جميع فصول : الفصل -الفصل 40

​"นมที่แช่ช่องฟรีซหายไปไหนแล้ว!" วาดเดือนอุทานออกมาด้วยความตกใจ มือเรียวรีบเปิดค้นดูช่องแช่ธรรมดารวมถึงทุกซอกทุกมุมแต่ก็ไร้วี่แวว ​"ป้าคะ.. เห็นนมที่แช่อยู่ในนี้ไหมคะ?" จังหวะนั้นแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดโซนผู้บริหารเดินเข้ามาพอดี ​"เห็นอยู่ในถังขยะค่ะ.. แต่ตอนนี้ป้าเอาไปทิ้งข้างล่างแล้วนะคะ" ​"แล้วมันไปอยู่ในถังขยะได้ยังไงคะป้า!" ​"ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ป้าไม่ได้เป็นคนทิ้งนะคะ แต่ป้าเห็นมันอยู่ในนั้น" ป้าแม่บ้านเองก็นึกฉงนใจอยู่เหมือนกันว่าใครหนอช่างใจร้าย ปั๊มนมออกมาได้ตั้งเยอะแยะขนาดนั้นกลับเอามาทิ้งขว้าง ​ดวงตางามค่อยๆ ปิดลงเพื่อควบคุมอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านไม่ให้ระเบิดออกมา เพราะตอนนี้เธอพอจะเดาออกแล้วว่าใครเป็นคนทำ! ​"ไม่ทนแล้วโว้ย!!" วาดเดือนสบถออกมาอย่างเหลืออด พยายามกลั้นอารมณ์ไว้แล้วแต่มันยิ่งพลุ่งพล่าน เพราะนั่นคือน้ำนมที่เธอกลั่นกรองออกมาจากร่างกายเพื่อไว้เลี้ยงลูกน้อย! ​คนตัวเล็กก้าวฉับๆ ออกมาจากห้องกาแฟ สองมือกำแน่นด้วยแรงโทสะ ​"ฝีมือเธอใช่ไหม!" วาดเดือนเดินตรงไปที่โต๊ะไอซ์ พยายามตั้งสติถามอย่างข่มกลั้น ​"บ้าหรือเปล่า..อยู่ดีๆ ก็.." ไอซ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจ

​"เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง!" ​แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกโยนโครมลงบนโต๊ะต่อหน้าฝ่ายกฎหมายด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น อาทิตย์จ้องหน้าอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ​"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณอาทิตย์" หัวหน้าฝ่ายกฎหมายรีบหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ห๊ะ! เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกันครับ?" ​"ผมต้องถามคุณมากกว่าไหม! ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไรมาเซ็นเอกสารพวกนี้ได้!" ​"เดี๋ยวนะครับ.. เอกสารสำคัญระดับนี้ แม้แต่คุณท่านอรชรแม่ของคุณก็ไม่มีสิทธิ์เซ็น นอกเสียจากว่า.." ​"นอกเสียจากอะไร! รีบพูดมา!" ตอนนี้ในหัวของอาทิตย์มีแต่คำว่าโกงเขาเกลียดการหักหลังเป็นที่สุด และเขากำลังสงสัยว่าวาดเดือนกำลังเล่นตลบหลังเขา ​"ก็นอกเสียจากว่า.. ผู้หญิงคนนั้นจะมีใบทะเบียนสมรสกับคุณ หรือเรียกอีกอย่างคือเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายครับ" ​"ภรรยาตามกฎหมาย? คุณจะบ้าเหรอ! ผมยังไม่ได้แต่งงาน!" อาทิตย์สวนกลับทันควัน หัวใจเขากระตุกวูบ ​"ผมขอเช็คระบบเพื่อความแน่ใจอีกครั้งนะครับ" ฝ่ายกฎหมายรีบเปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจ กดรหัสเข้าตรวจสอบฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์เพียงไม่กี่อึดใจ ความจริงที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้เขาหน

