บททั้งหมดของ รักร้ายใต้เงามังกร: บทที่ 51 - บทที่ 60

หมวยลินทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ขณะเดียวกันดวงตากลมโตสีน้ำตาลทองกวาดมองบรรยากาศรอบข้าง วินาทีถัดมาเฟยหลงก้าวมานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาดึงความสนใจของเธอให้หันมามองอย่างไม่กะพริบตา“เฮียก็โรแมนติกเป็นกับเขาด้วย” ริมฝีปากบางขยับตอบ พลางระบายยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน ฝ่ามือบอบบางลูบแก้มตัวเองเบา ๆ รู้สึกร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก“ฉันก็อยากทำอะไรเพื่อเธอบ้าง เดี๋ยวอาหารมาเสิร์ฟนะครับ”“แล้วนี่คิดยังไงถึงพาหมวยมาทานข้าวบนเรือเหรอคะ ไม่คิดว่าหมวยจะเมาเรือเหรอ”“แต่เรือไม่ได้ขยับออกไปไหน อีกอย่างฉันอยากเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเธอจากการที่เรารู้จักกันจริง ๆ ตระกูลจางทำธุรกิจส่งออกมาตั้งแต่รุ่นอากง จนตอนนี้ฉันมาสืบทอดกิจการต่อ เธอเองก็เป็นคนสำคัญที่ทำให้ตระกูลจางไม่ขาดทุนมหาศาล รู้หรือเปล่าถ้าคุณอุดมไม่ต่อสัญญาบริษัทเราคงขาดทุน เพราะฉันทุ่มเงินซื้อเรือส่งสินค้าใหม่มาหลายลำ ฉันเลยอยากเริ่มจากอะไรที่มันใกล้ตัวมั้ง”“หมวยก็ขอบคุณนะคะที่มอบงานใหญ่ให้ทำ หมวยรู้สึกว่าตัวเองได้พัฒนาจากเมื่อก่อน หมวยเป็นเด็กที่ไม่ได้เรียนพราะอาม่าไม่มีเงินส่งต่อ แต่เฮียก็มอบโอกาสให้หมวยได้ทำอะไรที่หมวยคิดว

“เลิกร้องไห้ได้แล้วเดี๋ยวเครื่องสำอางจะออกหมดนะ มานี่มาเดี๋ยวเฮียให้กำลังใจ”เมื่อสิ้นสุดประโยคนั้นร่างสูงของเฟยหลง ยื่นมือแกร่งดึงคนตัวเล็กเข้ามาแนบชิด ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ยื่นดวงหน้าลงมาจูบตรงหน้าผากของหมวยอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มส่องประกายอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลประกายทอง สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานละมุนอย่างไม่กะพริบตา“หมวยขออะไรได้ไหมคะ” เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงละมุนละไม ฝ่ามือบอบบางเอื้อมมาจับมือของเฟยหลง“ว่ามาเลยครับ จะขออะไรก็ได้” เขาตอบ“อย่าเพิ่งมีแฟนนะคะ รอหมวยใช้หนี้ก่อนอีกไม่กี่เดือนแล้วจากนั้นหมวยจะขอเฮียเป็นแฟน รอหมวยก่อนนะคะ”เฟยหลงจ้องเธออยู่ครู่ใหญ่รอยยิ้มกว้างจึงค่อย ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา อดเอ็นดูคนตัวเล็กไม่ได้ฝ่ามือหนาจึงเอื้อมมาลูบศีรษะของหมวยอ่อนโยน ไม่บ่อยครั้งนักที่เฟยหลงจะแสดงออกในมุมอบอุ่นแบบนี้กับเธอ เห็นเธอเจ็บปวดเขาเองก็รู้สึกปวดใจมากเช่นกัน“หึ เฮียจะมีใครได้นอกจากเธอคนเดียว อีกไม่กี่เดือนก็จะใช้หนี้เฮียหมดแล้ว เฮียจะรอวันนั้นนะครับ”“หมวยรักเฮียนะคะ จุ๊บ” ว่าจบหมวยเขย่งปลายเท้าขึ้นมาจุ๊บกลีบปากหนาของคนตัวสูง รอยยิ้มหวานประดับบนดวงหน้าสวย จากนั้นเธอเ

