All Chapters of สามี(ไร้)รัก: Chapter 61 - Chapter 70

​"รู้แบบนี้แล้วน้องดาวอย่าไปพูดให้ใครฟังเชียวนะคะ เดี๋ยวงานจะเข้าพี่เอา" น้ำฝนยังคงกำชับเสียงหนักแน่น ย้ำกับวาดดาวเป็นรอบที่ร้อยว่าห้ามเอาเรื่องที่คุยกันไปบอกใครเด็ดขาด ​วาดดาวถึงกับน้ำท่วมปาก หัวใจดวงน้อยชาหนึบกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน นี่สินะที่เขาเรียกว่าช็อกจนพูดไม่ออก เธอพยายามเผื่อใจไว้แล้วว่าความสัมพันธ์ของเขากับวิชุดามันต้องไม่ธรรมดา แต่พอได้ยินคำยืนยันชัดๆ จากปากเพื่อนร่วมงานแบบนี้ มันกลับรับไม่ได้อย่างบอกไม่ถูก เมื่อคืนที่เขากระซิบขอคบเธอก็แทบจะนอนไม่หลับอยู่แล้ว พอเจอความจริงเรื่องนี้เข้าไป.. เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่บัดซบ ​"เข้างานตั้งนานแล้วทำอะไรกันอยู่! แล้วเมื่อไหร่เอกสารพวกนี้จะถึงมือแต่ละแผนกยะ!" เสียงแปดหลอดของวิชุดาดังขึ้น แต่วันนี้สำเนียงดูจะร่าเริงผิดปกติ คงเป็นเพราะอารมณ์ดีมาจากไหนสักแห่ง ​"ผมมารับเอกสารที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้ครับ" ขณะที่วาดดาวกำลังก้มหน้าก้มตาหอบแฟ้มเอกสารให้ได้มากที่สุด เสียงทุ้มที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เธอไม่แม้แต่จะหันไปมอง เพราะรู้ดีว่าเขาคงตั้งใจเข้ามาหาเมียของเขา ​"เอกสารของคุณนักรบ ชุเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ" วิชุดาฉีกยิ้มหวาน

​"เมื่อวานนี้เห็นหัวหน้าร้องไห้ไหม?" "ฉันว่าจะถามอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมหัวหน้าถึงร้องไห้หนักขนาดนั้น" "เธอก็รู้ว่าหัวหน้ากำลังทุกข์ใจเรื่องอะไร ก็เรื่องแม่เด็กใหม่นั่นไง" "ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ขนาดรู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายเขามีเจ้าของแล้ว ยังทำเป็นสะดีดสะดิ้งอยากได้ของคนอื่น" "คนมันหน้าด้านไง ก็เด็กมันอ่อย มีหรือผู้ชายเขาจะไม่เอา" ​เสียงซุบซิบนินทาของพนักงานในแผนกดังระงม และตั้งใจให้ใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ยินเต็มสองหู ซึ่งพวกเธอก็ทำได้สำเร็จ วาดดาวชะงักกึก หัวใจชาวาบ ​"อ้าวน้องดาว! พี่นึกว่าจะไม่มาทำงานซะแล้ว" พนักงานคนหนึ่งแสร้งทำเป็นเพิ่งเห็น ทั้งที่จ้องมองเธอมาตั้งแต่ก้าวขาเข้าแผนก ​วาดดาวไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใคร เธอรู้สึกเหมือนตัวเองทำความผิดมหันต์ที่เผลอใจง่ายให้เขา แค่ลมปากผู้ชายตอนอยากได้ เธอก็หลงเชื่อจนหมดใจเลยเหรอวาดดาว? ​"หัวหน้ามาแล้ว!" รุ่นพี่ในแผนกสะกิดกันพัลวัน "ดูหน้าหัวหน้าสิ น่าสงสารจัง คงจะร้องไห้มาทั้งคืนแน่ๆ ตาบวมเป่งเลย" ​วาดดาวก้มหน้ามุดแทบชิดอก ถ้าแทรกแผ่นดินหนีได้ตอนนี้เธอคงทำไปแล้ว ในใจยังหวั่นอยู่ลึกๆ ว่าจะถูกวิชุดาตบกลางแผนกไหม แต่ถ้ามันจะเกิดเธอก็คงต้อ

​"ลุง!" วาดดาวร้องลั่นรถด้วยความตกใจ ทีแรกเธอคิดว่าเขาแค่ขู่เล่นๆ ตามประสาคนขี้เก๊ก แต่พอเห็นวงพวงมาลัยถูกหักเลี้ยวกลับรถอย่างกะทันหันจนยางเบียดถนนเสียงดังเอี๊ยด หญิงสาวก็หันไปค้อนขวับใส่คนตัวโตทันที ​"ก็เค้าคิดถึงตัวเองแล้วนี่นา.." นักรบตอบเสียงนุ่ม แววตาคมกริบที่หันมาสบเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด จนคนมองต้องหน้าร้อนผ่าว "คิดถึงทำไมคะ? ก็ดาวนั่งหัวโด่อยู่นี่ไง.." เธอพยายามเถียงกลบเกลื่อนความเขิน "คิดถึงแบบเมื่อคืนไงครับ.. อยากทำมากกว่าคิดถึงด้วย" ​พอนึกถึงกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อคืนนี้ แก้มนวลก็แดงซ่านจนเห็นได้ชัด ถ้าไม่ได้ยาพาราที่เขาบังคับให้กินป่านนี้เธอคงเดินขากะเผลกไปทำงานแล้ว แถมวันนี้ยังต้องรับมือกับศึกริษยาในบริษัทจนเพลียร่างไปหมด ​"ดาวกลับคอนโดตอนนี้ไม่ได้ค่ะ วันนี้ยังไม่ได้เริ่มงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย เอกสารที่ต้องคัดแยกส่งแผนกอื่นยังวางท่วมหัวอยู่เลยนะคุณนักรบ" "ใครบอกว่าจะให้ดาวกลับไปทำงานพวกนั้นอีกล่ะ ต่อจากนี้ไป ไม่ต้องไปหอบเอกสารวิ่งรอกตามแผนกนั้นแผนกนี้ให้เหนื่อยแล้วนะ" "ถ้าไม่ทำงาน แล้วดาวจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะคะ?" ​พอเธอพูดถึงเรื่องเงิน นั

