บททั้งหมดของ รักร้ายใต้เงามังกร: บทที่ 41 - บทที่ 50

บทที่ 22มันเริ่มแล้วคอนโดเฟยหลงม่านรัตติกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วท้องฟ้า ภายในห้องมืดสนิทไม่มีแสงสว่างใดนอกเสียจากความสว่างจากด้านนอกส่องลอดผ่านเข้ามากระทบพื้นลายหินอ่อน ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเท้าออกมาจากห้องนอน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำจับคู่กับกางเกงขายาว ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักสวย เส้นผมสีดำขลับดูนุ่มสลวยปล่อยให้เป็นทรงธรรมชาติลำคอแกร่งรับกับไหล่กว้างอกผาย นำสายตาลงมาสู่เอวคอดและท่อนขาที่ยาวได้สัดส่วน ท่วงท่าการเคลื่อนไหวดูมั่นใจและสง่างาม สไตล์การแต่งตัวผสมผสานระหว่างความหรูหราและความเท่ได้ลงตัวมือแกร่งเลื่อนลงต่ำก่อนจะค่อย ๆ พับแขนเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ขณะเดียวกันร่างสูงสาวเท้าตามโถงทางเดินผ่านความมืดมิดมาหยุดตรงประตูห้อง ระหว่างที่เฟยหลงโน้มตัวลงมาใส่รองเท้า วินาทีถัดมาปลายเท้าเปล่าของเรือนร่างอรชรก้าวมาหยุดด้านหลังของเขา เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น ผมเผ้าชี้ฟูบ่งบอกว่าหมวยเพิ่งจะลุกออกมาจากที่นอน“คุณจางจะไปไหนเหรอคะ ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วนะ” เธอเอ่ยปากถามขึ้นขณะที่ร่างสูงของเฟยหลงหยัดกายลุกขึ้น ต่อมาเขาพลิกกายหันมามองใบหน้าหวานละมุนปราศจากเครื่องสำ

บทที่ 23คนเก่งของคุณจางแสงแดดอ่อนสาดลงมาทาบทาไหล่ตึกสูงเสียดฟ้า หน้าต่างกระจกสะท้อนแสงเป็นประกายระยิบระยับ เมฆลอยตัวเรื่อยไปตัดกับท้องฟ้าสีเข้ม อุณหภูมิพอเหมาะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาก ตึกระฟ้าแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ลิฟต์ความเร็วสูงเปิดออกนำเข้าสู่โถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาว พื้นปูกระเบื้อง ผนังประดับภาพศิลปะตระการตา ถัดมาผู้ชายวัยกลางคนก้าวเท้าผ่านประตูไม้เข้ามาด้านในห้องประชุมขนาดกลางเมื่อเห็นว่าแขกคนสำคัญเดินทางมาถึงทุกคนในห้องต่างพร้อมใจกันลุกขึ้นต้อนรับคุณอุดม เขาสวมชุดสูทสีดำดูภูมิฐานก้าวเข้ามาจับมือกับผู้บริหารสูงสุดของที่นี่ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติระบายยิ้มพร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้า ก่อนที่เฟยหลงจะเอ่ยทักทายแขกคนสำคัญอย่างเป็นกันเอง วันนี้ถือเป็นวันสำคัญเนื่องจากคุณอุดมตัดสินใจที่จะเข้ามาเซ็นสัญญาที่บริษัท“ยินดีต้อนรับครับคุณอุดม”“เจอหน้ากันก็บ่อยแล้วคุณจาง ไม่ต้องทางการมากหรอก”“เชิญนั่งก่อนครับ ผมจะให้เลขาอธิบายแผนงานคร่าว ๆ ให้คุณอุดมฟังก่อนมีตรงไหนไม่โอเค คุณอุดมสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความต้องการเลยนะครับ”“เอา ๆ พูดมาเลย” คุณอุดมนั่งลงบนเก้าอี้หนัง

บทที่ 24ถอดทีละชิ้น NCคอนโดเฟยหลงค่ำคืนในฤดูฝนท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทาทะมึน ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้าสาดแสงลงมาทาบทาไหล่ตึกสูง สตรีรูปร่างเล็กสวมเดรสลูกไม้สีชมพูอ่อนหวานกำลังยืนล้างจานอยู่ ส่วนผู้ชายร่างสูงก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนของตัวเองพร้อมกับในมือถือสำรับไพ่ออกมาด้วย ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลมือเล็ก ๆ ล้างจานอย่างคล่องแคล่ว ขณะเฟยหลงสวมเสื้อยืดกับกางเกงขายาวยืนพิงเคาน์เตอร์ลายหินอ่อน ดวงหน้าหล่อเหลามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก“มาเล่นเกมย่อยอาหารหน่อยไหม” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางเลื่อนสายตามองไพ่ในมือ“เล่นอะไรเหรอคะ คุณจางควรพักผ่อนได้แล้วพรุ่งนี้ไปดูงานที่สิงคโปร์ไม่ใช่เหรอ” หมวยลินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“สิงคโปร์บินแป๊บเดียวก็ถึง มาเล่นไพ่สักตาไหมใครแพ้ถอด” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยยามที่หมวยลินล้างจานเสร็จและเดินมานั่งพักบนโซฟาภายในห้องนั่งเล่น ส่วนร่างกำยำของเฟยหลงก้าวเท้าตามแผ่นหลังเนียนมาหยุดตรงโซฟา“ใครแพ้ถอด? หมายถึงว่าถ้าหมวยแพ้ก็ต้องถอดเสื้อผ้าเหรอคะ” เธอขมวดคิ้วประท้วงคำพูดของเขาด้วยความสงสัย“ใช่แต่ถอดทีละชิ้น ใครแพ้ตานั้นก็ต้องถอด”

