جميع فصول : الفصل -الفصل 30

​"มีวิธีไหนไหมครับ ที่จะช่วยให้ผมไม่ต้องห่างจากเธอ" ​ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้เคยทรนงในศักดิ์ศรีและไม่เคยสยบยอมให้ใคร บัดนี้กลับคุกเข่าลงราบกับพื้นไม้กระดานต่อหน้าพระผู้ทรงศีล สองมือพนมกราบกรานอ้อนวอนด้วยหัวใจที่แตกสลายเพียงเพื่อขอโอกาสได้ทำหน้าที่สามีและพ่อ ​"คุณอาทิตย์อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ" วาดเดือนปราดเข้าไปหา พยายามจะฉุดดึงแขนแกร่งให้ลุกขึ้น เธอไม่อยากให้เขาต้องมาลดตัวทำอะไรแบบนี้เพราะเธออีกแล้ว ​"ผมยอมแล้ววาด ยอมทุกอย่าง จะให้ผมทำอะไรก็ได้ แต่ขอแค่อย่างเดียว.. ขอให้ผมได้ดูแลลูกกับเมียของผมด้วยเถอะนะครับหลวงพ่อ" น้ำเสียงของอาทิตย์สั่นพร่าอย่างไม่อาจเก็บทรงได้อีกต่อไป ​"ฮึก.." เสียงสะอื้นเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง วาดเดือนเวทนาสามีจับใจ เธออยากจะคว้ามือเขามากุมไว้ อยากจะกอดปลอบซับน้ำตาให้ แต่ความกลัวในโชคชะตาก็ทำให้เธอทำได้เพียงแค่ยืนมอง ​"วาด.. คุณอย่าร้องไห้เลยนะ พี่ขอโทษ" อาทิตย์หันมาปลอบทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ​"ถ้าไม่อยากให้วาดร้องไห้ คุณก็เลิกทำแบบนี้สักทีสิคะ! วาดอยู่ได้.. วาดดูแลลูกคนเดียวได้จริงๆ" เธอโกหกคำโต ทั้งที่ในใจนั้นโดดเดี่ยวและหวาดกลัวเหลือเกิน แต่เพื่อชีวิต

​"พวกคุณทำอะไรกับบ้านของฉัน! แล้วบ้านฉันหายไปไหน แม่ฉันล่ะ!" ​วาดเดือนโพล่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเห็นบ้านไม้หลังเก่าที่เคยผูกพังถูกทุบทิ้งจนเหลือแต่ซากปูนและเสาเข็มต้นใหม่ที่กำลังเร่งก่อสร้างอย่างขะมักเขม้น ​"ไผวะ?" คนงานก่อสร้างคนหนึ่งเงยหน้าจากกองอิฐ หันไปถามเพื่อนเป็นภาษาอีสานด้วยความงุนงง ​"จักแหล๋ แม่นเมียนายซ่างบ่น้อ" (ไม่รู้สิ เมียหัวหน้าช่างหรือเปล่านะ) ​"แล้วใครสั่งให้มาปลูกบ้านที่นี่! คนที่เคยอยู่ที่นี่ไปไหนหมด!" วาดเดือนยังคงรัวคำถามใส่ไม่ยั้ง จนอรชรที่เดินตามลงมาต้องรีบเข้ามาประคองลูกสะใภ้ไว้ ​"ใจเย็นก่อนหนูวาดอย่าเพิ่งตกใจไปลูก" ​"วาด!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางเข้าไซส์งาน วาดเดือนหันขวับไปมองเห็นดวงพี่สาวของเธอกำลังหิ้วถุงกับข้าวพะรุงพะรังเดินเข้ามา "พี่ดวง! เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรกับบ้านเรา แล้วแม่ล่ะพี่!" ​"จะใครอีกล่ะ.. ก็ผัวแกนั่นแหละวาด" คนที่ตอบไม่ใช่ดวง แต่เป็นแม่ที่เดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม ​"ผัววาด?" วาดเดือนทวนคำอย่างงงงวย หัวใจกระตุกวูบเมื่อใบหน้าคมเข้มของอาทิตย์ลอยเข้ามาในหัว เขาทำอย่างนั้นเหรอ? เ

