All Chapters of สามี(ไร้)รัก: Chapter 11 - Chapter 20

​"อื้มม.. เจ็บนะคะ" ​เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาในความสลัว ทว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กลับไม่รับฟัง คืนนี้อาทิตย์ไม่ได้หยุดเพียงแค่นัดเดียว แต่พายุสวาทระลอกที่สองกำลังตั้งเค้าโหมกระหน่ำใส่ร่างบางอย่างต่อเนื่อง วาดเดือนเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ เธออยากจะเอ่ยปากขอร้องให้เขาหยุดพัก แต่ความเจียมตัวทำให้เธอทำได้เพียงนอนนิ่งเป็นตุ๊กตาไม้ ปล่อยให้เขาตักตวงเอาความสาวไปตามใจปรารถนา ​กลิ่นกายหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าของวาดเดือนกลายเป็นยาเสพติดชั้นดีที่ทำให้อาทิตย์ถอนตัวไม่ขึ้น ทุกครั้งที่จมจมูกลงกับผิวเนื้อนวล สติสัมปชัญญะของเขาก็เตลิดเปิดเปิงจนยากจะควบคุม ​"อ๊ะๆ" หญิงสาวพยายามเกร็งรับแรงกระแทกกระทั้นที่โถมเข้าใส่จนเจ็บร้าวไปถึงหน้าท้อง แต่ยิ่งเธอเกร็งช่องทางรักที่บีบรัดแน่นกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบของอาทิตย์ให้พุ่งสูงขึ้น ​"ซี๊ดด.. อ้าา" ชายหนุ่มคำรามลั่นเมื่อส่งผ่านสายธารแห่งชีวิตเข้าสู่กายสาวอย่างจงใจ ในใจคิดเพียงว่าในเมื่อแม่และเธออยากได้ลูกนักเขาก็จะจัดให้สมใจอยาก ​หลังจากบทรักสิ้นสุดลง อาทิตย์ผละกายออกไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำอย่างเย็นชา ทิ้งให้วาดเดือนนอนจมกองน้ำตาและความเหนื่อยล้าจนเผลอหลับไปใน

​เช้าวันต่อมา.. ​แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามากระทบร่างเปลือยเปล่าของคนสองคนที่นอนเบียดเสียดกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา วาดเดือนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกขัดยอกไปทั้งตัว แต่วันนี้กลับเป็นวันแรกที่เธอตื่นมาแล้วพบว่าร่างสูงใหญ่ข้างกายยังคงนอนหลับสนิท ไม่ได้รีบร้อนออกไปไหนเหมือนทุกวัน ดวงตาสวยหวานมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นสามีอย่างเผลอตัว จนกระทั่งดวงตาคมคู่นั้นค่อยๆ เปิดขึ้นสบประสานกับเธอเข้าอย่างจัง วาดเดือนสะดุ้งสุดตัวรีบหลบสายตาด้วยความอายที่ถูกจับได้ว่าแอบมอง ​บ้าจริง.. เรามองเขาทำไมขนาดนั้นนะ หญิงสาวตำหนิตัวเองในใจพลางยันกายจะลุกขึ้น แต่กลับถูกมือหนาคว้าเอวบางรั้งลงมาที่เตียงอีกครั้ง ​"ปล่อยค่ะ สายแล้ว" เธอประท้วงเสียงสั่น ​"สายแล้วจะไปไหน?" อาทิตย์ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางซุกไซ้จมูกโด่งสันลงบนซอกคอหอมกรุ่นทันที ​"คุณไม่ออกไปทำงานเหรอคะ?" ที่เธอถามแบบนั้นเพราะในใจกังวลเรื่องร้านอาหารตามสั่งที่ต้องรีบไปช่วยป้าเปิดร้าน ถ้าเขาอยู่แบบนี้แล้วเธอจะหาโอกาสไหนออกไปล่ะ ​"วันนี้ไม่ไป.." เขาตอบสั้นๆ แต่การกระทำกลับอุกอาจยิ่งกว่าคำพูด ชายหนุ่มนัวเนียอยู่บนผิ

