Lahat ng Kabanata ng ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Kabanata 11 - Kabanata 20

เพราะสำหรับเขาแล้วจะตายก็ดี หรือจะอยู่ก็ช่าง ชีวิตของเฉียวปิงเซียวไม่ได้มีค่ามีความหมายต่อเขาเลย ก็เพียง...เด็กน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น...จะมีค่าต่อชินหวางเช่นเขาที่ใดกัน...แน่หรือ?...ประโยคคำถามนี้มันสะท้านดังกว่าทุกประโยคที่หานไท่หมิงคิดขึ้นมาทั้งหมด...  "ชินหวาง เจ้าจะยืนทึ่มทื่ออยู่ไย เร่งไปสั่งคนตามหมอหลวงเร็วเข้า"  ไทเฮานางหันมาพบว่าบุตรชายยืนมองเฉยจึงตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดลืมรักษากิริยาอันดีไปจนสิ้น เพราะสำหรับนางแล้วชีวิตของเด็กน้อยในอ้อมแขนองครักษ์หลวงแสนจะมากคุณค่าเทียมฟ้า!  "ไทเฮา ให้เป็นเหนียงจือเป็นผู้ไปตามเถิดพ่ะย่ะค่ะ"  เพราะเขาย่อมรู้แจ้งว่าในยามนี้ชีวิตของเฉียวปิงเซียวในสายตาของชินหวางหานไท่หมิงไร้ค่ายิ่งกว่าหมาแมว ให้เขาไปตามหมอหลวงก็มีแต่จะหนีหายกลับตำหนักเท่านั้น  "เช่นนั้นเจ้าเร่งไป"  ไทเฮามองแววตาขององครักษ์หนุ่มรุ่นลูกเล็กน้อยก็หันไปสั่งความกับแม่นมของเฉียวปิงเซียวแทน ส่วนเฉินเซินพยายามอยู่ครู่ใหญ่ในที่สุดคนตัวเล็กนางก็สำลักน้ำออกมาจนสำเร็จ  "แค่ก...แค่ก...แค่ก...ฮึก...กรี๊ด!”  พอคืนสติภาพที่นางเห็นเฉินเซินสังหารคนก็พุ่งเข้าหา เด็กน้อยจึงกรีดร้องลั

...แตะต้องไม่ได้ เช่นนี้เขาก็คงต้องเลือกเท่านั้นว่าเหตุการณ์ใดสำคัญที่สุด จึงค่อยยื่นมือสอดเท้าเข้าไปแทรก...  สุดท้ายครั้งนี้เขาก็ต้องเลือกห่างไกลจากนางอีกครั้งเช่นกับในอดีต เพราะหากเขาเลือกจะละทิ้งปริศนาดำมืดภายในวังหลวงแล้วหันติดตามนางไปอยู่ที่ซั่วหยางก็จะไม่อาจตามหาความจริงถึงเหตุการณ์ร้ายจนสกุลหานสิ้นล่มสลายอาณาจักรหนานสุ่ยในอีกเก้าฤดูหนาวข้างหน้าไปได้ ซึ่งในอีกเก้าหนาวข้างหน้าทั้งราชบัลลังก์ และแผ่นดินของหนานสุ่ยต้องตกไปเป็นของชาวทุ่งหญ้าเช่นเผ่าทู่เจี๋ยซึ่งเป็นแกนนำก่อกบฏเข้ายึดดินแดน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นสุดท้าย...แม้แต่ชีพตนยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้ แล้วที่เขายอมขายดวงจิตไปให้คนผู้นั้นแลกกับการที่จะได้หวนคืนกลับหวังเปลี่ยนดวงชะตามันจะมีประโยชน์อันใดกัน  ในขณะที่อีกผู้เจ็บปวดยิ่งกว่าตาย และกลัดกลุ้มที่ต้องเลือกเอาสักหนทาง ชินหวางคนในปัจจุบันเขาก็กำลังโมโหเดือดอย่างยิ่งเมื่อทราบจากการข่าวของกองทัพว่าบัดนี้ชนเผ่านอกด่านฟากฝั่งทิศตะวันตกเฉียงเหนือคิดกำเริบเสิบสาน ถึงกับจับมือกันแข็งข้อคิดละเมิดสัญญาในสมัยองค์จักรพรรดิพระองค์ก่อน ซึ่งก็คือในรุ่นของพระบิดาของเขา และองค์จักรพรรดิพระองค์ป

“อาหมิง…เสี่ยวปิงนางเพียงหกหนาวเท่านั้น เจ้าก็มองนางเป็นน้องสาวสักคนมันคงไม่ยากเกินไปหรอกกระมัง อย่าชิงชังรังเกียจนางไปเลย หากนางเลือกได้คงไม่ยินดีจากบ้านจากเมืองมาไกลเป็นพันลี้เช่นนี้เป็นแน่”  ย่อมรู้หานไท่หมิงนั้นไม่พึงใจกับวิวาห์นี้ ด้วยรู้แจ้งน้องชายเป็นคนที่อยากตบแต่งภรรยาเพียงหนึ่งนาง ถึงจะยากเย็นในฐานะของชินหวางแห่งหนานสุ่ยก็ตาม ทว่าเขารักมั่นคงอยู่กับจางหลานเย่มาตั้งแต่สามหนาวก่อน แต่ในเมื่อหลีกไม่ได้ ก็เพียงเด็กหญิงตัวเล็กเท่านั้นจะเมตตานางบ้างย่อมไม่น่าจะยากเย็น เขาเองก็คิดเช่นนี้ ในเมื่อรู้สึกผิด ก็ดูแลนางให้ดีนั่นก็พอจะสบายใจได้บ้าง  “ฝ่าบาท...กระหม่อมเป็นนักรบ จะเอาเวลาใดมาทะนุถนอมเด็กน้อย มิใช่ว่ายากเย็น แต่…กระหม่อมมีงานล้นมืออย่างยิ่ง เกรงว่าเลี้ยงเด็กนั้นจะทำไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”  …ใจคนบังคับไปก็เท่านั้น หากหัวใจไร้เมตตา เขาบีบบังคับไปผลร้ายมีแต่จะตกไปใส่เฉียวปิงเซียวเท่านั้น…  “เอาเถิด เจ้าไม่มีใจบังคับไปก็เท่านั้น บางที…เสร็จศึกนี้กลับมาเจ้าก็เขียนหนังสือหย่าขาดภรรยาให้เสี่ยวปิงเถิด ปล่อยนางไปเร็วหน่อยข้าจึงจะสบายใจ”  เพราะหากหานไท่หมิงเป็นเช่นนี้คิดว่าสู้ปล่อยให้เด

