All Chapters of บำเรอรักวิศวะร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 41เที่ยงของวันนั้น.."เสน่หาแกเอาจริงเหรอวะ" งามพร้อมกระชากตัวเพื่อนไว้​ ก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งทานข้าวร่วมกับกลุ่มรุ่นพี่วิศวะ ถ้าเข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับพวกนั้นมีหวังได้เป็นคนดังในมหาวิทยาลัยแน่"ตามมาเถอะน่า" เสน่หาเดินนำหน้าตรงเข้าไปที่โต๊ะของชาละวัน "สวัสดีค่ะพี่ๆ"วันนี้ชาละวันเลือกนั่งโต๊ะยาวไม่จำกัดที่นั่งอยู่แล้ว พอเธอเดินเข้ามาเขาก็ขยับให้นั่งข้างๆ"เดี๋ยวฉันไปซื้ออาหารก่อนนะ" งามพร้อมไม่กล้าเข้าไปนั่งด้วย แต่พองามพร้อมจะไปซื้ออาหารรุ่นพี่วิศวะที่ไปยกอาหารก็กลับมาพอดี"ไปนั่งโต๊ะสิอาหารซื้อมาเผื่อแล้ว" คิมหันต์และวัฏจักรเป็นคนไปยกอาหาร​ เพราะพวกเขาโทรมาสั่งก่อนที่จะมาถึงโรงอาหารด้วยซ้ำและเป็นแบบที่คิดไว้ในโรงอาหารไม่มีใครเลยที่ไม่มองมาดูกลุ่มนี้ บางคนแอบถ่ายรูปส่งให้เพื่อนที่ไม่ได้มาทานข้าวที่โรงอาหารได้เห็นด้วย"ขอบคุณมากนะคะรุ่นพี่" เสน่หากล่าวขอบคุณพี่ๆ ที่ไปยกอาหารมาให้"ขอบคุณพวกมันทำไม" ขอบคุณเฉยๆ ไม่ว่าหรอกนี่เล่นส่งยิ้มหวานให้เชียว"มึงก็หยวนๆ ให้พวกกูบ้างเถอะ" ต้นข้าวเห็นแล้วว่าเพื่อนหึงแค่ไหน"กินได้แล้วจะได้รีบขึ้นเรียน" เขายังคงมีมาดเข้

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 43[บริษัทวงศ์เศวตอีเล็คโทรนิคส์จำกัด]บริษัทแห่งนี้ผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์รวมถึงเครื่องจักรกล ที่จริงชาละวันเรียนมาไม่ใช่ว่าจะนำมาใช้ในบริษัทไม่ได้ แต่ครอบครัวอยากให้เขาเรียนทางด้านบริหารมากกว่า จะได้บริหารบริษัทช่วยพี่ชาย เพราะเรื่องเครื่องจักรกลก็มีพนักงานที่เชี่ยวชาญอยู่แล้ว"โอ้โหบริษัทใหญ่โตมากเลย" งามพร้อมยังคิดว่าคงเป็นบริษัทระดับกลางแต่นี่ระดับบิ๊กเลยนะเนี่ย"แกพร้อมใช่ไหม""ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแหละ""ขอบใจแกมากนะเพื่อน"ทั้งสองเดินตามกันเข้ามาในบริษัท"สวัสดีค่ะ คุณขุนไกรให้ฉันสองคนเข้ามาทำงานค่ะ""คุณเองเหรอ?" พนักงานคนนี้จำเสน่หาได้ แต่ก่อนหน้าเธอมาสมัครเป็นแม่บ้านไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยแถมบอกว่าผู้จัดการใหญ่ให้เข้ามาทำงาน"คุณใช่คุณเสน่หาไหมคะ" เจ้าหน้าที่ที่ถูกสั่งการให้รอรับเสน่หาเดินเข้ามาถาม"ใช่ค่ะ""ตามฉันมาทางนี้ค่ะ"เสน่หาหันไปพยักหน้าให้กับงามพร้อมเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เพื่อนเดินตามมา"มาทำงานแม่บ้านแค่วันเดียวสอยผู้บริหารได้เลยเหรอเนี่ย" เรื่องนี้เหมือนจะได้ยินมาแว่วๆ แล้วว่าวันนี้ผู้หญิงของผู้จัดการใหญ่จะเข้ามารับตำแหน่ง แต่ไม่ค