​[ณ โรงพยาบาล - หน้าห้อง ICU]​"ลูกรู้ได้ยังไงว่าพวกท่านรู้เรื่องแล้ว?" อรชรถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นลูกสะใภ้มั่นใจขนาดนั้น​"หลวงพ่อท่านมาบอกในฝันค่ะแม่ ท่านบอกให้วาดรีบตามหาคุณอาทิตย์" วาดเดือนตอบพลางปาดน้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล แม้ชายหนุ่มจะถึงมือหมอแล้ว แต่อาการที่เห็นตอนเปิดฝากระโปรงรถมันยังติดตาเธอจนสั่นไปทั้งใจ​เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงที่บีบคั้นหัวใจ จนกระทั่งหัวหน้าทีมแพทย์เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม​"คนไข้ได้รับยาปลุกเร้าชนิดรุนแรงครับ แต่มันเป็นยาที่อันตรายถึงชีวิตสำหรับคนที่ไม่แข็งแรง เพราะจะทำให้หัวใจวายเฉียบพลัน คุณอาทิตย์โชคดีมากที่ร่างกายพื้นฐานแข็งแรงและส่งโรงพยาบาลทันเวลา ถ้าช้ากว่านี้เพียงห้านาทีหมอก็ช่วยไม่ได้ครับ"​"สามีของวาดปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะหมอ?" วาดเดือนถามเสียงสั่น​"ตอนนี้อาการยัง 50/50 ครับ ต้องรอให้เขาได้สติก่อนถึงจะฟันธงได้"​ห้าสิบเปอร์เซ็นต์.. อย่างน้อยเขาก็ยังอยู่กับเธอ วาดเดือนทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ขาเรียวแทบไม่มีแรงรับน้ำหนักตัวเองอีกต่อไป​"แม่จองห้องพักพิเศษไว้แล้ว หนูไปนอนพักบ้างเถอะลูก" อรชรปลอบ​"ไม่ค่ะแม่ วาดจะรอเขาตรงนี้.. วาดอยากให้เ

​อรชรตัดสินใจค้างคืนที่วัดป่าแห่งนั้นหนึ่งคืน เพื่อเฝ้าดูอาการอาพาธของหลวงพ่อด้วยความห่วงใย ทว่าพอรุ่งสางนางต้องรีบพาลูกสะใภ้เดินทางกลับกรุงเทพฯ ทันที เพราะใกล้ถึงกำหนดนัดตรวจครรภ์และเตรียมตัวคลอดกับคุณหมอที่ฝากครรภ์เอาไว้ ​"หนูเหนื่อยไหมจ๊ะวาดไหวหรือเปล่าลูก?" อรชรเอ่ยถามขณะประคองลูกสะใภ้ลงจากเขา เส้นทางยังคงยากลำบากและขรุขระเหมือนทุกครั้งที่เคยผ่านมา ​"วาดไหวค่ะแม่.. แต่แม่คะ วาดขอแวะพักที่รีสอร์ทเดิมที่เราเคยมากับคุณอาทิตย์ได้ไหมคะ?" ​ที่จริงวาดเดือนไม่ได้เหนื่อยจนเดินทางต่อไม่ไหว แต่หัวใจของเธอกลับโหยหา เธออยากกลับไปจดจำช่วงเวลาดีๆ ในสถานที่ที่เขาเคยเอาใจใส่และรักเธอสุดหัวใจ ช่วงเวลาที่เขาเคยประคับประคองเธออย่างทะนุถนอม ซึ่งไม่รู้เลยว่าวันเวลาเหล่านั้นจะหวนกลับมาอีกครั้งไหม หากชาตินี้เขาไม่สามารถจำเธอได้ด้วยตัวเอง แล้วเธอจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อไปได้อย่างไร ​วาดเดือนเลือกเข้าพักในห้องเดิมที่เขาเคยเปิดให้ หญิงสาวเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่าง บรรยากาศภายนอกดูเงียบสงบ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาซ้อนทับ คล้ายกับเห็นร่างสูงของอาทิตย์กำลังวิ่งไล่จับกับนักรบอย่างสนุกสนาน พอเขาหันมาเห็นว่าเธอกำลัง

​"กูถามว่าเป็นฝีมือใคร!" ​เมื่อเห็นว่าความเงียบคือคำตอบ อาทิตย์ก็เริ่มใช้กระแสเสียงที่หนักหน่วงขึ้น พร้อมด้วยสายตาคมกริบที่ตวัดมองมายังร่างระหงตรงหน้าอย่างไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อย วาดเดือนลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา เธอไม่เคยเห็นเขามีอารมณ์เกรี้ยวกราดและหยาบคายใส่เธอขนาดนี้มาก่อน ​"มึงก็รู้ว่าคนที่มีสิทธิ์" นักรบพยายามจะอธิบาย ​"มึงใช้คำพูดผิดหรือเปล่า!" อาทิตย์สวนกลับทันควัน สายตาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ​"ขอโทษครับคุณอาทิตย์.. คุณก็รู้ว่าคนที่มีสิทธิ์ทำเรื่องนี้เป็นใครไปไม่ได้" นักรบรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงใหม่ทันทีเพื่อลดอุณหภูมิความร้อนแรงในห้อง ​ที่จริงอาทิตย์พอจะเดาทางออกอยู่แล้วว่าเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของผู้เป็นแม่ แต่ที่เขาพาลหาเรื่องอยู่นี้ เพราะอยากจะเค้นเอาความจริงและดัดหลังลูกน้องคนสนิทเสียมากกว่า ​"มึงอย่าลืมนะ ว่าคนที่จ่ายเงินเดือนมึงคือกู เรื่องนี้มันต้องผ่านความเห็นชอบจากกูก่อนไม่ใช่เหรอ?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจองหอง ถึงจะเป็นคำสั่งแม่ แต่ถ้านักรบเพื่อนรักไม่ร่วมมือดำเนินเรื่องให้ ทุกอย่างคง