All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 31 - Chapter 40

"หลานเย่จะปรนนิบัติชินหวางเป็นการไถ่โทษนะเพคะ  มิพูดเปล่า ทว่าจางหลานเย่นางยังขยับกายลุกขึ้นไปสลัดเสื้อคลุมที่นางสวมปกปิดร่างกายเอาไว้แค่ชิ้นเดียวตั้งแต่แรกที่เข้ามาในห้องนี้ออกไป จากนั้นนางก็ค่อยทรุดกายอวบอัดลงไปนั่งคุกเข่า แทรกเข้าไปยังระหว่างขาที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของผู้เป็นพระสวามี มือนุ่มนิ่มลูบไล้จากโคนขาแกร่ง จนกายสูงใหญ่หอบสะท้านเกร็งตัวรับความเสียวซ่านสุขที่ผู้เป็นชายากำลังจะปรนเปรอให้ทันที สองมือของหานไท่หมิงกำแน่น ซึ่งหากจางหลานเย่นางจะมีสติรู้คิดสะดุดใจสักนิดกับอาการไม่ยอมแตะต้องร่างกายของนางเลย มีแต่ปล่อยให้นางเป็นฝ่ายแตะต้องเขาแค่ฝ่ายเดียวอยู่บ้าง นางอาจจะพอกลับตัวได้ทัน ทว่าบัดนี้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดผสานไปกับกลิ่นกำยานราคะจนนางหน้ามืดตามัวไปหมด จึงไม่รับรู้อันใดอีกนอกจากคิดจะร่วมเสพกามาสนองอารมณ์ใคร่ของตนเองเท่านั้น!  ซึ่งนางก็มิทำให้คนที่อยากเพียงปลดปล่อยไปตามธรรมชาติของบุรุษได้รอนานนัก หลังจากนางปลดกางเกงเขาพ้นลงต่ำ ก็เร่งส่งริมฝีปากอิ่มแย้มออกเมื่อท่อนลำของบุรุษถูกนางดึงออกมาให้พ้นกางเกง ปลายลิ้นนุ่มกรีดแซะไปตามรอยหยักด้วยความชำนาญการและคุ้นเคย  "โอ๊ะ!"  หานไท่

“ฮะ?…เอ่อ..ฟัง…ฟังเพคะ…ไม่ถอด…ไม่ถอด…แต่...เวลาอาบน้ำกับเข้านอนสวมรองเท้ามันจะดีหรือเพคะชินหวาง...แฮะ...แฮะ...”  เผลอถามออกไปตามประสาเด็กปากไว แล้วก็อยากตบปากตนเอง ยิ่งปีศาจกระทิงมองมาที่นางดวงตาแดงก่ำ...ฮือ...มิใช่จะตามมาสังหารนางหรอกใช่หรือไม่?!  “โง่เสียจริง ข้าหมายถึงกำไลที่ห้ามถอดเด็ดขาด ส่วนรองเท้าก็ใช้ตามปกติ ในหัวนี้มีแต่ลมหรือไร โง่ไม่เกรงใจผู้ใด เสด็จแม่ก็ช่างคิดส่งเจ้าไปศึกษาวิชาการแพทย์ ข้าให้สงสารอาจารย์ของเจ้าเสียจริงยายปลาทอง"  นางก็อยากบอกว่าตนเองสงสารทหารใต้ปกครองของท่านปีศาจกระทิงเช่นกัน แต่...ช่างเถิด เรื่องนี้เสี่ยวปิงจะไม่ยุ่ง ยิ่งพอนางได้เห็นว่ากล่าวจบท่านปีศาจกระทิงก็เร่งลงจากรถม้าแล้วขึ้นม้าจากไปทันที เฉียวปิงเซียวก็ถึงกับกล้าหายใจเต็มท้องเสียที  ...เฮ้อ...  “ข้าก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นเสียหน่อย เป็นท่านที่พูดไม่กระจ่างแจ้งเอง ว่าแต่ปลาทอง...อิอิ...ปลาทองก็น่ารักอยู่นะ...ดีกว่าปีศาจกระทิงตั้งเยอะ”  เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ เช่นกันเฉียวปิงเซียวนางก็เป็นเพียงเด็กวัยหกหนาวผู้หนึ่ง ถึงจะมีความคิดเติบโตกว่าเด็กวัยเดียวกัน เพราะถูกมารดาเลี้ยงดูมาอย่า

กายสูงสง่าก้าวเดินเนิบช้ามาหยุดอยู่ด้านข้างของกายงดงามที่ยังสั่นเทางันงก สายตาที่จับจ้องนั้นก็คล้ายจะสมเพชเล็กน้อย เพราะในสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ใช้งานคนเช่นจางหลานเย่มาไม่น้อยเช่นเขา เต็มที่นางก็เป็นได้เพียง...สุนัขโง่งมตัวหนึ่งเท่านั้น สิ้นค่าก็สังหารทิ้ง หากยังพอมีค่าให้ได้ใช้งานต่อก็ป้อนกระดูกให้มันสักนิด...เท่านั้นจริง ๆ ...  "มิเป็นไร...ขอเพียงบ่ายวันพรุ่งนี้เจ้าทำหน้าที่ให้ดี...นายหญิงใหญ่นางกล่าวว่าโทษทั้งหลายที่เจ้าแอบทำลับหลังจะยกให้จนสิ้น...หึ...หึ...หึ..."  กล่าวจบกายนั้นก็ก้าวจากไปเนิบช้า บอกแก่จางหลานเย่ว่าจงจากไปได้แล้ว พระชายารองจึงเร่งเร้นกายหลบคนติดตามของชินหวางแอบกลับเข้าตำหนักได้ด้วยดีและปลอดภัยอีกคราว...  ผู้ถูกเรียกขานว่า 'ท่านอาจารย์เนี่ย' มองตามไปแล้วริมฝีปากสีแดงสดนั้นก็กดรอยยิ้มแสนจะเจ้าเล่ห์ร้ายเหลือแสน ติดตาม 'นางทาส' ในกำมือตนเองไปจนลับสายตา...หึ!...มนุษย์ก็เท่านี้ มีสิ่งยั่วยวนเข้าหน่อยแม้แต่วิญญาณตนเองก็ยินดีจะขายแล้วนับประสาอันใดกับพี่น้องหรือบิดามารดาของตนเองกันเล่า...  ...และในช่วงบ่ายของอีกวันต่อมา...  ที่เหลาอาหารขนาดกลางทางฟากฝั่งประตูด

