All Chapters of บำเรอรักวิศวะร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 22เช้าวันเสาร์..เสน่หาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดเมื่อยร่างกายมาก จะเรียกว่าเจอศึกหนักเลยก็ได้ ยั่วแค่นิดเดียวทำไมต้องจัดหนักขนาดนั้นด้วย"ตื่นสิคะสายแล้ว" เธอแค่เป็นฝ่ายรับยังรู้สึกเพลียขนาดนี้ แล้วฝ่ายรุกจะเหลือเหรอ"อืม" ชายหนุ่มแค่ส่งเสียงคำรามในลำคอก่อนจะพลิกกายนอนหันหลังให้"ส่ายแล้วค่ะคุณนัดนักสืบตอนไหนคะ" เขาไม่มีท่าทีว่าจะลุกเลยเธอเลยต้องลุกไปอาบน้ำก่อน ตอนทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นรู้สึกแสบมาก ตั้งแต่เสียตัวให้เขายังไม่ได้พักร่างกายให้เต็มที่เลยออกจากห้องน้ำมายังเห็นเขานอนอยู่สภาพเดิม"คุณชาละวัน​ คุณจะตื่นไหม" หญิงสาวเดินเข้ามาเขย่าร่างของเขา อีกฝ่ายดึงหมอนมาปิดหูไว้เหมือนว่ารำคาญที่เธอมาปลุก "ไอ้จระเข้บ้าเอ้ย ใครให้ฉายาพญาจระเข้..อ่อนว่ะ"พอคำนี้ออกจากปากเธอคนที่นอนเอาหมอนปิดหูอยู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา"อุ๊ย" เห็นเอาหมอนปิดหูไว้ได้ยินที่เราพูดด้วยเหรอ? เสน่หาค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกไปแต่ก็ไม่ทัน "โอ๊ย คุณไปอาบน้ำได้แล้ว" เขาจะดึงเธอลงมาที่เตียงแต่เธอขัดขืนไม่ยอมแต่ตัวเล็กแค่นี้หรือจะสู้แรงพญาจระเข้แบบเขาได้ ชาละวันกระชากร่างของเธอจนลอยละลิ่วล้มลงมาทับร่างเขาที่

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 24"อุ๊ยๆๆๆ ดูนั่นสิคะชา"ได้ยินเสียงนี้รวมถึงประโยคที่พูดใบหน้าของเสน่หาถึงกับชา ไม่ได้ชาแค่ใบหน้าสิตอนนี้ชาไปทั้งตัวเลย ถ้าเขารู้ว่าเธอเอากระเป๋ามาขายคืนร้านจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"ถึงกับเอาของเก่ามาขายกินเลยเหรอ""เปล่าหรอกค่ะ คุณลูกค้าคนนี้ อยากจะมาสอบถามเรื่องกระเป๋าที่ซื้อไปวันนั้นค่ะ" พนักงานเห็นแล้วว่าลูกค้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน"ไม่ต้องมาช่วยกันปิดบังหรอก คงเอากระเป๋าในสต๊อกมาขายล่ะสิ ครอบครัวล้มละลายถึงว่าทำไมยังมีเงินใช้อยู่ แสดงว่าเธอเอาไปซ่อนไม่ให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบเหรอ"อันปันพูดมาถึงตรงนี้เธอก็อดทนไม่ไหวอีกแล้ว เรื่องของครอบครัวเธอไม่ใช่ว่าใครจะเอามาพูดให้สนุกปากได้แบบนี้ ..เสน่หาเลยค่อยๆ หมุนศีรษะกลับไปมองด้านหลัง"อ้าวสวัสดีค่ะ ฉันก็คิดว่ารุ่นพี่อันพูดกับใคร" หันกลับมาเสน่หาก็ยิ้มหวานให้กับชาละวัน "ก็กระเป๋าที่คุณซื้อให้วันนั้นไงคะ เสน่ห์ไม่ชอบสีมันเลยนำกลับมาขอเปลี่ยนกับทางร้าน""แกพูดบ้าอะไร!" อันปันถึงกับควันออกหูตอนที่ได้ยินเสน่หาพูดว่ากระเป๋านั้นชาละวันเป็นคนซื้อให้ กว่าจะชวนชาละวันมาที่ร้านแบบนี้ได้ก็สุดแสนจะยากเย็น ทำไมเขาถึงพาแม่เสน่หาน

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 26🔞เย็นวันนั้นที่คอนโด.."ออกไปหาอะไรทานก่อนค่อยขึ้นห้อง" ชาละวันมาถึงคอนโดได้ครู่หนึ่งแล้วแต่เขายังไม่ขึ้นห้องยังคงนั่งรออยู่ที่รถ"ฉันกินเข้ามาแล้ว""ออกไปทานเป็นเพื่อนหน่อย""มันคือคำสั่งใช่ไหมคะ""เป็นอะไร""ถ้ามันคือคำสั่งฉันจะได้ทำตาม""ใช่มันคือคำสั่ง"จากที่กำลังจะขึ้นคอนโดเสน่หาเลยหมุนตัวเดินอ้อมไปเปิดประตูรถของเขาแล้วขึ้นนั่ง ชาละวันก็เลยกลับมาประจำที่คนขับแล้วขับออกไปเขาพาเธอมาที่บาร์เบียร์แห่งหนึ่งโดยที่เธอยังคงอยู่ในชุดนักศึกษา และเขาก็ยังสวมใส่เสื้อช็อปอยู่เสน่หาทำแค่มองเข้าไปในร้านเพราะมันไม่ใช่ร้านอาหาร แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไร พอเห็นเขาลงจากรถเธอก็ลงแล้วเดินตามเข้าไป"สวัสดีค่ะคุณชา วันนี้ทำไม?" เด็กในร้านคุ้นเคยเขาเป็นอย่างดียิ่งสาวๆ ด้วยแล้ว แต่ทุกครั้งจะเป็นผู้หญิงอีกคนที่มีน้ำมีนวลหน่อย แต่คนนี้สวยมีออร่ากว่าคนนั้นเยอะ"ขอเครื่องดื่มและอาหารอะไรก็ได้ที่ทำให้อิ่มท้อง""ได้เลยค่ะ"หลังจากที่อาหารมาบริการ เขาก็นั่งดื่มและทานกับแกล้มบ้างแต่เธอที่บอกว่าทานเข้ามาแล้วพอเห็นอาหารมาก็ทานเอาทานเอา ที่จริงไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้วล่ะเห็นว่าเธ