เมื่อเขาได้พบพานความน่ารักน่าเอ็นดูจนอยากอุ้มมากอดมาฟัดเสียให้สาแก่ใจตั้งแต่แรกเจอ ชินหวางในวันนั้นจึงถึงกับเสียหลักไปครู่ใหญ่แล้วเสแสร้งแกล้งว่าตนเองชิงชังนาง เพราะอับอายที่ไปหลงเสน่ห์ไร้เดียงสาจนยากจะถ่ายถอน ก็นะ...เขาอับอายมากมายนักที่ตนเองเผลอใจไปรักเด็กวัยเพียงหกหนาว หากรู้ไปที่ใดเขาคงถูกมองด้วยสายตาดังเขาเป็นบุรุษวิปลาสเสียเป็นแน่ แต่พอได้เห็นมีแต่คนรักคนเอ็นดูเด็กน้อยมากเท่าใด อารมณ์ของชินหวางในอดีตก็ยิ่งขุ่นมัวไม่พอใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ จึงสรุปแบบโกหกว่าตนเองไม่ถูกชะตากับเด็กน้อยตาใสยิ้มสวยเช่นเฉียวปิงเซียวไปในท้ายที่สุด เพราะไม่อยากกลายเป็นบุรุษน่าชังที่คิดไม่ดีกับเด็กน้อยนั่นเอง  "เท้าเลอะแล้วพ่ะย่ะค่ะ...มาเถิด เฉินเซินจะเช็ดให้ชินหวางเฟยเอง"  กายสูงใหญ่ทรุดลงนั่งแล้วจึงอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปวางบนม้านั่งใต้ต้นสาลี่ป่า จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองออกมาค่อย ๆ เช็ดทำความสะอาดเท้าน้อยอย่างตั้งใจ ไม่คิดรังเกียจสักนิดว่าเท้าเล็กนั้นจะเป็นส่วนที่ต่ำที่สุดของร่างกาย  "กระหม่อมทราบว่าชินหวางเฟยชอบสวมรองเท้าผ้าไหมนุ่มเช่นนี้ ซึ่งมีขายแค่เพียงเผ่าของพระมารดาของพระองค์ เมื่อวานผ่านไป

"ได้ยินแล้วกระมัง...ทีนี้ก็อยู่ที่เจ้าแล้วว่าจะทำเช่นไรไม่ให้ชินหวางมาทำพิธีนี้ หรือเจ้าจะเต็มใจให้ทุกสิ่งมันเป็นไปตามกงล้อแห่งชะตากรรมเก่าก่อน ซึ่งข้าจะขอย้ำเตือนแก่เจ้าอีกครั้งว่าต่อให้ชินหวางจะสมัครใจ หรือไม่อยากเข้าร่วมพิธีด้วยตนเองเพราะเจ้าคิดจะลงมือใช้วิธีโกงเช่นในคราวของชินหวางเฟยตกบ่อปลาอีก ก็คงบอกได้เพียงว่าถึงครานี้หลบหลีกได้ แต่ครั้งต่อไปย่อมจะเกิดขึ้นจนได้อีก ซึ่ง...หากเป็นเช่นนั้น เหล่าฝูมิอาจรับรองผลร้ายที่จะตามมาไปได้...อยู่ที่เจ้าจะเลือกเอาเถิด"  กายที่อยู่ในอาภรณ์มิดชิดก้าวออกมาจากด้านหลังม่านด้วยกิริยาสงบเยือกเย็น ยิ่งใบหน้านั้นผู้ใดพบเห็นคงดูออกว่าบุรุษผู้นี้เป็นคนที่ป่วยอาการหนักเพียงใด เพราะซีดขาวคล้ายซากศพอยู่หกส่วน  "ข้าย่อมไม่ลืม...ทุกสิ่ง"  ขวดยาสีขาวขุ่นถูกวางลงตรงหน้าของไต้ซือเฒ่า แล้วจึงมีไต้ซือเด็กอีกผู้มารับแล้วนำไปส่งให้บุรุษในชุดคลุมสีดำมิดชิดอีกต่อหนึ่ง มือเรียวยาวขาวซีดจึงยื่นออกมารับในกิริยาที่เจ้าของเพียรพยายามจะควบคุมไม่ให้มันสั่นเทามากนัก  "ย่อมไม่ลืมแล้วเหตุใดสภาพของเจ้าจึงเป็นเช่นนี้ ทรมานตนเองคือความสุขของเจ้าหรือ อย่าให้คนผู้นั้นเขาต้องได