​"อื้อออ..." นักรบไม่ได้แค่ถามเพื่อลองใจ แต่สะโพกแกร่งยังขยับกระแทกเน้นย้ำเข้าหาความนุ่มหยุ่นอย่างต่อเนื่อง ท่อนเอ็นร้อนระอุเบียดเสียดกับผนังเนื้อนุ่มจนเกิดเสียงชื้นแฉะก้องไปทั้งรถคันหรู ​"ทนหน่อยนะจ๊ะคนดี... อีกนิดเดียวพี่ก็เสร็จแล้ว" เสียงทุ้มพร่ากระซิบปลอบขวัญ เพราะความเสียวซ่านที่ประดังเข้ามามันเกินกว่าจะยั้งใจไหว ยิ่งเห็นหน้าหวานบิดเบี้ยวเขาก็ยิ่งอยากจะรังแกให้หนักกว่าเดิม ​"ลุง... อือออ" "เรียกใหม่สิครับ..." "อ๊อยยย ลุง! เบาก่อนค่ะ ดาวจุก!" ​วาดดาวประท้วงเสียงหลง เพราะพอเธอเรียกเขาว่าลุงทีไร นักรบเป็นต้องแกล้งกดสะโพกค้างไว้ให้ตัวตนจมลึกที่สุดจนเธอรู้สึกจุกไปถึงยอดอก แต่เขาก็ทนค้างไว้ได้ไม่นาน เพราะความเสียวที่หัวมังกรมันรุมเร้าจนต้องรีบจับสะโพกมนโยกขึ้นลงตามสัญชาตญาณ ​"ดาวไม่ไหวแล้วค่ะ... พอก่อน" เธอครางประท้วงเมื่อโดนพายุรักซัดกระหน่ำติดต่อกันหลายยกจนร่างกายแทบแหลกสลาย "ซี๊ดดด... เรียกลุงอีกสักคำนะคนดี พี่ใกล้จะถึงฝั่งแล้ว..." ​วาดดาวเม้มปากแน่น เธอสังเกตได้ว่าคำว่าลุงคือสวิตช์เปิดโหมดโหดของเขา ยิ่งเรียกเขายิ่งรุกแรง เธอเลยเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้เขาเป็นคนคุมเกมจนพายุ

​"กลัวแม่ได้ยินค่ะ" วาดดาวกระซิบประท้วงเสียงแผ่วพลางมองไปที่ประตูห้องนอน ห้องทางซ้ายก็ห้องแม่ ทางขวาก็ห้องพี่สาวกับพี่เขย แถมตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอนจนบ้านเงียบกริบไปหมดแล้วด้วย ​"ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ ห้องนี้เก็บเสียงได้ พี่เป็นคนดูแลตอนก่อสร้างเองกับมือ พี่รู้ดี" นักรบกระซิบตอบชิดใบหูพลางขบเม้มเบาๆ จนคนตัวเล็กขนลุกซ่าน "ก็ได้ค่ะ.. แค่ครั้งเดียวพอนะคะคุณนักรบ" หญิงสาวใจอ่อน ยอมสงสารสามีที่อุตส่าห์ดั้นด้นขับรถข้ามจังหวัดมาหาเพียงเพราะความคิดถึง ​"ครับ.. ครั้งเดียวก็พอ" นักรบรับคำส่งๆ ไปก่อนนาทีนี้ขอแค่ได้ 'กิน' เมียเด็กให้หายอยากก็พอใจแล้ว ​ชายหนุ่มจัดการสะบัดเสื้อผ้าตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรี่เข้าหาคนบนเตียงแล้วถอดอาภรณ์ของเธอออกจนร่างบางเปลือยเปล่า "ไม่นะคะลุง! อย่าทำตรงนั้น" วาดดาวรีบห้ามเมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงไปกึ่งกลางกายสาว ถึงห้องจะเก็บเสียงแค่ไหน แต่ถ้าเธอเผลอครางลั่นบ้านขึ้นมา มีหวังได้ตื่นกันทั้งบ้านแน่ๆ ​"นิดเดียวครับคนดี พี่ขอชิมหน่อยนะ" สายตาคมส่งประกายอ้อนวอนจนวาดดาวปฏิเสธไม่ลง "อื้อ... ลุง!" ​นักรบไม่ฟังเสียงห้ามอีกต่อไป ลิ้นร้อนลากยาวผ่านร่องกลีบกุหล