All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 21 - Chapter 30

เสี่ยวเตี๋ยวโขกศีรษะวิงวอนช่วยท่านหญิงหกในจวินกั๋วกงของนางจนหน้าผากนั้นมีโลหิตไหลซึมออกมา แต่คนที่โทสะบดบังไม่ใช่เพียงดวงตา ทว่าแม้แต่ดวงใจก็ดำมืดเต็มไปด้วยแรงริษยาที่ก็ยากจะรู้ว่าเขาริษยาสิ่งใดมีหรือจะฟัง พอถึงกองเพลิงที่กำลังลุกโชนโชติช่วงก็ไม่รีรอ โยนทั้งรองเท้าและตุ๊กตาน่าชิงชังเข้าไปทันที!  ...!!! ...  กายเล็กกำหมัดแน่น...แน่นจนสั่นสะท้านไปทั่วกาย สุดท้ายหัวเข่าทั้งคู่ก็สิ้นแรงทรุดลงนั่งนิ่ง ทอดสายตามองไปที่กองเพลิงนิ่งแข็งค้าง ที่เห็นได้ชัดเจนว่าเด็กน้อยยังมีลมหายใจอยู่ก็คือน้ำตาซึ่งหลั่งรินออกมาไม่ขาดสายจากดวงตาทั้งคู่ เด็กน้อยไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ฟูมฟาย นางทำเพียงนั่งมองกองเพลิงที่ค่อย ๆ กลืนกินของรักทั้งสองชิ้นไปแช่มช้าต่อหน้าต่อตา  หานไท่หมิงเห็นอาการเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะภาพที่เขาวาดเอาไว้ในหัวก็คือเด็กน้อยจะกรีดร้องร่ำไห้จนเป็นลมอย่างแน่แท้ที่ของสุดรักถูกเขานำมาเผาทิ้ง ทว่าสถานการณ์ตรงหน้าผิดไปไกลอย่างยิ่ง นอกจากไม่กรีดร้อง เฉียวปิงเซียวยังนิ่ง...นิ่งจนคล้ายเด็กน้อยกลายเป็นหินศิลาก้อนหนึ่งเท่านั้น หาใช่ร่างกายมนุษย์ผู้หนึ่งที่ยังมีเลือดมีเนื้อและมีลมหายใจอยู่ 

ตอนที่ 5ดังนั้นพิธีผูกวาสนาชะตาคู่ครองที่ในยามแรกที่เฉินเซินมีความคิดอยากจะขัดขวางให้ถึงที่สุด เพราะแจ้งแก่ใจแล้วว่าอดีตซึ่งชินหวางคิดว่ามันก็แค่พิธีไร้สาระงมงาย แท้จริงมันเห็นผลจริงเพียงใด หากแต่เจ้าพิธีนั้นสุดท้ายกลับนำภัยร้ายมาสู่นางในดวงใจในท้ายสุด  แต่แล้วก็เพราะพิธีนี้อีกเช่นกันที่ทำให้เขาได้กลับมาในวันนี้ ดังนั้นคราวแรกที่เขาคิดจะขัดขวางย่อมมีมากเกินสิบส่วน แต่พอหลายเหตุการณ์มันย่ำแย่ลงทุกครั้งที่เขาบังเอิญก็ดีตั้งใจก็ช่าง ก้าวเข้าไปยุ่งเกี่ยวมันสำเร็จก็จริง ทว่าสุดท้ายเหตุการณ์นั้นมันก็ยังจะเกิดขึ้นอีกอยู่ดี และไม่ใช่เพียงหยุดเหตุร้ายไม่ได้อย่างเดียว แต่เหตุการณ์ที่จะเกิดทีหลังมักร้ายกาจเพิ่มขึ้นกว่าเดิมอีกหลายส่วน  เมื่อเป็นเช่นนี้แผนจะหยุดยั้งจึงต้องถูกยกเลิกไป เพราะเขาไม่ต้องการจะเสี่ยงอีกแล้ว ก็ขนาดเรื่องเล็กน้อยเช่นรองเท้าที่เขาไปแตะต้อง ผลร้ายก็อย่างที่ได้เห็นว่าผู้ที่หนีไม่เคยพ้นความชั่วร้ายมันไปตกใส่เด็กน้อยไร้เดียงสาไม่รู้ความเช่นเฉียวปิงเซียว  ต่อให้เขากลัวอย่างยิ่งว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นตัวชินหวางเองที่โง่งมจนเค่อสุดท้าย ทำร้ายทำลายจนเฉียวปิงเซียวนางสาปส่งไม่คิดหัน