​"ร้านนี้แหละครับนาย" นักรบ หักพวงมาลัยเลี้ยวกลับมาเพียงไม่นานก็ถึงจุดหมายที่เขาเจอเธอเมื่อวานนี้​อาทิตย์ไม่รอให้รถจอดสนิทดี เขารีบก้าวลงจากรถด้วยความร้อนรนแล้วตรงดิ่งเข้าไปในร้านอาหารตามสั่งทันที สายตาคมกวาดมองไปทั่วทว่ากลับไม่พบร่างบางที่คุ้นตา​"จะสั่งอะไรเหรอพ่อหนุ่ม?" ป้าเจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานบุกเข้ามาในร้าน​"ผมไม่ได้มากินข้าวครับป้า.. ผมมาตามหาเมีย" อาทิตย์ตอบเสียงเครียด​"ตามหาเมีย?" ป้าใจงงเป็นไก่ตาแตก "ใครล่ะเมียเอ็ง?"​"เมียผมชื่อ วาดเดือน ครับ" ตอนนี้เขาเรียกชื่อเธอได้เต็มปากอย่างไม่กระดากอายอีกต่อไป​"อ๋อ.. หนูวาดน่ะเหรอ วันนี้ยังไม่เห็นออกมาทำงานเลยลูก สงสัยจะเหนื่อยมั้ง ป้าเคยบอกไว้ว่าถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนออกมา"​"แต่เธอออกจากบ้านมาตั้งนานแล้วนะครับป้า ถ้าไม่มาทำงานที่นี่.. แล้วเธอจะไปไหน?" หัวใจของชายหนุ่มเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวล​"อ้าว.. ก็เมียเอ็งไม่ใช่เหรอ ทำไมมาถามป้าแบบนั้นล่ะ?" คำย้อนของป้าทำให้อาทิตย์เริ่มจะอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าวาดเดือนต้องมาตรากตรำทำงานที่นี่ มิน่าล่ะ ทุกครั้งที่เขากลับไปถึงบ้าน ถึงได้เห็นเธอ

​กาลเวลาหกวันที่ผ่านมาสำหรับอาทิตย์ มันยาวนานราวกับหกศตวรรษ ทุกวินาทีที่เขาสูดลมหายใจเข้าออกมีแต่ความทรมานจากการตามหาเมียรักที่จู่ๆ ก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เขาใช้ทั้งเงิน อำนาจ และความบ้าบิ่นบุกป่าฝ่าดงมาจนถึงหมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้​"หมู่บ้านนี้แน่นะนักสืบ?" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลำลองที่ดูหลุดจากมาดมหาเศรษฐี ก้าวลงจากรถ SUV คันหรูที่เต็มไปด้วยฝุ่นโคลน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หมู่บ้านที่ตั้งอยู่กลางหุบเขา บ้านแต่ละหลังปลูกสร้างอย่างเรียบง่ายตามอัตภาพ หลังคามุงหญ้าคาบ้าง ใบจากบ้าง มีเพียงไม่กี่หลังที่มุงสังกะสีเก่าๆ จนสนิมเขรอะ ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์แปลกถิ่นต่างพากันออกมามุงดูด้วยความสงสัย​"มาหาใครกันล่ะพ่อหนุ่ม ท่าทางไม่ใช่คนแถวนี้" ชายคนหนึ่งเอ่ยถามพลางมองรถคันงามสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของอาทิตย์​"ผมมาตามหาคนครับ.. มีใครเคยเห็นผู้หญิงในรูปนี้ผ่านมาทางนี้บ้างไหมครับ?" อาทิตย์ไม่รอช้า ยื่นสมาร์ทโฟนที่โชว์รูปใบหน้าหวานของวาดเดือนให้ชาวบ้านดู ทว่าทุกคนกลับส่ายหน้าด้วยความว่างเปล่า จนกระทั่งเขาโชว์รูปรถเก๋งสีดำฟิล์มมืดสนิทที่ได้จากกล้องวงจรปิด​"อ๋อ.. รถคันนี้ข้

​เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบของวัดป่าท้ายหมู่บ้าน ทว่าในใจของอาทิตย์กลับรุ่มร้อนดั่งไฟสุม หลังจากได้รับฟังคำทำนายและเงื่อนไขพิลึกพิลั่นจากปากหลวงพ่อ เขาก็รีบสั่งให้นักรบขับรถลงเขาไปรับหมอเพื่อมาตรวจร่างกายของวาดเดือนให้แน่ใจ ​ใจจริงแค่ชุดตรวจครรภ์ที่หาซื้อได้ตามร้านขายยาทั่วไปก็คงรู้ผล แต่นักธุรกิจที่เน้นความชัวร์อย่างเขาต้องการให้มืออาชีพมายืนยัน และอยากให้หมอตรวจเช็กสุขภาพของเธอไปพร้อมกันด้วย เพราะลำพังแค่ชุดขาวที่เธอสวมอยู่กับใบหน้าที่ซูบเซียวลงไปนั้น ก็ทำให้เขาห่วงจนแทบคลั่ง ​กว่านักรบจะดั้นด้นลงเขาและประสานงานพาหมอขึ้นมาได้ก็ใช้เวลาเกือบทั้งวัน จนกระทั่งแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ความมืดมิดและลมหนาวเริ่มเข้าปกคลุมเทือกเขาอีกครั้ง อาทิตย์ไม่ยอมให้ใครออกเดินทางในยามวิกาล ทุกคนจึงจำเป็นต้องปักหลักค้างคืนที่วัดแห่งนี้อีกครั้ง ​[ลานกว้างหน้าเจดีย์ - เวลาค่ำ] ​"ดาวที่นี่สวยมากเลยนะ... ยิ่งนั่งมองจากตรงนี้ก็ยิ่งสวย" ​เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้หญิงสาวในชุดขาวที่กำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้าสะดุ้งสุดตัว วาดเดือนรีบหยัดกายลุกขึ้นพยายามจะก้าวหนีไปจากตรงนั