสู่โถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนขัดมันวาว จากนั้นร่างสูงใหญ่ของเฟยหลงก้าวมาหยุดตรงหน้าประตูแกะสลักลวดลายบานนั้น วินาทีต่อมาประตูถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ เฟยหลงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกางเกงขายาว เขามีรูปร่างสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรใบหน้าได้รูปหล่อเหลา ดวงตาคมกริบสีดำขลับ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักสวย เส้นผมสีดำขลับถูกจัดทรงเข้ากับรูปหน้าได้อย่างลงตัว ท่วงท่าการเดินดูมั่นใจและสง่างาม ฝีเท้าหนักแน่นก้าวมาหยุดตรงหน้าตู้เย็น ก่อนที่เฟยหลงจะใช้มือหยิบขวดน้ำเย็น ๆ ออกมากระดกเข้าปากเพื่อคลายอาการกระหายชายหนุ่มร่างสูงยกขวดน้ำแนบริมฝีปาก ลำคอกลืนความเย็นลงคอในจังหวะเร่งรีบ ลูกกระเดือกกลางลำคอเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด เส้นเอ็นบริเวณต้นคอขยับตามจังหวะ กลายเป็นภาพเคลื่อนไหวที่มีเสน่ห์เอามาก ๆหลังจากนั้นเฟยหลงเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองภายใต้ความมืดสนิท โดยไม่ได้สนใจสิ่งอื่นเลยนอกเสียจากได้ทำความสะอาดร่างกายหลังจากไปพบลูกค้าคนสำคัญมาแสงแดดยามเช้าส่องผ่านเมฆก้อนเล็ก ๆ ลอยเรียงตัวกั

ทั้งที่ความรู้สึกของฉันตอนนี้ ไม่ได้คิดอะไรกับพี่พีทไปมากกว่าพี่น้องที่รู้จักกัน เพราะว่าฉันรู้สึกชอบเจ้านายของตัวเองไปแล้ว และก็คงต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง จะให้ทำไงได้ก็เราแอบชอบเขาฝ่ายเดียวหลังจากนั้นทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปอย่างปกติ จนกระทั่งถึงเวลาเลิก...พนักงานทุกคนเริ่มทยอยกลับบ้าน เมื่อทำงานของตัวเองแล้วเสร็จ รวมถึงน้ำอิงที่ปิดคอมพิวเตอร์ของตัวเองและเตรียมสะพายกระเป๋าแล้ว เธอหันไปสนใจผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังทำงานอยู่“งานยังไม่เสร็จอีกเหรอหมวย” น้ำอิงจับจ้องไปยังใบหน้าหวานละมุน พร้อมซักถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล วินาทีต่อมาน้ำอิงโน้มตัวลงมาใกล้ชิด นัยน์ตาสีดำคู่นั้นเบนทิศความสนใจมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่เบื้องหน้า“เหลืออีกไม่เยอะหรอกค่ะพี่อิง ยังไงพี่กลับก่อนหมวยได้เลย ขอหมวยเคลียร์ตรงนี้อีกนิดก็จะกลับแล้วค่ะ”“โอเค ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจทักมาถามพี่เลยนะ สู้ ๆ คนเก่งอีกนิดเดียวก็จะได้กลับไปพักแล้ว” ฝ่ามือบางของน้ำอิงลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาแพรวพราวด้วยรอยยิ้มของน้ำอิงมองหมวยลินไม่กะพริบตา“ได้เลยค่ะ พี่อิงกลับบ้านดี ๆ นะคะ”“จ้ะ พี่ไปก่อนนะ” เมื่อว่าจบประโยคทั้งคู่โบก

บทที่ 14อำนาจของเฟยหลง**ฉากในตอนนี้มีเลือด การฆ่าที่ทำให้ผู้อื่นถึงแก่ชีวิต**ต่อจากตอนที่แล้วท้องฟ้าสีเหลืองทองอร่ามสาดลงมาทาบทาไหล่ตึกสูงเสียดฟ้า ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินทางกลับบ้าน หลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน ร่างกายของทั้งคู่ยืนอยู่บนทางเดิน ใบหน้าหวานละมุนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดเต็ม จมูกเล็กได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อดูน่าจุมพิต เรือนผมสีดำยาวสลวยถึงกลางหลังพลิ้วไหวตามสายลมที่พัดผ่านมาดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยรอยยิ้ม สะกดสายตาของชายหนุ่มเบื้องหน้าให้มองเธออย่างไม่กะพริบตา ใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรีฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างนุ่มนวล“หมวยจะยอมเปิดใจให้พี่จริงเหรอ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและเต็มไปด้วยความหวัง“ก็ถ้าพี่พีททำให้หมวยใจอ่อนได้ หมวยก็อยากลองดู”“งั้นเสาร์อาทิตย์นี้หมวยว่างไหม พี่อยากจะชวนเราไปเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง” ชายหนุ่มกล่าวถ้อยคำด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่“เสาร์อาทิตย์หมวยไม่ว่างค่ะ ติดเรียนเสริมเอาเป็นวันศุกร์ช่วงเย็นได้ไหม” เธอบอกเขาด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำ ชายหนุ่มเบื้องหน้าจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ได้เลย หลังเ

บทที่ 15หมวยลินหวั่นไหวแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านม่านสีขาวเข้ามาในห้อง ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสตัดกับก้อนเมฆสีขาวลอยเรียงตัวเป็นแนวยาวอยู่บนท้องฟ้า ภายในห้องนอนอุณหภูมิเย็นสบาย ร่างกายของหมวยลินแทบจะแนบชิดไปกับแผ่นหน้าอกกว้างของเฟยหลง วงแขนแข็งแรงกอดรัดเรือนร่างอรชรแนบแน่น ผ้าห่มผืนโตปกคลุมระดับเอว ทว่าให้ความรู้สึกอบอุ่นจนไม่อยากลุกออกจากเตียงเส้นผมสีดำสนิทกระจายเต็มหมอนใบสีขาว วินาทีถัดมาร่างเล็กของหมวยลินพลิกตัวหันกลับมาทางเขา แพขนตางอนยาวที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาคมคาย มือเล็กเลื่อนขึ้นมาทาบทาแก้มเนียนของผู้ชายตรงหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องเขาอย่างไม่กะพริบเธอพยายามหักห้ามความรู้สึกดีที่มีต่อเขา ทว่าหัวใจดวงนี้กลับเต้นแรงผิดปกติ หมวยจ้องเขาอยู่ครู่ใหญ่ รอยยิ้มจึงค่อย ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหวานละมุน เธอพยายามตระหนักว่าความรู้สึกมันไม่อาจควบคุมได้ เธอจึงเลือกที่จะจัดการความรู้สึกของตัวเอง เพื่อไม่ให้คิดเกินเลยไปมากกว่านี้“ตื่นแล้วเหรอ?” พลันดวงตาคมกริบค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ส่งผลให้หมวยรีบดึงมือออกจากใบหน้าหล่อ ความเคอะเขินปรากฏบนดวงหน้าสวย พวงแก้มของเธอแดงวาบขึ้นมาทันตา“ห