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 28หลังจากวางสายจากแก้วแล้ว​ ชาละวันก็เช็ค GPS ที่ติดตามรถของเสน่หา รถราคาขนาดนี้ต้องมีระบบติดตามตัวรถอย่างดีแน่ และเสน่หาก็รู้เธอถึงไม่อยากออกนอกเส้นทาง ถึงแม้จะไม่พอใจกับการกระทำของแม่เธอก็ต้องอยู่ที่นี่ เพราะตอนนี้ถือว่าเธอเป็นคนของเขาอยู่"พี่แก้วไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ""แกจะบ้าเหรอใครชวนขี้ข้าไปทานข้าวด้วยกันบ้าง""แม่คะ!""คุณเสน่หาไปเถอะค่ะ""พี่แก้วอย่าถือสาคำพูดของแม่เลยนะคะ""พี่ไม่ถือหรอกค่ะ" จะถือได้ยังไงที่นางพูดมามันก็จริงเสน่หาเลยรีบพาแม่ออกจากบ้าน แต่ก่อนก็เห็นอยู่หรอกว่าแม่เข้มงวดกับคนงานในบ้าน​ แต่ไม่คิดว่าแม่จะใช้คำพูดขนาดนี้กับพวกเขา[ภัตตาคาร] ภัตตาคารแห่งนี้คนที่มีเงินถุงเงินถังชอบมานัดคุยสังสรรค์กันเขาให้บัตรเครดิตมาก็จริงแต่เขาก็มีกำหนดวงเงินให้ ไม่รู้ว่าจะรวมกับค่าหน่วยกิตหรือเปล่า ดูแม่สิพอเงินเข้ามือก็หาที่ใช้ทันทีทันใดเลย"จองไว้แล้ว" นางกระซิบบอกพนักงานที่ออกมาต้อนรับและพนักงานก็พาเดินไปทางห้อง VIP"โอ้โหแม่ ทานข้างนอกก็ได้มั้งคะ""ตามมาเถอะน่า" พอประตูห้องเปิดออกเสาวรสก็ดันลูกสาวเข้าไปในห้องก่อน และนางก็ตามเข้ามา"คุณเสาวรสเชิญน

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 30"ไม่มีใครเห็นหรอกน่า""จะไม่มีใครเห็นได้ยังไงกระจกใสขนาดนี้" หลังจากที่ฤทธิ์ยาอ่อนตัวลง ไม่ได้อ่อนลงแค่ฤทธิ์ยาสิ พญาจระเข้ก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดไปด้วยอีกคน เธอถึงนึกอายคนที่สัญจรไปมา​ ถ้าพวกเขาตั้งใจมองเข้ามามันต้องเห็นแน่เลย"ใครจะเห็นก็ช่างสิ""แค่รถเขาก็รู้แล้วว่าเป็นรถของคุณ ไม่อายบ้างหรือไง โรงแรมรีสอร์ทก็ไม่มีให้เข้าเหรอ""บ่นอยู่ได้ ถ้าตัวเองไม่ออกไปทานข้าวกับไอ้เสี่ยนั่นมันจะเกิดเรื่องไหม""ฉันไม่ได้อยากไปทานกับมันสักหน่อย" เขาพูดออกมาแบบนี้มันก็ทำให้เธอมีอาการน้อยใจ น้อยใจทั้งเขาและก็แม่ "ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกมันพาฉันมาที่นี่""ตาม GPS รถ""รถ?" ถ้าตาม GPS รถเธอก็ไม่ได้สงสัยหรอก แต่พอมาถึงรถแล้วเขาตามเธอต่อได้ยังไง"กุญแจก็มี" เขารู้ว่าเธอคงสงสัยเพราะรถจอดอยู่หน้าภัตตาคารแสดงว่าเราไปไหนเขาก็รู้อย่างนั้นเหรอ เพราะเธอต้องพกกุญแจรถติดตัวตลอดเวลาอยู่แล้ว"ฉันไม่ได้ติดเองหรอกมันเป็นบริการเสริมของรถ" เดี๋ยวเธอหาว่าเขาเป็นพวกสต๊อกเกอร์ด้วย "จะกลับบ้านก่อนไหม""ไม่" ตอนนี้ไม่อยากเห็นแม้แต่หน้าแม่ ถ้าเป็นแม่เลี้ยงเธอไม่ได้คาใจเลยแม้แต่นิด แต่นี่แม่ที่