ตอนที่11การเดินทางเข้าสู่วันที่สิบห้าก็มาถึงครึ่งทางระหว่างซั่วหยางและเทียนคงเฉิง ที่พักม้าวันนี้บรรยากาศโดยรอบช่างดูแปลกไปสำหรับองครักษ์ผู้ติดตามทั้งสามของชินหวางเฟยตัวน้อย  ซึ่งหลายคนที่พบเห็นโดยที่พวกเขาต่างไม่ทราบว่าเด็กน้อยผู้นี้นั้นนางเป็นถึงชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ย พวกเขามองเห็นก็แค่เพียงคุณหนูตัวน้อยวัยคงไม่เกินหกถึงเจ็ดหนาวผู้หนึ่ง ไยจึงมีคนแต่งกายคล้ายองครักษ์หลวงคอยคุ้มกัน ซึ่งเพียงเห็นแวบแรกทุกผู้ย่อมมองออกว่าทั้งสามนี้มากฝีมือเพียงใด  แต่อย่าว่าแต่ผู้อื่นพบเห็นแล้วต่างสงสัยเลย เพราะขนาดตัวของเฉียวปิงเซียวเองนางก็ยังไม่เคยทราบเหตุผลที่ตนเองต้องมีคนคุ้มกันแน่นหนากว่าท่านอ๋องบางพระองค์เสียอีก นอกจากไทเฮาและชินหวางเท่านั้นที่รู้แจ้งดีกว่าผู้ใด นอกนั้นบางทีองค์จักรพรรดิเองก็อาจยังไม่ทราบได้เช่นกัน  "แม่นมซาง แม่นางน้อยเสี่ยวเตี๋ย วันนี้ลำบากทั้งสองช่วยดูแลชินหวางเฟยให้ดีสักหน่อย ข้าเกรงว่าอาจมีภัย เช่นไรราตรีนี้ข้าจะให้สืออีมาดูแลความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่งด้วยก็แล้วกัน"  เสิ่นอี้ถงบอกแก่สองสาวต่างวัยคนสนิทของชินหวางเฟยตัวน้อยด้วยสีหน้าจริงจัง ทั้งซางเหนียงจือและเสี่ยวเตี๋ยจึงห

ทั้งที่แม่นมยังสาวนั้นเศร้าอยู่มาก พอถูกเด็กน้องที่ปลอบด้วยกิริยาห่วงใยจริงจังนางเลยหัวเราะทั้งน้ำตา แล้วจึงทรุดกายลงมาโอบกอดกายเล็กเอาไว้แนบแน่น  "เด็กน้อยเอ๊ย...รู้หรือไม่ แม่นมไม่อยากให้ชินหวางเฟยน้อยโตเลย...แม่นมซางอยากให้เสี่ยวปิงเป็นเด็กตลอดไป...เสี่ยวปิงจะได้ไม่ต้องเศร้า ไม่ต้องทุกข์ทน"  ...หืม? ...  เมื่อคืนนางจำได้ว่าตนเองฟาดแต่ศีรษะของปีศาจกระทิงนี่นา ไยแม่นมซางเหนียงจือจึงมาพูดจาเพ้อเจ้อไปด้วยอีกคน...หรือว่านางจะตกใจกลัวปีศาจกระทิงพิโรธจนฟั่นเฟือนไปแล้วกันเล่า?  ชินหวางเฟยตัวน้อยกอดปลอบโยนคนตัวโตกว่า แต่กลับร่ำไห้งอแงมากกว่าตนเองไป ในหัวน้อย ๆ นั้นกลับคิดไม่ตกอยู่เพียงลำพังด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นครู่  และเป็นอีกครั้งที่เฉินเซินระบายลมหายใจด้วยความโล่งใจ เพราะอย่างน้อยเจ้าทึ่มผู้นั้นก็พอจะอาศัยได้บ้างแล้ว ชายหนุ่มคิดทบทวนว่าต่อจากนี้เหตุการณ์จะเป็นเช่นไรต่อไป แต่ทั้งสิ้นเขาก็บอกตนเองจากประสบการณ์ย้อนคืนกลับมาร่วมสองหนาว มีรายละเอียดยิบย่อยบางอย่างไม่ได้เหมือนเดิมเสียทีเดียว  ดังนั้นถึงในอดีตต่อจากนี้การเดินทางของเฉียวปิงเซียวจากเทียนคงเฉิงสู่ซั่วหยางจะปลอดภั