جميع فصول : الفصل -الفصل 50

​"ไม่ต้องเก็บของแล้ว" อาทิตย์รีบคว้ากล่องกระดาษที่วาดเดือนกำลังบรรจงเรียงของใช้ลงไปอย่างรวดเร็ว เขาแย่งของจากมือเธอ... แต่หญิงสาวกลับไม่พูดอะไรสักคำ เขาหยิบออก เธอก็หยิบเข้า.. เขาเอาวางบนโต๊ะ เธอก็โกยลงกล่องใหม่ เป็นแบบนี้อยู่หลายรอบจนคนตัวโตเริ่มหมดความอดทน ​"นี่คุณ! หยุดเดี๋ยวนี้!" อาทิตย์แผดเสียงกึ่งอ้อนวอน "ถ้าคุณออกไปตอนนี้ แล้วใครจะเป็นเลขาให้ผมล่ะ?" "ก็พี่อนงค์ไงคะ" วาดเดือนตอบเสียงเรียบ "คุณอนงค์ก็มีงานที่แผนกอื่นต้องทำ" "ฉันจะย้ายพี่อนงค์กลับขึ้นมาตำแหน่งเดิม.. คุณมีปัญหาอะไรไหมคะท่านประธาน?" ​วาดเดือนตวัดสายตามองจนอาทิตย์ชะงัก "มะ.. ไม่มีครับ.. ตะ แต่คุณอนงค์ยังเคลียร์งานค้างที่แผนกเก่าไม่เสร็จ จะกลับขึ้นมาตอนนี้ทันทีไม่ได้หรอกครับ!" เขาหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากอนงค์ที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งว่าเจ้านายจะโดนเมียตบอีกรอบไหม ​"พะ.. พี่เพิ่งนึกได้ค่ะน้องวาด ว่างานที่แผนกเก่ายังค้างเป็นตั้งเลย พี่ขอตัวลงไปจัดการก่อนนะคะ!" อนงค์รีบไหวตัวทัน หายวับไปกับตาในพริบตาเดียว ​"พี่ตุ๊กตาก็รีบไปทำงานสิคะ!" มดหันไปบอกเพื่อนรุ่นพี่ แต่พอตุ๊กตาเดินไปที่โต๊ะ มดก็นึกขึ้นได้ว่านั่นคือ

​เรียวลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปในโพรงปากอย่างนุ่มนวลทันทีที่อีกฝ่ายเผลอไผล อาทิตย์มอบรสจูบที่แสนหวานละมุนและโหยหาอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับอยากจะดึงรั้งความรู้สึกบางอย่างที่ขาดหายไปให้กลับคืนมา วาดเดือนเองก็ดูเหมือนจะสิ้นแรงต้านทาน เธอปล่อยให้เขาตักตวงความหวานอยู่ครู่ใหญ่.. ​"อือ... ฮึก!"​ เพียงไม่นาน เสียงสะอื้นแผ่วเบาก็ดังรอดออกมาจากลำคอของคนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่าง ร่างหนาชะงักกึก ปล่อยริมฝีปากออกอย่างเสียดาย มือหนายื่นไปซับน้ำตาที่ไหลรินลงมาตามไรผมสลวยอย่างเบามือ ​"คุณ... คงจะรังเกียจผมมากเลยใช่ไหม?" อาทิตย์ถามเสียงพร่า เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีจะหยุดร้อง ชายหนุ่มจึงตัดใจยันกายลุกขึ้น ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ​วาดเดือนยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม เสียงสะอื้นกลับยิ่งหนักกว่าเก่า เธอไม่ได้กลัวที่จะเป็นของเขา... แต่ทุกครั้งที่สัมผัสนี้เกิดขึ้น ภาพใบหน้าและคำพูดเยาะเย้ยของผู้หญิงคนนั้นก็ผุดขึ้นมาตอกย้ำความเจ็บปวดเสมอ เธอรู้ดีว่าเขาจำไม่ได้.. แต่มันก็ห้ามความน้อยใจไม่ได้จริงๆ ​"หยุดร้องเถอะ ผมไม่ทำอะไรคุณแล้ว" อาทิตย์คว้ากุญแจรถและกระเป๋าทำงานขึ้นมา "ถ้าห้องนั้นยังซ่อมแอร์ไม่เสร็จ คุณก็มาใช้ห้อง