"หึ! ...ฮ่องเต้เป็นบุรุษจะไปเข้าใจสายตาของสตรีไปได้อย่างไร บุรุษก็คล้ายกันทั้งสิ้น เจอสตรีงดงามออดอ้อนอ่อนหวานเข้าหน่อยก็ระทวยเหลวเป็นเทียนไขถูกจุดไปเสียทุกคนไป"  หานไท่สือเห็นแล้วว่าหากเขายังกล่าวอันใดที่โต้แย้งขัดกับความเห็นของพระมารดาอีกคงจะเดือดร้อนใบหูทั้งสองข้างไปหมดอีกพักใหญ่ เขาจึงทำเพียงยิ้มอ่อนแล้วแสร้งยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย ไม่ออกความคิดเห็นใดให้เข้าเนื้อของตนเองอีกเลย  "ไท่หมิงถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ"  "ปิงเซียวถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรไทเฮาเพคะ"  "หลานเย่ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรไทเฮาเพคะ"  หานไท่สือบอกให้ทั้งสามไปนั่งประจำที่ของตนเอง รอเวลาฤกษ์มงคลในอีกครึ่งชั่วยาม ส่วนในขณะนี้นั้นเหล่าไต้ซือและเหล่าซือไท่หลายสิบชีวิตกำลังสวดมนต์ด้วยเสียงกระหึ่ม บรรยากาศเข้มขลังอย่างยิ่ง  เฉินเซินมองเห็นเด็กน้อยดูซีดเซียวหงอยเหงาก็ปวดใจ แต่ที่เขาเตือนตนเองก็คือต้องถอยห่าง หาไม่ใจเขาทนไม่ไหวไปฝืนแตะต้องจนเหตุการณ์บิดเบือนก็เหมือนเป็นเขาที่ยังจะตามมารังแกนางไม่เลิก  พิธี ‘ผูกชะตาวาสนาคู่ครอง' นี้ไม่ใช่ว่าจะเป็นผู้ใดหรือคู่ใดก็จะทำได้ ในร้อยปีบางครั้งดวงของสามีแ

“อาตมาถามชินหวางแล้วมิใช่หรือว่าจะทำพิธีนี้จริงแท้หรือ แล้วก็เป็นชินหวางมิใช่หรือที่กล่าวด้วยตนเองว่าจะทำให้ได้ บัดนี้จะยกเลิกกลางพิธีกรรมนี้ ชีวิตของชินหวางเฟยก็จบลงในวันนี้แล้ว”  ดวงตาคมดุตวัดมองเจ้าไต้ซือเฒ่าสมควรตายด้วยความแค้นเคืองไม่ปิดบัง หากในยามนี้เขามีมีดหรือดาบอยู่ในมือย่อมสังหารนักบวชเฒ่าชั่วช้าผู้นี้โดยไม่เกรงต่อบาปหรือกรรมอันใดทั้งสิ้น สาเหตุก็คือตาเฒ่าทำคล้ายหลอกลวงให้เขาหลงกลจนยินยอมทำสิ่งชั่วช้าเช่นนี้ ผูกชะตาวาสนาคู่ครองอันใดกัน นี่มันถูกพิษโดยแท้ พระมารดากำลังงมงายอยู่กับมนตร์ดำอันใดกันเล่า?  “อาตมาหาได้หลอกลวงชินหวาง ทว่าเป็นชินหวางเองที่ทระนงเกินไป ไม่คิดศึกษาสิ่งที่จะทำให้รอบคอบ สุดท้ายเกิดผิดพลาดจึงมาโทษว่าตนเองถูกหลอก ลองทบทวนดูเถิดเป็นอาตมาหลอกลวงชินหวาง หรือเป็นชินหวางเองที่เต็มใจจะถูกหลอกด้วยตนเองกันแน่”  คล้ายกับหานไท่หมิงถูกตบหน้าด้วยคำว่าโง่งมและไร้สติไม่รอบคอบจากเจ้าเฒ่านักบวชนอกรีตอย่างไรอย่างนั้น แต่ต่อให้อยากเอาความตาเฒ่าสมควรตายตรงหน้าเพียงใด หานไท่หมิงก็ต้องวางเอาไว้ก่อน เพราะในยามนี้ภาพที่เฉียวปิงเซียวนางดิ้นทุรนทุรายคล้ายใกล้สิ้นใจเต็มทนแล้ว เข

ตอนที่ 7“ชินหวางเพคะ…ฟ้าจวนสว่างแล้ว เช่นไรทรงไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่”  อดไม่ไหวนางจึงขยับเข้าไป หวังว่าจะชวนอีกฝ่ายกลับเรือนไปด้วยกัน ก็อีกเพียงสองวันเขาจะแยกกายไปทัพแล้ว แต่จนป่านนี้นางและชินหวางนอกจากกอดจูบกลับไม่เคยร่วมห้องหอลึกซึ้งกันสักครั้งเช่นนี้ที่นางวางแผนจะมีบุตรหวังยกฐานะตนเอง เช่นนี้แล้วยังจะมีหวังอยู่อีกหรือไรกัน  “อ้อ…หลานเอ๋อร์ เจ้าไปพักเถิด ข้าจะอยู่รอท่านหมอตรวจเสี่ยวปิงอีกครั้งก่อน…ลี่เจิน มาพาพระชายารองกลับตำหนักของนางเพื่อพักผ่อนได้แล้ว”  หานไท่หมิงเรียกนางกำนัลใกล้ชิดของจางหลานเย่มาพานางกลับไปยังตำหนักหลิวหยางของพระชายารองที่อยู่ฟากฝั่งตรงกันข้ามกับตำหนักอิงธาราแห่งนี้ทันที เพราะในใจเขาบัดนี้มันทิ้งเด็กน้อยตรงหน้าไปไม่ได้  “แต่…”  พอนางเจอสายตาที่จับจ้องมานิ่ง ๆ อ่านก็ไม่ออกว่าหานไท่หมิงเขาคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ จางหลานเย่ที่มิใช่คนโง่เขลานางจึงได้สติ คนเช่นชินหวางที่ไม่ชอบที่สุดก็คือสติซึ่งพูดจาหนึ่งคำแล้วไม่รู้ความ เช่นนั้นวันนี้นางจึงรู้ว่าตนเองจำต้องถอยไปก่อน แต่ก็เพียงจะถอยเพื่อรุกฆาตเท่านั้น  ...ได้...ในเมื่อนางยั่วยวนด้วยดีสามียังยากจะหลงใหล เช่นนั้นก็ค