جميع فصول : الفصل -الفصل 60

​ทุกคนกลับกันไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดระหว่างเขาและเธอที่ยังคงนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่เดิม ​"ว่ามา.. เราจะเอายังไง" น้ำเสียงของนักรบเข้มจัดจนสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน ​"ฉัน..." วาดดาวอึกอัก ถึงแม้ภายนอกเธอจะดูใจกล้าบ้าบิ่นแค่ไหน แต่เนื้อแท้เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ทำไปทั้งหมดก็แค่ประชดประชันพี่สาว ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ ​"ฉันอะไร?" นักรบเริ่มขึ้นเสียง ​"ก็ฉันไม่รู้หนิว่าแม่จะมาเห็นอะไรแบบนี้!" วาดดาวสวนกลับเสียงสั่น ทำไมเธอจะไม่ละอายที่เขาเห็นร่างกายของเธอหมดเปลือกแบบนั้น แต่ตอนนั้นความโมโหร้อยแรงม้ามันบดบังทัศนวิสัยจนทำอะไรไม่คิด ​"เธอรู้ไหม... ว่าเรื่องนี้มันจะไปจบลงที่ไหน" นักรบจ้องหน้าเธอเขม็ง ​"ลุงก็ไม่มีเมียอยู่แล้วนี่!" ​"ไม่มีเมียแล้วไง? ฉันต้องรับเด็กอย่างเธอมาเป็นเมียงั้นเหรอ!" ​"ฉันก็ไม่อยากเป็นเมียลุงเหมือนกันนั่นแหละ!" ​"ไม่อยากเป็น.. แล้วทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ขึ้นมาทำไม!" ​"งั้นฉันไปจากที่นี่ก็ได้!" หญิงสาวลุกพรวดเตรียมจะสะบัดก้นหนีไปที่ประตู แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วกระชากกลับมาปะทะแผงอกกว้า

​"พี่เขยใครทำไมใจดีจัง" วาดดาวพึมพำกับตัวเองพลางลูบกระเป๋าที่มีเงินปึกใหญ่ห้าพันบาทที่อาทิตย์ให้ไว้เป็นค่าขนมและค่ารถ เธอปลื้มจนแก้มปริ ​ทว่าจังหวะที่เดินออกมาจากห้องท่านประธาน สายตาหลายคู่ของพนักงานหน้าห้องก็จ้องมองเธอแบบเก็บทุกรายละเอียด โดยเฉพาะซองเงินที่ติดมือออกมาด้วย ยิ่งทำให้ข่าวลือเรื่องเด็กสาวปริศนาแพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ​เย็นวันเดียวกันนั้น.. ​กริ๊งงงง! คนตัวเล็กที่กำลังจะล้มตัวลงนอนเอาแรงเพื่อเตรียมตัวทำงานพรุ่งนี้ถึงกับสะดุ้ง เมื่อโทรศัพท์แผดเสียงดังลั่น ​"แม่โทรมาทำไมเนี่ย" วาดดาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เพราะรู้ดีว่าถ้าแม่โทรมาหาเธอทีไร มักจะไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเท่าไหร่นัก >>{​"ใครบอกแม่ล่ะคะ?"} แล้วมันก็เป็นจริงอย่างที่คิด คำแรกที่หลุดจากปากแม่ไม่ใช่คำถามไถ่ แต่เป็นคำสั่งแกมตำหนิ {​"แกอย่าไปสร้างเรื่องวุ่นวายอะไรให้พี่เขาเชียวนะวาดดาว!"} บ่นยังไม่ทันจบประโยค วาดดาวก็กดตัดสายทิ้งทันที ​มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่คลอเบ้าออกอย่างลวกๆ ความกดดันเรื่องครอบครัวมันสุมอยู่ในอกจนจุกไปหมด "แค่ฉันหายใจก็ผิดแล้วใช่ไหม" บางทีเธอก็แอบอิจฉาน้องชายที่จากไป ไม่ต้องมาแบกรับความ

​วันที่สี่ของการทำงาน บรรยากาศในแผนกประสานงานดูจะเงียบผิดปกติ เพราะเด็กเส้นอย่างวาดดาวไม่ยอมปริปากพูดกับใครแม้แต่คำเดียว ใครส่งงานอะไรมาเธอก็รับมาทำเงียบๆ แล้วรีบเดินไปส่งตามแผนกให้จบๆ ไป ​"เอกสารของฝ่ายบัญชีค่ะ" ร่างเล็กยื่นแฟ้มให้เลขาหน้าห้องท่านประธาน ​"วางไว้ตรงนี้เลยจ้า เดี๋ยวท่านประธานประชุมเสร็จ พี่จะแจ้งกลับไปที่แผนกให้มารับคืนนะ" ​"ค่ะ" วาดดาวรับคำสั้นๆ แล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ จังหวะที่กำลังจะกดลง ประตูก็เปิดออกเสียก่อน ​"หนักเลยเหรอมึงเมื่อคืน?" เสียงคุ้นหูหลุดออกมาจากด้านในลิฟต์ คุยกันเรื่องไปก๊งเหล้าเมื่อคืนนี้ วาดดาวได้ยินแค่ประโยคนั้นก็เม้มปากแน่น ​"อ้าว ดาว... มาทำอะไรตรงนี้" อาทิตย์อุทานเมื่อเห็นน้องเมียยืนอยู่ตรงหน้าพอดี ​"มาส่งเอกสารค่ะ" จบคำพูดเธอก็แทรกตัวเข้าลิฟต์ไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะปรายตาชำเลืองมองลุงที่ยืนอยู่ข้างพี่เขยแม้แต่นิดเดียว ​นักรบแอบมองตามร่างเล็กไปเงียบๆ แต่ก็ต้องจำใจเดินตามอาทิตย์เข้าห้องทำงานไปประชุมโปรเจกต์ใหม่ต่อ ​แผนกประสานงาน.. ​"พี่ฝนคะ" วาดดาวสะกิด น้ำฝน พนักงานรุ่นพี่ในแผนก ​"คะ?" ​"ดาวได้ยินพี่คุยกับเพื่อนว่าอยากหาคนช่วยแชร์ค่าห้อง..

