《สามี(ไร้)รัก》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

​[ห้องเสื้อหรู] ​"ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะคุณป้า เอ่อ..คุณแม่ ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ" วาดเดือนเอ่ยท้วงอย่างเกรงใจ เธอรู้ดีว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มีแต่ของราคาแพงลิบลิ่ว ลำพังตัวเธอเองเคยมาเดินนับครั้งได้ และทุกครั้งก็ทำได้เพียงมาเดินตากแอร์เล่นเท่านั้น ​"หนูไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ สิ่งที่หนูช่วยแม่ไว้ มันเทียบไม่ได้เลยกับของพวกนี้" อรชรตบหลังมือหญิงสาวเบาๆ อย่างเอ็นดู ​"....." ยิ่งได้ฟัง วาดเดือนก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม ตกลงว่าใครช่วยใครกันแน่? ​"ช่วยจัดชุดที่เหมาะสมกับหนูคนนี้ให้ทีนะ เอาเครื่องประดับทุกชิ้นให้เข้าชุดกันด้วย" อรชรสั่งพนักงานด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สำหรับนางแล้วเงินที่มีอยู่ต่อให้ใช้ทั้งชาตินี้พ่วงไปถึงชาติหน้าก็ไม่มีวันหมด ​หลังจากได้ชุดและเครื่องประดับจนพอใจ อรชรก็พาวาดเดือนตรงไปยังร้านเสริมสวยระดับพรีเมียมในห้างเดียวกัน นางสั่งพนักงานให้ดูแลวาดเดือนแบบครบวงจร ตั้งแต่ทำผม แต่งหน้า ไปจนถึงการอาบน้ำแร่แช่น้ำนมเพื่อชุบตัวใหม่หมดทั้งร่าง ​ส่วนอรชรเองก็ไม่ได้นั่งรอเฉยๆ นางถือโอกาสทำสวยไปพร้อมกัน เพราะร้านนี้คือร้านประจำที่นางมาเป็นประจำอยู่แล้ว ​"หนูสวยมากเลยรู้ไหม" อรชรมองหญิงสา

​แกร่ก.. เสียงปลดล็อกประตูเบาหวิวราวกับจงใจเปิดทางไว้ให้ ร่างเล็กแทรกตัวผ่านช่องว่างของประตูเข้าไปในห้องนอนกว้างอย่างรวดเร็ว หัวใจของวาดเดือนเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังทำมันบ้าบิ่นและไร้เกียรติเพียงใด แต่เมื่อความจนตรอกบีบคั้นจนไร้ทางสู้ เธอก็จำต้องเดินตามหมากที่ใครบางคนวางไว้เพื่อรักษาชีวิตคนในครอบครัว ​ความมืดสลัวภายในห้องปกคลุมร่างบางที่ค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น จนผิวพรรณนวลละเอียดปรากฏแก่สายตาความมืด เธอไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร รู้เพียงว่าเขาคือยารักษาชะตากรรมอัปมงคลของเธอเท่านั้น ​วาดเดือนพาร่างที่สั่นเทาแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา กลิ่นกายชายหนุ่มและไอร้อนจากร่างสูงใหญ่ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ มือเรียวเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของเขาออกอย่างเบามือที่สุด.. ​โชคดีที่เขาไม่ใช่อย่างที่คิด.. หญิงสาวลอบสำรวจแผงอกกำยำและลอนกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยภายใต้แสงสลัว แม้ใจจะสั่นแต่เธอก็ต้องเดินหน้าต่อ แต่การจะจัดการกับกางเกงคงเสี่ยงเกินไป เขาอาจจะตื่นขึ้นมาขัดขวางแผนการเสียก่อน ​ เอาวะ.. วันนี้แค่จัดฉากให้แนบเนียนก็พอ ​คนตัวเ

​"ให้แม่เข้ามาหาฉันในห้อง" อาทิตย์กดโทรศัพท์สั่งเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ ​"ครับ" นักรบรับคำสั้นๆ ก่อนจะรีบทำตามคำสั่งทันที ​เพียงไม่นาน อรชร ก็มายืนอยู่หน้าห้องนอนของลูกชาย นางสูดหายใจลึกเพื่อเรียกขวัญและเตรียมคำพูดไว้รับมือกับพายุอารมณ์ที่กำลังรออยู่เบื้องหลังบานประตู ​"แม่กำลังทำอะไรอยู่ครับ!" ชายหนุ่มเปิดฉากถามทันทีที่มารดาก้าวพ้นประตูห้องเข้ามา ​"อาทิตย์.. อีก 5 วันลูกจะอายุครบ 30 ปีแล้วนะ ลูกควรจะมีครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที" ​อีก 5 วันงั้นเหรอ? วาดเดือนที่นั่งก้มหน้านิ่งถึงกับเงยขวับขึ้นมามองเขาด้วยความตกใจ เขาเกิดวันเดียวกับเราเลยเหรอ? ใช่แล้ว.. ทั้งคู่เกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน และราศีเดียวกัน ต่างกันเพียงแค่ปี พ.ศ. เท่านั้น ​"ผมจะอายุ 30 หรือ 40 มันก็ชีวิตของผม นี่มันยุคสมัยไหนแล้วครับแม่" ​"แม่ขอร้องนะอาทิตย์ เชื่อแม่สักครั้งเถอะลูก" อรชรเริ่มหยิบอาวุธสุดท้ายออกมาใช้ นั่นคือน้ำตาที่นางรู้ดีว่าลูกชายแพ้ทางเสมอ ​"แม่จะเสียน้ำตาให้เรื่องไร้สาระแค่นี้จริงๆ เหรอ?" อาทิตย์ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง ก่อนจะหันไปตวัดสายตาคมกริบใส่วาดเดือน "รวมถึงเธอด้วย เธอทำยังไงให้แม่ฉันหล