​แกรก.. ​โชคดีที่ประตูห้องนอนใหญ่ของคุณอรชรไม่ได้ล็อกไว้ อาทิตย์ค่อยๆ ย่องเข้าไปด้วยฝีเท้าที่เบากว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต ​"หนูอย่าเพิ่งตื่นนะลูก อยากได้เพื่อนเล่นไหม? เดี๋ยวพ่อไปหามาให้" ชายหนุ่มกระซิบแผ่วเบาชิดหูลูกชายตัวน้อย ก่อนจะค่อยๆ วางร่างอ้วนกลมลงข้างกายคุณย่าอย่างทะนุถนอม วินาทีที่หลังของตะวันสัมผัสที่นอน อาทิตย์แทบจะหยุดหายใจ กลัวว่าแรงสั่นสะเทือนเพียงนิดจะทำให้เจ้าตัวเล็กตื่นขึ้นมาขัดจังหวะสำคัญ ​เขารีบย่างกรายกลับไปที่ประตู แอบส่งยิ้มกริ่มในความมืด "..ฝากแป๊บเดียวเองนะครับคุณแม่" อาทิตย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะปิดประตูกลับคืนอย่างเงียบเชียบ ใจหนึ่งก็กลัวคุณย่าไม่รู้ตัวแล้วพลิกมาทับหลาน แต่อีกใจที่ร้อนรุ่มกว่าบอกว่าต้องจัดการแม่ของลูกให้จบก่อนแล้วค่อยมารับกลับไปนอนด้วยกัน ​ ​ทันทีที่กลับเข้าห้อง อาทิตย์ก็ไม่รอช้า พุ่งเข้าจู่โจมวาดเดือนด้วยรสจูบที่แสนโหยหาและดุดัน สองมือหนาเร่งจัดการกับเสื้อผ้าน้อยชิ้นบนเรือนร่างระหงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ริมฝีปากยังคงบดขยี้จูบเธออย่างหนักหน่วงราวกับคนกระหายน้ำกลางทะเลทราย ​เมื่อร่างขาวโพลนปรากฏสู่สายตา อาทิตย์ก็เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าชุดทำงานของตัวเอ

​"ก็กูจะมาถามมึงเรื่องโปรเจกต์ใหม่ ที่เรากำลังจะลงไปดูที่ดินแปลงใหญ่นั่นไงวะ" ​นักรบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบในรถที่ดูจะอึดอัดผิดปกติ แต่อาทิตย์กลับนั่งนิ่ง สายตาคมจ้องมองไปที่ประตูทางออกบริษัทที่วาดเดือนเพิ่งเดินผ่านไป ราวกับจะใช้สายตาทะลุทะลวงแผ่นหลังบอบบางนั้น ​"แล้วไง?" เขาตอบเพื่อนสั้นๆ แต่สายตาไม่ละไปจากจุดเดิมเลยสักนิด ​"แล้วไง? ..นี่มึงมองอะไรขนาดนั้นวะอาทิตย์" นักรบพลอยต้องชะโงกหน้ามองตามไปที่ประตู แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่เมียเพื่อนเพิ่งเดินออกไป "หนักนะมึงเนี่ย. อาการคลั่งเมียกำเริบเหรอ?" ​"นักรบ มึงตอบกูทีสิ แต่ก่อนกูรักผู้หญิงคนนี้มากไหมวะ?" อาทิตย์ถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกหน่วงในอกมันตีตื้นขึ้นมาจนเขาเองก็ตกใจ ​"กูจะไปรู้กับมึงเหรอ! กูไม่ได้ไปนอนอยู่ใต้เตียงมึงสักหน่อย" นักรบส่ายหน้าขำๆ "แต่ดูทรงแล้ว... ต่อให้มึงจำเธอไม่ได้ แต่หัวใจมึงมันจำได้แม่นยิ่งกว่าสมองซีกไหนๆ อีกนะเพื่อน" ​ขนาดเขายังนึกภาพความทรงจำเก่าๆ ไม่ออก แต่ทำไมความรู้สึกโหยหาและหวงแหนที่มีต่อวาดเดือนถึงได้มากมายมหาศาลขนาดนี้.. ราวกับว่าเขาเคยเสียเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดข

​ระหว่างที่อาทิตย์ขับรถพาวาดเดือนกลับบ้าน เสียงสะอื้นแผ่วเบาจากคนข้างกายยังคงดังอยู่ไม่ขาดสาย หัวใจของชายหนุ่มบีบคั้นด้วยความสงสาร เขาไม่เคยมีพี่น้องจึงไม่เข้าใจความผูกพันลึกซึ้งแบบนี้ แต่เห็นเมียร้องไห้เขาก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน ​"ระวังค่ะ!!" วาดเดือนอุทานลั่น ​ด้วยความพะวงถึงคนข้างกาย อาทิตย์เผลอละสายตาจากถนนจนไม่ทันสังเกตเห็นคนกำลังเดินข้ามถนนในระยะกระชั้นชิด ​เอี๊ยดด! เอี๊ยดด! ​เสียงเบรกดังสนั่นลากยาวไปกับพื้นถนน ก่อนที่รถคันหรูจะหยุดนิ่งลงตรงหน้าชายวัยชราคนหนึ่งพอดิบพอดี ชายคนนั้นมีสภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับคนเร่ร่อน ในมือถือถุงพะรุงพะรังจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นใคร ​"คุณตาเป็นยังไงบ้างคะ!" วาดเดือนรีบเปิดประตูลงไปดูด้วยความตกใจ ทว่าชายชราคนนั้นกลับยืนนิ่งคล้ายคนไร้สติ ​"วาดเดือน! กลับมานี่!" อาทิตย์รีบลงรถตามไปทันที เขาคว้าแขนภรรยาไว้ด้วยความห่วงใย ​"แหะ... แหะ..." ชายเสียสติคนนั้นหันมามองหน้าวาดเดือนแล้วหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก ​"กรี๊ดด!" วาดเดือนสะดุ้งสุดตัวรีบถอยกรู อาทิตย์รีบดึงร่างบางมาซ่อนไว้แผ่นหลังกว้างของเขาทันที ​"ไป!!" ชายหนุ่มตะคอกไล่เสียงดังลั่น "ไปให้พ้น!!"