​"คุณนักรบ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!" วาดดาวโวยวายลั่น จังหวะที่เขาตั้งท่าจะประกาศสถานะของเธอให้คนทั้งคลับรู้ หญิงสาวรีบเบรกเขาไว้สุดตัว โชคดีนะ ที่เขาพูดไปก่อนหน้าทุกคนอาจจะยังไม่ได้ยินเพราะเสียงในห้องนี้มันดัง แต่ถ้าเขาส่งเสียงมากกว่านี้ ทุกคนก็คงจะได้ยิน ​เธอแค่อยากให้เขาช่วยจากเงื้อมมือของหัวหน้าเดชก็จริง แต่ไม่ได้อยากให้เขามีปัญหากับแฟน.. ถ้านักรบขืนบอกออกไปว่าเธอเป็นใคร มีหวังวิชุดาได้อกแตกตาย และเขาก็ต้องเดือดร้อนเพราะเธออีกแน่ๆ ​"อย่าดิ้นสิ! เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก" มือแกร่งกระชับอ้อมกอดรัดคนตัวเล็กแน่นขึ้นเมื่อเห็นเธอพยายามขัดขืน ​"กระโปรงฉันเปิดหมดแล้ว!" วาดดาวหาข้ออ้างเพื่อให้เขาวางเธอลง เพราะตอนนี้สายตาทุกคู่ที่มองมามันทำให้เธออายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ​พอได้ยินว่ากระโปรงเปิด นักรบก็รีบวางเธอลงบนพื้นทันที "ไอ้ผ้าที่มันยาวกว่านี้ไม่มีใส่หรือไง!" เขาถามเสียงขุ่นสะกดกลั้นอารมณ์ ที่จริงเขาก็หงุดหงิดตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามาในชุดนี้แล้ว ​"ฉันจะใส่อะไรมันก็เรื่องของฉัน!!" พอเท้าแตะพื้น วาดดาวก็สะบัดหน้าหนีรีบก้าวเดินออกจากห้อง VIP ทันที ทิ้งให้คนในห้องยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความส

​หลังจากความจริงเรื่องน้องเมียท่านประธานถูกเปิดเผย บรรยากาศในแผนกประสานงานก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ พนักงานทุกคนดูจะขยันขันแข็งและร่วมมือร่วมใจกันส่งเอกสารจนเสร็จเรียบร้อยผิดหูผิดตา ​"น้ำค่ะ" วาดดาวยังคงทำหน้าที่เดิมคือไปซื้อเครื่องดื่มมาบริการพี่ๆ พอได้ของครบเธอก็เอามาวางไว้ที่โต๊ะกลาง ​"มาจ้ะ ใครจะดื่มอะไรมาหยิบไปเลยนะ" วิชุดาเอ่ยขึ้น ที่จริงฐานะเธอก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แค่อยากจะหาเรื่องแกล้งวาดดาวให้เดินหัวหมุนเล่นๆ เลยถือโอกาสเลี้ยงน้ำลูกน้องบ่อยๆ แต่ครั้งนี้พนักงานหลายคนเริ่มนั่งนิ่ง ไม่กล้าลุกมาหยิบเพราะความเกรงใจคนที่ไปซื้อ ​"พี่ชุยังกล้าใช้น้องดาวอยู่อีกเหรอคะ?" ลับหลังวาดดาว ลูกน้องคนหนึ่งแอบกระซิบถามหัวหน้า ​"ทำไมจะใช้ไม่ได้? ในเมื่อท่านประธานส่งมาฝึกงานแผนกนี้ ก็แสดงว่าเป็นลูกน้องพี่" วิชุดาเชิดหน้าตอบ เรื่องน้องเมียท่านประธานก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนที่เธอรับไม่ได้อย่างแรงคือสายตาของนักรบที่เฝ้ามองเด็กคนนี้มากเกินความจำเป็นต่างหาก ​12:20 น. @มุมกระถางต้นไม้ใหญ่ข้างบริษัท ​"ไปทานข้าวกัน" ​วาดดาวสะดุ้งเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองซ้ายมองขวาดูว่าเขาพูดกับใคร พอรู้ว่าเป็นต