​"หึ!!" หมอโชติเค่นหัวเราะในลำคอพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มแปรปรวนสับสน เพียงเท่านี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเหยื่อทั้งสองได้เริ่มแตะต้องเนื้อตัวกันแล้วความฉิบหายกำลังจะไปเยือนมึงแล้วไอ้อาทิตย์! มุมปากแสยะยิ้มด้วยความอาฆาตพยาบาท ​ที่หมอโชติต้องวางแผนทำลายขนาดนี้ ก็เพราะอาทิตย์เป็นคนเดียวที่กล้าแข็งข้อและคิดจะทำลายสำนักนี้ ในขณะที่คนอื่นต่างพากันกราบไหว้เพื่อขอวิชาอาคมไปจัดการปัญหาครอบครัว โดยเฉพาะพวกคุณหญิงคุณนายที่มักจะโดนสามีนอกใจ ​[คฤหาสน์อัครเดช] ​"เธอ! วาดเดือน!" หลังจากถอนจูบอันดุดันออก ชายหนุ่มก็ต้องรีบรวบร่างบางที่จู่ๆ ก็ทรุดฮวบลงไว้แนบอก "เธอเป็นอะไรไป!" เขาร้องถามด้วยความตกใจ... หรือว่าเราจะจูบแรงจนเธอช็อก? ​"เกิดอะไรขึ้นครับคุณอาทิตย์!" นักรบรีบวิ่งเข้ามาหาเมื่อเห็นท้องฟ้ามืดครึ้มผิดปกติ กลัวว่าพายุจะซัดเจ้านายเข้าให้ ​"ไม่รู้เหมือนกันแค่จูบเองอยู่ดีๆ ก็หมดสติไป" ​"แค่จูบ?" ก่อนหน้านักรบไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พอได้ยินผู้เป็นเจ้านายพูดถึงกับทวนคํา ​"มึงจะสงสัยอะไรนักหนา มาช่วยกูยกเธอเข้าบ้านสิ!" อาทิตย์ตวาดกลบเกลื่อนความประหม่า นักรบจึงรีบช้อนอุ้มร่างบางเดินกลับเข้าสู่ตัวบ้

​แสงไฟสลัวภายในห้องนอนกว้างขับเน้นบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแอลกอฮอล์และความปรารถนาที่ยากจะควบคุม ใบหน้าหล่อคมที่ซุกไซ้อยู่กับเนินเนื้อนวลเนียนฉุดดึงสติของวาดเดือนให้เตลิดเพลิดเพลินไปกับสัมผัสรุกเร้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ​"หอม.." อาทิตย์พึมพำเสียงพร่า กลิ่นกายสาวที่บริสุทธิ์และสะอาดสะอ้านช่างแตกต่างจากน้ำหอมฉุนกึกของผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมา กลิ่นหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าหลังหยาดฝนนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายเขาให้ตื่นตัวอย่างรุนแรง ​"อือ.." หญิงสาวครางแผ่วในลำคอ ร่างกายที่ไร้ประสบการณ์เริ่มตอบสนองต่อการเล้าโลมอย่างลืมตัว มือเรียวที่สั่นเทาจิกลงบนแผ่นหลังแกร่งที่มีมัดกล้ามสมบูรณ์เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว รอยข่วนจางๆ นั้นกลับยิ่งสาดเชื้อไฟลงบนกองเพลิงอารมณ์ของชายหนุ่มให้ลุกโชน ​ริมฝีปากหนาถอยห่างจากอกอิ่ม เลื่อนต่ำลงผ่านหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้น เขาจัดการพรากอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นสายตาออกไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามราวกับรูปปั้นที่สลักเสลามาอย่างประณีตภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ​จากนั้นชายหนุ่มก็ดันตัวลุกขึ้นมารีบจัดการกับเสื้อผ