All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 41 - Chapter 50

"ไม่ได้การแล้ว เห็นทีข้าจะต้องไปหาตำราสักเล่มที่กล่าวถึงสัตว์ที่กินแล้วสมองไม่ทึบมาปรุงอาหารบำรุงสักหน่อย เหนียงจือเจ้าขา..."  สตรีวัยยี่สิบห้าหนาวถึงกับระอาใจจนต้องกลอกดวงตาเหลือกมองบนหลังคารถม้า ก็...หากจะขยันอ่านตำราถึงเพียงนั้น ก็ไปหาอ่านตำราวิชาการแพทย์สำหรับสอบเข้าจะไม่ดีกว่าหรือไร จะไปหาตำราพิสดารเหล่านั้นมาอ่านไปไยให้เสียสายตาเล่าชินหวางเฟยน้อย! ...  "แต่ได้ข่าวว่าหากชินหวางเฟยสอบผ่านสนามแรก ไทเฮาจะมีทองคำสามหมื่นรอคอยให้พระองค์ได้เป็นเจ้าของอยู่นะเพคะ"  "ฮะ! ...แล้วไยเหนียงจือไม่เร่งกล่าวให้เร็วกว่านี้ ไหน...ตำรามีอยู่ที่ใด...ช่วงนี้สมองของเสี่ยวปิงช่างแจ่มใสพร้อมจะจดจำทุกตัวอักษรแล้ว ไหนเล่าเร่งส่งเอาตำราที่ว่าเด็ดสุดมาเถิด"  ...เฮ้อ! ...เห็นหรือไม่นายน้อยของนางมิใช่เด็กที่เห็นแก่เงินและทอง...ที่น้อยค่า...กว่าหมื่นตำลึง...เพียงใด....เพราะสำหรับสาวใช้ใกล้ชิดคุณหนูหกมาร่วมเจ็ดหนาวรู้แจ้ง เจ้าของนามปิงเซียวนั้นอย่าได้เอาเงินและทองที่น้อยไปซื้อนางเชียวนอกจากจะไม่ได้แล้ว อาจจะถูกเด็กผู้นี้รังแกเอาจนเข็ดหลาบกันไปอีกสามชาติทีเดียว!  เสี่ยวเตี๋ยบอกแก่แม่นมซางเหนียงจือด้วยสายตา

"คอกม้าด้านใต้ในน้ำถูกวางยาพิษ บัดนี้ม้าศึกส่วนใหญ่ตายลงไปครึ่งหนึ่งพ่ะย่ะค่ะชินหวาง"  สองมือแกร่งกำแน่น แต่หานไท่หมิงไม่ได้เอะอะโวยวายด่าทอคนของตน หรือสั่งการประทานโทษเขา เพียงสั่งการให้นำม้าที่ตายไปฝังกลบให้ดี จากนั้นก็เรียกหาคนระดับนายกองทั้งหลายเข้าประชุมทันที  "ไยชินหวางจึงมิลงโทษพลทหารเหล่านั้น"  ท่านอ๋องหกหานหย่งเต๋อนั้นให้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดแม่ทัพใหญ่จึงไม่สั่งลงโทษเหล่าพลเลี้ยงม้าให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อความผิดพลาดอันใหญ่หลวงเหล่านี้  "สังหารคนย่อมง่ายดายเพียงเอ่ยปาก ทว่า...จะให้คนยอมศิโรราบก้มศีรษะมอบชีวิตตายแทนเรานั้นมิใช่ง่ายดาย...คำกล่าวนี้มิทราบท่านอ๋องหกยังพอจะจดจำได้หรือไม่"  เพราะในยามนี้ทหารใต้ปกครองนั้นเสียขวัญมากพอแล้ว หากเขาลงโทษอีก พวกเขาจะยังเอาแรงใจที่ใดมาออกรบทำการศึกกัน ในเมื่อออกรบก็เห็นแต่หนทางตาย พออยู่ในค่ายหรือก็มิได้แตกต่าง ที่เขาคิดในยามนี้ก็คือต้องดึงขวัญและกำลังใจทหารคืนกลับมาเสียก่อน ในขณะเดียวกันก็ต้องแทรกซึมเข้าสู่ฐานรากของทหารชั้นล่างให้จงได้ เพราะเขานั้นยากจะเชื่อว่าโรงเลี้ยงม้าของกองทัพนั้นมิใช่ผู้ใดคิดจะเดินก็เดินเข้าไปโดยง่าย ดังนั้นถึงขนาดเ