แสงไฟหน้ารถคันหรูสาดความสว่างกระทบผนังโกดัง จักรกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายครั้ง ลมหายใจเหมือนถูกกลั้นเอาไว้ พร้อมกับควักกระบอกปืนออกมาจากด้านหลัง วินาทีถัดมาร่างสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรก้าวเข้ามาด้านในช้า ๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำจับคู่กับกางเกงขายาวดูสุภาพเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาของเฟยหลงนิ่งสนิททว่าแววตาคมกริบกลับฉายแววร้อนระอุ ไฟโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาบนดวงหน้านัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองไปรอบ ๆ ก็พบกับร่างเล็กของเธอที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ไม้ ทันใดนั้นเรือนร่างอรชรค่อย ๆ ขยับศีรษะเมื่อเธอรู้สึกตัวตื่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบชีวิตกำลังคืบคลานเข้ามาด้านหลังเธอ น้ำตาคลอเบ้ายามมองเห็นผู้ชายแสนคุ้นตายืนอยู่ตรงหน้า แต่หมวยลินไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย ขณะที่ริมฝีปากอวบอิ่มเอื้อนเอ่ยคำแรกออกมาด้วยความอ่อนแรง“คุณเฟยหลง...”แสงไฟจากด้านหน้าประตูสาดมากระทบร่างสูงของเฟยหลง ใบหน้านิ่งขรึมดูเหี้ยมเกรียมขึ้น ดวงตาอันเยือกเย็นมองเห็นร่างผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าอดีตคนรักยิ่งทำให้เฟยหลงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ เมื่อเห็นข้อความจากผู้ที่ไม่ระบุตัวตนส่งมาอีกครั้ง รูปภาพของผู้หญิงคนตัวเล็กทำเอาหัวใจดว

ยามเช้าวันต่อมาอันแสนสดใส แสงอาทิตย์สีเหลืองสะท้อนกระจกเปล่งประกายระยิบระยับ ก้อนเมฆลอยเรียงตัวกันเป็นแนวยาวบนท้องฟ้า ช่วงเช้าของวันหยุดทำให้ผู้หญิงตัวเล็กลุกขึ้นจากที่นอนมาเตรียมอาหารสำหรับเฟยหลง ภายในห้องครัวเปิดโล่งแสงไฟจากด้านบนส่องลงมากระทบใบหน้าสวย แม้จะปราศจากเครื่องสำอางแต่ผิวพรรณของหมวยดูดีเอามาก ๆเธอตั้งหม้อร้อน ๆ ต้มซุปกระดูกหมูตั้งแต่เช้า ส่วนอีกหม้อทำข้าวต้มกำลังเดือดปุด ๆ วินาทีต่อมามือบอบบางใช้ช้อนตักข้าวต้มขึ้นมาชิมรสชาติ เมื่อเห็นว่าอร่อยแล้วคนตัวเล็กระบายยิ้มกว้าง และทำการปิดแก๊สในทันที ขณะเดียวกันร่างสูงของเฟยหลงก้าวออกมาจากห้องนอนพร้อมกับสวมชุดคลุมตัวเก่า“หมวยทำซุปกระดูกหมูของโปรดเฮียด้วย วันนี้อยู่คนเดียวได้ไหมคะ พอดีช่วงกลางวันหมวยจะไปหาอาม่า”ริมฝีปากอวบอิ่มขยับบอกเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางตักข้าวต้มใส่ชามประมาณหนึ่ง ก่อนที่มือเล็ก ๆ จะยกมาเสิร์ฟบนเคาน์เตอร์ลายหินอ่อน“เธอจะไปหาอาม่าเหรอ”“อันนี้ข้าวต้มร้อน ๆ ค่ะ พอดีว่าวันนี้เป็นวันหยุด หมวยเลยอยากกลับไปเยี่ยมอาม่าค่ะ”“กินข้าวเช้าก่อนสิ แล้วค่อยไปพร้อมกัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ ดูทรงอำนาจ จากนั้นเคลื่อนไ