เวลาผ่านไปหลายนาทีแสงไฟสีเหลืองอุ่นสาดสะท้อนลงบนเคาน์เตอร์ครัวลายหินอ่อนดูหรูหรา ถ้วยชามเซรามิกจัดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นลอยคละคลุ้งไปในอากาศ ท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องอุณหภูมิเย็นสบายตัดกับไอร้อนจากหม้อชาบูบนเตาไฟฟ้าที่ตั้งไว้กลางเคาน์เตอร์เสียงน้ำเดือดปุด ๆ พร้อมกับตะเกียบคีบเนื้อหมูสไลซ์บาง ๆ ลงไปจุ่มในหม้อ กลิ่นหอมของกระเทียมลอยแตะจมูกกระตุ้นความอยากอาหารได้เป็นอย่างดีเฟยหลงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามใส่เสื้อยืดตัวสีดำหลวม ๆ กับกางเกงขายาวดูสบายและผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลทอดมองผู้หญิงตัวเล็กอย่างอบอุ่นจากนั้นจึงค่อย ๆ ผุดรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า“หมูสุกแล้วค่ะ อันนี้ตะเกียบคีบหมูดิบนะคะ หมวยแยกเอาไว้ตรงนี้นะ เดี๋ยวหมวยเดินไปหยิบน้ำอัดลมก่อนดีกว่า”จากนั้นร่างเล็กลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็นอีกครั้ง ไม่นานหมวยลินก็เดินกลับมานั่งพร้อมกับขวดน้ำอัดลมและแก้วน้ำแข็ง เสียงฟองซ่าดังแผ่วเบาเมื่อถูกเทลงในแก้วกระทบกับน้ำแข็ง หยดน้ำเกาะตามผิวแก้วพลันฟองเล็ก ๆ ลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำดื่ม มือเล็ก ๆ ยกแก้วขึ้นจิบคลายอาการกระหายน้ำลงไปได้บ้าง“เฮียหมูสุกแล้ว อย่าต้มนานสิเดี๋ยวมันก็

ตัดภาพมาที่คอนโดของเฟยหลงท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสตัดกับก้อนเมฆสีขาวก่อตัวเป็นรูปร่างลอยเรื่อยไปบนท้องฟ้า แสงแดดส่องลอดผ่านกิ่งไม้สร้างลวดลายบนพื้นปูนสีขาวบริเวณส่วนกลางของคอนโด ลิฟต์ความเร็วสูงถูกเปิดออกสู่โถงทางเดินจากนั้นทั้งคู่เดินมาหยุดตรงด้านหน้า ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ เสียงกระเป๋าลากกับพื้นลายหินอ่อนขัดมันวาวดังขึ้นเบา ๆก่อนที่สตรีรูปร่างเล็กจะเดินมาหยุดตรงห้องนั่งเล่น เธอสวมเสื้อยืดสีดำจับคู่กับกางเกงยีนสีน้ำเงินอ่อน ลุคเรียบง่ายสำหรับวันสบาย ๆ ใบหน้าหวานละมุน จมูกเล็กได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ ผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะแรก เรือนผมสีดำสนิทยาวสลวยถึงกลางหลัง หมวยหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดทีวีก่อนจะเอนแผ่นหลังขนาบไปกับพนักพิงอย่างผ่อนคลายวินาทีถัดมาชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อยืดสีขาวจับคู่กับกางเกงขายาวก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับหย่อนกายนั่งลงด้านข้าง ไปเที่ยวครั้งนี้ทำเอาเหนื่อยมากก็จริงแต่เขากลับรู้สึกมีความสุขมาก ๆ เช่นกัน“ตอนเย็นหมวยขอกลับบ้านไปหาอาม่านะคะ ได้ของฝากมาเยอะเลยจะเอาไปให้อาม่า” ริมฝีปากอิ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ได้เลยครับ เฮียก็จะไปด้วย” เข

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงเลิกงานหมวยลินเคลียร์งานของตัวเองเรียบร้อย เธอจึงยืนรออยู่หน้าบริษัท แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีเหลืองอร่ามสาดกระทบพื้นปูนสีขาว ผู้คนต่างทยอยกลับที่พักหลังจากทำงานมาทั้งวัน รถยนต์แล่นบนท้องถนนความวุ่นวายที่พบเจอทุกวันเป็นประจำ“เธอชื่อหมวยใช่ไหม เป็นเลขาของคุณเฟยหลงเหรอ?” ถัดมาน้ำเสียงแหลมแสบแก้วหูของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ดึงความสนใจของหมวยลินได้ชะงัดเธอค่อย ๆ หันไปมองใบหน้ากลมน่ารัก ผมสีน้ำตาลยาวสลวย ดวงตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสัน ปากอิ่มแดงฉ่ำ เธอสวมเสื้อนักศึกษาจับคู่กับกระโปรงสั้นสีดำก้าวเท้าเข้ามาใกล้กับหมวย“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่า” หมวยลินขมวดคิ้วถามขึ้น ขณะที่หันไปประจันหน้ากับผู้หญิงคนนั้น“ฉันชื่ออิงฟ้า จริง ๆ ก็เคยเป็นว่าที่คู่หมั้นของเขานะ แต่ตอนนี้เขากับพ่อของฉันตกลงกันแล้ว ว่าจะไม่มีงานหมั้นเกิดขึ้น ที่พ่อฉันตกลงเซ็นสัญญากับบริษัทของเขาต่อเป็นเพราะเธอเลยนะ”“จริงเหรอคะ เอาจริง ๆ หมวยคิดว่าแค่เราจริงใจกับเขาก่อน สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาก็คือความจริงใจนั่นแหละค่ะ”“ก็จริงนะ เพราะความจริงใจของเธอหรือเปล่าคุณเฟยหลงเขาถึงเลือกเธอเป็น