เกล็ดน้ำแข็งที่กลิ้งลงมากระทบแขนนั้น ทำให้เฉียวปิงเซียวสะดุ้งเพราะความเย็น พอรับรู้ว่ามันตกลงมาจากที่ใดนางจึงแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองแล้วจึงพบว่าที่กำเนิดของหยดน้ำแข็งเหล่านั้นก็คือดวงตาของ 'ท่านอาจารย์' เด็กน้อยย่อมไม่เข้าใจและสงสัย "ท่านอาจารย์ทำเช่นไรจึงมีเกล็ดน้ำแข็งไหลออกมาจากดวงตาได้เจ้าคะ"  ...มันยอดเยี่ยมมากเลยนะ! ... 'หากไปแสดงในตลาดกลางเมืองจะต้องได้เงินทองมากมายเป็นแน่' นั่นคือความคิดของเด็กน้อยเช่นเฉียวปิงเซียว  "เอาไว้เจ้าโตอีกหน่อย บิดา...เอ่อ...หมายถึงอาจารย์จะสั่งสอนเจ้าดีหรือไม่ปิงเซียว"  ใจนั้นอยากดึงกายเล็กจ้อยมากอดให้แน่น ถึงจะไม่สาสมกับความคิดถึง ไม่สาสมกับความทุกข์ทนที่เขาต้องเฝ้าเพียรตามหาเสี้ยวดวงจิตส่วนนี้มานานหลายพันปี เฝ้ามองฤดูร้อนผันผ่าน ฤดูใบไม้ผลิแตกใบอ่อนเคลื่อนคล้อย ฤดูฝนก้าวผ่านมาเยือน จนเข้าสู่ฤดูหนาวอีกครา...เขานั้นก็ไม่คิดจะนับมาเนิ่นนานเสียแล้ว  ทว่าต้องหักห้ามใจ หาไม่หากสายสัมพันธ์แพร่ออกไป ด่านเคราะห์สุดท้ายของเทพธิดาโอสถ 'เสวี่ยปิงเซียว' อาจผิดพลาด และหากเป็นเช่นนั้นสองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติที่นางต้องเผชิญย่อมสูญสลาย ดวงจิตแตกดับ ปราณเซียนม

"ไม่เชิงเจ้าค่ะ จะมีก็เพียงกับคนแปลกหน้าที่ท่านหญิงหก เอ่อ...ชินหวางเฟยมักจดจำไม่ค่อยแม่น บางทีนางก็จดจำชื่อกับหน้าสลับกันเจ้าค่ะ ที่นางจำแม่นก็มีเพียง...ยอดเงินที่เก็บกับสูตรอาหารเท่านั้นเจ้าค่ะ"  ประโยคหลังเด็กสาวแอบก้มลงไปกระซิบคล้ายเป็นความลับยิ่งใหญ่ แต่พอนางขยับกายแหงนเงยใบหน้าก็มีอันผวาเพราะคนที่นางนินทาอยู่นั้นยื่นใบหน้าเล็กมาร่วมฟังด้วย ดูสีหน้าสนุกสนานอย่างยิ่ง  "เพ่ย! ...เสี่ยวปิง!”  เด็กน้อยย่นปากคล้ายเสียใจอย่างยิ่ง  "เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊มีความลับกับบุรุษเสียแล้ว...เสี่ยวปิงเสียใจ"  เด็กสาวคนสนิทของชินหวางเฟยกลอกดวงตาระอาใจอย่างยิ่ง นี่คงไปฟังเรื่องเล่าอันใดประหลาดแล้วคิดไม่ดีอีกเป็นแน่  "อยากกินอันใดเพคะ"  เด็กน้อยที่เมื่อชั่วยามก่อนยังนอนแน่นิ่งใบหน้าซีดเหลือง บัดนี้นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเตียงหลังโตกอดอกแน่น คิ้วเรียวพันกันยับยุ่งดูคล้ายมีปัญหายิ่งใหญ่ให้นางต้องคิดหนัก ยิ่งมองหัวใจของท่านผู้เฒ่าทว่าใบหน้าทารกก็พลันอบอุ่น ภาพในอดีตของเทพธิดาตัวน้อยลูกเสี้ยวที่มีมารดากึ่งหนึ่งเป็นมารดอกบัวเพลิงโลกันตร์กับเทพวารีนั้นแสนซนเพียงใดเขายังจดจำได้แม่น  "เกี๊ยวปลา...เสี่ยวปิงน

ตอนที่17"ทำไม? ...ไยจึงไม่ปากดีต่อไปเล่าองค์ชายใหญ่...พอดี...ข้ามันพวกป่าเถื่อน พึงใจสังหารผู้ใดมักไม่ค่อยระวังคมดาบ"  "เอาละ...ทุกคน...ได้เวลาทดสอบฝีมือกันแล้ว และขอให้นักศึกษาที่สอบสนามแรกผ่านทั้งหมดไปรวมตัวกันที่ลานประลองด้านทิศตะวันออกด้วย"  ยังดีที่ท่านอาจารย์ฝ่ายทะเบียนมาเรียกเสียก่อน หาไม่วันนี้คงได้มีการประลองกันส่วนตัวยังลานด้านหน้าสำนักเสียแล้วเป็นแน่  กติกาของการสอบวัดผลของสถานศึกษานั้นแตกต่างกับการแข่งขันประลองวรยุทธ์ เพราะการแข่งขันในยุทธภพคือเน้นที่แพ้และชนะ แต่ที่สถานศึกษาฮุ่ยเจ๋อนั้นเพียงต้องการดูพื้นฐานที่มีมาของแต่ละคนว่ามีติดกายมาเท่าใด กับจะดูว่านักเรียนเหล่านี้ที่แท้ถนัดอาวุธใด พอจะฝึกสอนทางด้านบู๊ หรือนักเรียนผู้นั้นมีความสามารถไปทางด้านบุ๋นมากกว่าเพียงเท่านั้น และเพราะมีนักเรียนสอบผ่านมาถึงยี่สิบห้าคน แล้วการขึ้นไปทดสอบฝีมือกับท่านอาจารย์ และเหล่าศิษย์พี่นั้นขึ้นไปได้เพียงครั้งละสามคน เด็กที่อายุน้อยที่สุดเช่นเฉียวปิงเซียวนางจึงได้ขึ้นเป็นคนท้ายสุด  เช่นนั้นคนที่อยู่นิ่งไม่เคยได้นานจึงนั่งหลับจนแทบจะหงายหลังลงไปนอนเหยียดยาวที่พื้นเสียก็หลายครั้ง เสี่ยวเตี๋ย