All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 51 - Chapter 60

"นายหญิง..."  บุรุษที่จะเต็มบุรุษก็ไม่ใช่ จะเป็นสตรีงดงามก็ไม่เชิงก้าวเข้ามาโค้งกายรอรับมือเรียวงดงามที่ส่งมาให้ แล้วจับจูงนางก้าวไปยังบันไดที่ทอดยาวลงไปสู่ชั้นใต้ดิน เสิ่นลี่เหยาคลี่ยิ้มงดงาม ทว่าก็แฝงแววเหี้ยมโหดอยู่เก้าส่วน  "ได้มาครบถ้วนหรือไม่เติ้งกงกง"  "มิขาดตกพ่ะย่ะค่ะ"  "ดี!”  พอพ้นขั้นบันได แสงเทียนอันวับแวมก็ปรากฏให้นางได้พบเห็นเด็กน้อยวัยราวสองไปจนถึงห้าหนาวจำนวนยี่สิบเก้าชีวิตที่ถูกพันธนาทั้งข้อมือและข้อเท้าเรียงรายรอบแท่นพิธีขนาดกลางที่ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง  กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งรุนแรง ทว่าแทนที่สตรีสูงศักดิ์นางนี้จะรังเกียจ ตรงกันข้ามนางนั้นกลับแย้มริมฝีปากสีแดงเข้มจนเกือบดำขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจอย่างยิ่ง  "เริ่มพิธีได้..."  นางก้าวขึ้นไปนั่งอยู่บนบัลลังก์นางพญาหงส์ด้วยกิริยางามสง่าซึ่งฝึกฝนมาหลายร้อยหนาว ดวงตาของนางในยามที่เหล่าขันทีหนุ่มกว่ายี่สิบเก้าชีวิตตรงเข้าไปลงมือกรีดเอาหัวใจของเด็กน้อยที่ล้วนเป็นเพศหญิงทั้งดวงนั้นมีแต่ความสาสมใจ  "อีกเพียงสิบเอ็ดหนาว...อีกสิบเอ็ดหนาวเท่านั้น...หยวนคัง...รอข้าอีกเพียงสิบเอ็ดหนาว...เราก็จะได้ครองคู่สมหวังมิอาจมีสิ่งใดมาพร

...ตุ๊บ! ...  "อึ๊ก! ..."  เพราะนางวิ่งเร็วไป พอพบว่ามีกายสูงใหญ่ยืนหันหลังอยู่ด้านหน้าร้านซาลาเปาเลยหยุดไม่ทันชนเข้าเต็มที่ ยังดีที่คนผู้นั้นแสนจะว่องไวคว้าจับเอาต้นแขนเล็กเอาไว้ได้ทันท่วงที หาไม่นางคงได้ลงไปนอนทดลองความแข็งของพื้นถนนแห่งเมืองซั่วหยางเสียแล้วเป็นแน่  "ระวังสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะชินหวางเฟย"  น้ำเสียงอบอุ่นนี้ช่างคุ้นหูยิ่งนัก เด็กน้อยแก้มแดงระเรื่อเพราะการวิ่งเมื่อครู่จึงแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองว่าจะใช่คนที่ตนเองจดจำได้แม่นไม่เคยลืมหรือไม่  "เซินเก่อเกอ...กรี๊ด!”  พอเขาทรุดกายลงนั่งให้ใบหน้าอยู่ในระดับสายตาของเด็กน้อย เฉียวปิงเซียวถึงกับกรีดร้องด้วยความปรีดาหนักหนา เพราะในวันที่จากมานั้นนางก็ไม่ได้พบพี่ชายใจดีของตนเองอีกเลย บัดนี้พบแล้วกายน้อยก็โถมกายเข้ากอดลำคออีกฝ่ายแน่น  "เซินเก่อเกอจริงด้วย...ฮือ....เป็นเซินเก่อเกอจริงใช่หรือไม่"  พอดีใจมากก็เริ่มจะมีน้ำตา เฉินเซินจึงลูบหลังลูบผมปลอบใจนางด้วยทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เพราะมิคาดว่าเด็กน้อยจะคิดถึงเขามากถึงเพียงนี้ ในอดีตช่วงเวลาเช่นนี้เขาและนางไม่เคยพบหน้ากันอีกเลยจวบจนอีกเจ็ดหนาว นางสำเร็จการศึกษาจึงถูกไทเฮาเรียกตัวกลับเ

บ่นไปก็ลูบกกหูไปด้วยเจ็บร้าวจนหูอื้ออึง นี่นางใช้มือฟาดแน่ใช่หรือไม่ คาดว่าเขาถูกเท้าคนตัวโตถีบยังไม่เจ็บร้าวมากถึงเพียงนี้เลย ดังนั้นเลยจำต้องถอยห่างระวังกายเต็มที่ แล้วก็มานึกได้นี่เขากลัวเพียงเด็กหกหนาวไปตั้งแต่ยามใดกัน?  ...บัดซบ! ...  "ข้าเพียงระวังตนเอง หาได้กลัวเจ้าสักหน่อย"  เมื่อคิดและพูดออกมาจนตนเองสบายใจเช่นนั้นแล้วจึงก้าวจากไป ภายในใจก็รู้สึกว่ามันมีบางสิ่งผิดไป ทว่าเขานั้นกลับคิดไม่ตกว่าตนเองพลาดที่จุดใดไป มันเหมือนภาพที่รายละเอียดองค์ประกอบชิ้นเล็กมันหายไป แต่ถึงจะเป็นเพียงจุดที่เล็กมากแต่เพียงมันหายไปภาพที่สมควรงดงามมากค่าพลันกลายเป็นเพียงเศษซากกระดาษไร้ค่าเท่านั้น  "ดึกดื่นกระทำตนเยี่ยงโจรช่างมิสมกับเป็นชินหวางเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"  หานไท่หมิงหันไปมองเจ้าคนที่เขาเห็นหน้ามันยามใดก็คันภายในหัวใจยุบยับเสมอ แล้วจึงระบายลมหายใจเสียงดังก่อนจะหันไปทั้งกายเผชิญหน้าจริงจัง  "นี่คือตำหนักเคียงจันทรา...และที่อยู่ภายในห้องนั้นเจ้าลืมหรือไม่นางเป็น...พระชายาเอกของข้า"  วันนี้เขาไม่ได้ยกตนเองข่มอีกฝ่ายเช่นที่ชอบทำต่อบุคคลอื่น เพราะมันช่างแปลกอย่างยิ่ง ยามใดที่เขาเผชิญหน้าใกล้ชิดกับ