​"ทำอะไรของเธอ!" ​เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาวาดเดือนชะงัก อาทิตย์เดินตามออกมาเห็นเธอกำลังปั๊มนมโดยมีนักรบยืนรออยู่ใกล้ๆ แม้จะมีผ้าคลุมมิดชิดแต่มันก็ดูไม่เหมาะสมในสายตาคนเข้มงวดอย่างเขา และแน่นอนว่าพนักงานแผนกอื่นต่างก็ลอบมองมาที่จุดนี้เป็นตาเดียว​"ทำงานค่ะ" วาดเดือนตอบนิ่งๆ​"ผมไม่ได้ถามเรื่องงาน" สายตาคมกริบจ้องมองอุปกรณ์ในมือเธอ​"อันนี้เหรอคะ" หญิงสาวหยิบเครื่องปั๊มออกมาเปลี่ยนอีกข้างอย่างคล่องแคล่วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ฉันกำลังปั๊มน้ำนมแช่ช่องฟรีซไว้ให้ลูกค่ะ" เธอตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่อาทิตย์เริ่มรู้สึกหน้าร้อนผ่าว​"เข้าไปข้างใน.. เอาเครื่องมือของเธอเข้าไปทำในห้องทำงานผม! ส่วนมึง.. ไม่มีงานทำหรือไง!" ประโยคแรกเขาสั่งวาดเดือน ส่วนประโยคหลังหันไปตวาดใส่นักรบที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่​"คุณถามผมเหรอครับ? งานผมก็กำลังรออยู่นี่ไง.. วันนี้ต้องออกนอกสถานที่กับคุณวาดเดือน" นักรบตอบกวนประสาท จนอาทิตย์ต้องจิกสายตาใส่ด้วยความหมั่นไส้​"ทีหลังถ้าจะทำแบบนี้.. ให้เข้าไปทำในห้อง!" อาทิตย์สั่งกำชับ​"ทำไมต้องให้แม่เลขาฯ นี่เข้าไปปั๊มนมข้างในห้องท่านประธานด้วยล่ะคะ! ไอซ์ไม่ยอมนะคะคุณอาทิ

​"มึงไม่ต้อง กูนี่แหละจะขับเอง!" ​เสียงของอาทิตย์ทำให้นักรบที่กำลังจะถลันไปที่เบาะคนขับชะงักกึก ในวินาทีที่ชีวิตลูกน้อยแขวนอยู่บนเส้นด้าย สัญชาตญาณความเป็นพ่อที่ซ่อนลึกอยู่ใต้จิตสำนึกสั่งการให้อาทิตย์เชื่อมั่นในฝีมือตัวเองมากกว่าใคร เขาต้องถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด... เร็วเท่าที่เครื่องยนต์มหาศาลนี้จะพุ่งทะยานไปได้ ​นักรบรีบก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้วาดเดือนนั่งตัวสั่นเทาอยู่เบาะข้างคนขับ ตลอดเส้นทางอาทิตย์ลอบมองหญิงสาวข้างกายเป็นระยะ มือเรียวเล็กที่เคยหยิบจับเอกสารอย่างคล่องแคล่ว บัดนี้กลับสั่นระริกจนต้องประสานกันไว้แน่น ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่น.. มันคือความเจ็บปวดของคนเป็นแม่ที่เขาสัมผัสได้ชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ​เพียงไม่นาน รถคันหรูก็เบรกดังสนั่นหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ​"น้องตะวันเป็นอะไรคะคุณแม่! ลูกวาดเป็นอะไร!" วาดเดือนถลาเข้าไปหาอรชรที่ยืนรอหน้าห้องตรวจ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาไม่ขาดสายตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าแม่สามี ​"คุณหมอบอกว่า.. แกมีอาการลำไส้อักเสบจ้ะวาด แถมยังเป็นขั้นรุนแรงด้วย" อร

​ประตูลิฟต์เปิดกว้างออกที่ชั้นผู้บริหาร พนักงานทุกคนที่กำลังชะเง้อคอมองความวุ่นวายต่างหันไปมองเป็นตาเดียว เมื่อผู้ที่ก้าวออกมาคือเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบเต็มยศ บรรยากาศที่เคยจอแจเงียบกริบลงในทันตา ​"สวัสดีครับคุณอาทิตย์" นายตำรวจหัวหน้าชุดเอ่ยทักทายเจ้าของบริษัท ​"ตำรวจมาทำไมกัน?" มดกระซิบถามตุ๊กตาเสียงแผ่ว "พี่จะไปรู้เหรอ.. อยู่ด้วยกันเนี่ย!" ทั้งสองยังไม่ทันหายช็อกเรื่องวาดเดือนเป็นเมียประธาน เรื่องใหม่ที่ใหญ่กว่าก็กระแทกเข้ามาซ้ำ ​"มีอะไรกันคะคุณอาทิตย์... ตำรวจมาทำไม?" ไอซ์เดินหน้าซีดสั่นพยายามเข้าไปเกาะแขนอาทิตย์ หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง เพราะความลับที่ซ่อนไว้มันเริ่มจะปริแตก ​"คนไหนครับที่ชื่อไอซ์?" ตำรวจถามขึ้นเสียงเรียบ ​"เอาแล้วไงพี่.. เขาถามหาไอซ์ด้วย!" มดตบมือเข้าหากันเบาๆ "พี่ได้ยินแล้ว เงียบเถอะน่า!" ตุ๊กตาเอ็ดพลางจ้องเหตุการณ์ไม่วางตา ​"คนนี้เลยครับ" อาทิตย์เอ่ยเสียงเย็นชา พร้อมกับแกะมือของไอซ์ที่เหนี่ยวรั้งแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ​"มันคืออะไรคะ! ไอซ์ไม่รู้เรื่องนะ!" ไอซ์ยังพยายามจะคว้าตัวเขาไว้เป็นที่พึ่ง แต่ถูกตำรวจนายหนึ่งก้าวเข้ามาขวางและรว