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 45"หล่อจัง" หลังจากที่ขุนไกรไปแล้วงามพร้อมก็เข้ามาทำงานในห้องเครื่องดื่ม แต่ความหล่อของเขาก็ยังคงเปล่งประกายให้เธอได้เพ้อหาอยู่ คิดว่าน้องชายหล่อแล้วพี่ชายคมเข้มกว่าอีก ครอบครัวนี้ทำบุญมาด้วยอะไรเนี่ยนอกจากจะร่ำรวยแล้วยังมีรูปลักษณ์ที่ดีแป๊ะ! ตื่นได้แล้วแก จะบ้าเหรอคิดไปได้ยังไงถ้าเป็นแฟนของเขาจริงๆ ก็คงจะดี เจ้าตัวเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกับเพื่อนทำอะไรลงไป ไม่รู้น่ะดีแล้วถ้ารู้คงมองหน้าเขาไม่ติดแน่"คุณงามเป็นอะไรคะ" พนักงานที่ประจำอยู่ในห้องนี้อยู่ดีๆ ก็เห็นงามพร้อมตบหน้าตัวเอง "พี่ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอกค่ะ""ไม่ได้หรอกค่ะขนาดข้างนอกเขายังเรียกคุณว่าคุณเลย"อ๋อลืมไปว่าตอนนี้ทุกคนคิดว่าเราเป็นแฟนของผู้จัดการใหญ่ แฟนมโนน่ะสิไม่ว่า "พอดีว่าเมื่อกี้ยุงกัดน่ะค่ะ""ในห้องนี้มียุงหรือคะ ตอนเย็นต้องฉีดยาฆ่ายุงซะแล้วสิเรา""แม่บ้านใครอยู่บ้างออกไปทำความสะอาดตรงที่เขายกของออกหน่อยสิ" เสียงคนที่อยู่ด้านนอกตะโกนเข้าไปบอก"ค่ะ" งามพร้อมเห็นว่าพี่คนนั้นกำลังยุ่งจัดของอยู่เลยถือไม้กวาดออกมา "อุ้ยคุณงามไม่ต้องหรอกค่ะให้คนอื่นไปทำเถอะค่ะ" พอเห็นว่าเป็นใครที่ถือไม้กวาดออ

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 47"หึ!! ไหนบอกไม่ให้กูสนใจไง ปากกับใจให้มันตรงกันบ้างเพื่อนเอ้ย"ชาละวันขับรถออกมาจากคอนโดของต้นข้าว แล้วก็ไปตาม GPS ติดตามกุญแจรถของเสน่หา เห็นว่ารถของเธอยังคงเคลื่อนตัวอยู่เขาก็ชะลอความเร็วดูว่ารถจะไปหยุดอยู่จุดไหน"เรามาโรงแรมทำไมคะ""ก็มาทานข้าวที่ห้องอาหารของโรงแรมนี้ไง""แม่คงไม่คิดจะขายฉันให้ใครใช่ไหม""ดูคำพูดคำจาของลูกคนนี้สิ ฉันจะขายแกได้ยังไงแกเป็นลูกของฉันนะ"เธอไม่ไว้ใจแม่เลยสักนิด การแนะนำให้รู้จักกับผู้ชายรวยๆ มันไม่ต่างจากการเอาลูกมาเร่ขายหรอก"สวัสดีครับคุณน้า" เดินเข้ามายังไม่ทันถึงห้องอาหารเลยก็มีผู้ชายคนหนึ่งมารอรับแล้ว"อ้าวตาศรรามทำไมออกมายืนรอตรงนี้ล่ะลูก""ผมเห็นว่าคุณน้ายังไม่เข้ามาเลยออกมาดูครับ คนนี้ใช่ไหมครับคือน้องเสน่หา""ใช่แล้วล่ะจ้า ลูกสาวคนเดียวของน้าเอง ตอนนี้ยังเรียนอยู่ปี 2""เราเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่าครับ""ตามพี่เขาไปสิลูก""ไหนแม่บอกจะให้ฉันมาเป็นเพื่อนทานข้าว ในเมื่อแม่มีเพื่อนทานข้าวอยู่แล้วฉันขอกลับนะ" เสน่หายังนึกกลัวตอนที่ติดกับดักเสี่ยวิเชษฐ์อยู่เลย"เสน่หาอย่างี่เง่าสิลูก""แม่ว่าใครงี่เง่าคะ""มาถึงที่แล้วเข้าไป

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 49🔞 ทำไมเวลามีคนอื่นอยู่ด้วยเขาดูไม่สนใจเราเลยล่ะ แต่เวลาอยู่ด้วยกันสองคนเหมือนเป็นคนละคนเลย อุตส่าห์บอกตัวเองว่าอย่าคิดมากแต่มันก็อดคิดไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นแค่ผู้หญิงที่ใช้แค่เงินซื้อได้เธอก็มีความรู้สึกอยู่นะ เสน่หาไม่ได้นั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับภาคภูมิหรอก ถ้าคดีของพ่อยังไม่จบเธอจะไม่หาเรื่องใส่ตัวอีก เย็นของวันนั้นหลังสอบเสร็จเสน่หาก็กลับมาที่คอนโด แม่ส่งข้อความมาตั้งหลายข้อความบอกให้ไปหาที่บ้าน อยากคุยกับฝ่ายชายให้รู้เรื่องว่าจะเอายังไง เธอได้แค่อ่านแต่ก็ไม่ตอบ แม่คงโมโหที่ติดต่อฝ่ายนั้นไม่ได้ เลยมากดดันเอาที่เธอ ดึกๆ คืนเดียวกัน.. เสน่หาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะมีคนเปิดประตูเข้ามา แต่เธอก็รู้แหละว่าเป็นใคร ไม่นานร่างเล็กก็ถูกจับให้นอนหงาย เธอยังคงแกล้งนอนหลับต่อเขาจะทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำไป แต่รู้สึกว่าเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์มาก แสดงว่าเพิ่งไปดื่มกับพวกเพื่อนๆ มาล่ะสิ หลังจากที่กางเกงถูกถอดออกไปร่างหนาก็คร่อมทับร่างของเธอ "อือ" รู้สึกเจ็บตอนที่ถูกของแข็งดันเข้ามา เพราะเธอยังไม่มีอารมณ์เลยไม่มีน้ำหล่อลื่นช่วยนำทาง "ซี๊ดด" ชาละวันยังคิดว่าตัวเองได้ลักหล