คนกำลังโมโหเดือดถึงกับอุทานออกมาอย่างงงงันเต็มที่ว่าเด็กตัวนิดเดียวดังกับมด เหตุใดจึงหายไปเร็วไวยิ่งนัก วิ่งตามออกมายืนเท้าเอวมองหาไปจนทั่วก็ไม่พบ  "ตกลงนางยังเป็นคนธรรมดาอยู่หรือไม่ หายไปราวกับมีเวทมนตร์เช่นนี้"   ส่วนคนที่ความสาแก่ใจมันให้โทษนั้นแทบร่ำไห้ ก็ไอ้ตอนนางคิดปีนหนีปีศาจกระทิงมันมีแต่ความตื่นตระหนก พอมารู้สึกตัวอีกที่นางก็มาอยู่บนหลังคาตำหนักเสียแล้ว ...ฮือ...จะลงไปยังไงล่ะคราวนี้? ..  เด็กน้อยที่มือหนึ่งกำรองเท้าที่มือไว แต่คงไม่มากพอเลยได้หลักฐานมาทำลายเพียงหนึ่งข้าง ส่วนอีกมือก็ยึดกับขอบกระเบื้องอย่างเหนียวแน่น ค่อย ๆ เยี่ยมใบหน้าลงไปดูว่าปีศาจกระทิงนั้นท้อถอยหนีไปหรือยัง แต่แล้วเฉียวปิงเซียวนางก็อยากร่ำไห้ เพราะดูท่าจากปีศาจกระทิงเขาคงไม่อยากเป็นแล้ว ทว่าคงอยากจะเป็นสุนัขป่าขี้โมโหเฝ้ารอลูกแมวน้อยเช่นนางลงจากหลังคาแล้วจับฟัดกัดสะบัดไปมาจนกว่าตับและไตรวมไปถึงเครื่องในของเสี่ยวมาวตายอนาถเสียเป็นแน่ (เสี่ยวมาว/ลูกแมวน้อย)  ...หมับ!...เฮือก!...  "กะ..."  "ชู่ว์...กระหม่อมเอง..."  ฝ่ามือหนาหยาบกระด้างที่แตะลงมาบนต้นแขนเรียวเล็กของกายน้อยเกือบ ทำให้เฉียวปิงเซียวผวาจนเ

ตอนที่ 22และแล้ววันคืนก็ยังคงหมุนเวียนเปลี่ยนไปจากต้นฤดูฝนก้าวเข้าสู่ฤดูหนาว แล้วจึงไถลหมุนเวียนเคลื่อนคล้อยไปสู่ฤดูร้อนเป็นเฉกเช่นนี้จากวันก็เริ่มผันแปรไปเป็นเดือน จากนั้นก็หมุนผ่านไปเป็นขวบปี และจากหนึ่งขวบปีก็หมุนวนเวียนผ่านไปมิได้เร็วไว ทว่าก็หาได้ช้านาน ทุกสิ่งยังคงดำเนินไปตามวิถีของวัฏจักรไม่ว่าจะเป็นดินแดนมนุษย์ เผ่าสวรรค์ ไปจนถึงพิภพจอมมาร และเผ่าปีศาจ เช่นเดียวกับชีวิตผู้คน และสรรพสัตว์ในโลกาก็ล้วนเติบโต เช่นเดียวกับเฉียวปิงเซียวชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ยที่จากเด็กน้อยวัยหกหนาวเมื่อแรกขึ้นเขาอันหนิงซาน ผ่านมาจนถึงวันนี้ก็ล่วงเลยมาจนถึงแปดฤดูฝนไปเสียแล้ว  ดังนั้นจากศิษย์รุ่นเยาว์วัยเพียงหกขวบปีเมื่อวันแรกที่ก้าวเท้าขึ้นสำนักศึกษาฮุ่ยเจ๋อแห่งนี้ในวันวานผ่านมาจนเข้าสู่ฤดูหนาวนี้ ท่านหญิงหกเมื่อกาลก่อน หรือในแปดขวบปีที่ผ่านมานางก็คือพระชายาเอกในชินหวางหานไท่หมิง จอมทัพผู้พิชิตศึกเก้าทัพแห่งหนานสุ่ย จึงย่อมต้องเติบโตเป็นสาวน้อยโฉมสะคราญวัยสิบสี่หนาวไปเสียแล้ว  ซึ่งจากในอดีตก่อนเก่ากายที่เคยเล็กจิ๋วนั้นบัดนี้เติบโตมีสัดส่วนอรชรอ้อนแอ้น และก็ยังคงมีในส่วนที่สตรีพึงมีถึงไม่มากมาย แต่ก