Semua Bab บำเรอรักวิศวะร้าย: Bab 11 - Bab 20

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 11เช้าวันต่อมา..เสน่หาขอเช่าห้องต่ออีกคืนหนึ่งเธอขอคุยกับเขาดูก่อน ถ้าตกลงกับเขาได้แม่อาจจะมีที่พักใหม่วันนั้นทั้งวันเธอนั่งรอเวลาให้ถึงตอนเย็นด้วยใจที่กระวนกระวาย ไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอจะคุยด้วยเขาจะยอมตกลงไหมแต่ก็ต้องลองดูจนถึงเวลานั้นเธอก็นั่งรอดูอยู่ว่าเขาจะโทรมาไหม จนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นสายของเขาโทรมาเลยหรือว่าเขาจะลืม? ..อีกฝ่ายไม่โทรมาเธอเลยต้องเป็นคนโทรไปหาเอง"แม่คะ หนูออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งนะคะ" บอกแม่แต่ท่านไม่ตอบแถมไม่หันมาด้วย แม่คงเครียดที่เห็นว่าต้องพักห้องนี้อีก ถ้าไม่พักที่นี่ก็ไม่รู้จะไปพักที่ไหนแล้ว ห้องก็หายากขนาดห้องรายวันยังหายากเลยเสน่หาหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาด้วย ก่อนจะกดโทรออกหาเบอร์ที่เธอโทรหาเมื่อวานนี้ครืนนน ครืนนนน เสียงโทรศัพท์ดังอยู่หลายต่อหลายที จนเธอจะวางอยู่แล้วปลายสายถึงรับ>>{"คุณว่างคุยกับฉันหรือยังคะ"} ทางนั้นรับสายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเธอเลยต้องเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน {"เดี๋ยวจะส่งโลเคชั่นไปให้"}>>{"ฉันอยากให้คุณมาหาที่นี่ได้ไหมคะ"} {"ฉันไม่มีธุระไปทางนั้น"}>>{"ก็ได้ค่ะงั้นคุณส่งโลเคชั่นมาทางไลน์ตามเบอร์โทรนี้เลยนะคะ"}หล

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 13 //18+ตอนที่งามพร้อมกำลังจะเดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนผู้ชาย เสน่หาก็มองไปเห็นเพื่อนของชาละวันเดินผ่านไปแบบกระชั้นชิด ทีแรกเธอไม่รู้หรอกว่าเขาก็อยู่ในโรงอาหารด้วย แต่พอเพื่อนอีกสองคนของเขาเดินผ่านไปเธอถึงได้หันมองตาม และก็เห็นว่าเขากำลังมองมาเช่นกัน"เฮ้ยมึงทายสิว่ากูเจอใคร" คนที่เดินผ่านคือวัฏจักรและจักรวาลเพราะเป็นเวรของทั้งสองที่ต้องไปต่อแถวซื้ออาหาร"เขารู้กันแล้ว""อ้าวเหรอ ว่าแต่เจ้าหล่อนกลับมาเรียนได้ยังไง""จะกลับมาได้ยังไงล่ะถ้าไม่ใช่ฝีมือของคนแถวนี้" ต้นข้าวปรายตามองไปดูชาละวันที่นั่งจ้องมองฝ่ายหญิงอยู่"มึงว่าหมดไปเท่าไรวะ""ถ้าเป็นกูนะสวยขนาดนี้หมดตัวกูก็ยอม""ทำไมเราต้องออกมาข้างนอกด้วย" ทีแรกกำลังจะเดินไปนั่งแล้วแต่ถูกเพื่อนลากออกมา"ก็โรงอาหารมันไม่มีที่ว่าง""นั่งกับพวกนั้นก็ได้""ถ้าเธอไม่อยากออกไปด้วยก็ไม่เป็นไรนะ"หลังทานข้าวเสร็จทั้งสองก็กลับเข้ามา ช่วงออกมาทานอาหารเที่ยงก่อนเข้าเรียนหนุ่มๆ สาวๆ ก็จะมานั่งเล่นแถวหน้าคณะเพื่อรอเวลาเข้าเรียนช่วงบ่ายกันใครเห็นเสน่หาเดินผ่านต่างก็มอง​ เพราะตอนที่พ่อเธอถูกตำรวจบุกชาร์จตัวเป็นข่าวดังเลยแต่ก็ไม่ม

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 15"ตื่นแล้วเหรอ" ชาละวันที่อยู่ในชุดลำลองมีแค่กางเกงขายาวตัวเดียวโดยไม่ได้สวมเสื้อ ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาก็เห็นเขายืนมองดูวิวบรรยากาศรอบนอกของคอนโดที่มีกำแพงเป็นกระจกรอบทิศทาง"ค่ะ" รู้สึกระบมไปทั้งตัวเลยแต่ก็ต้องกัดฟันลุกขึ้นมาให้ได้"สายๆ ฉันมีธุระ จะพาออกไปซื้อเสื้อผ้า""ค่ะ" โชคดีที่เขาไม่ได้หันมองมา ถ้างั้นเธอคงอายมากกว่านี้แน่และสภาพของเธอก็ดูไม่ได้เลย เสน่หาค่อยๆ พาร่างตัวเองเข้าห้องน้ำ ตอนก้าวเดินความเจ็บปวดที่ไม่เคยมีก็ปรากฏบนร่างกายขณะที่อาบน้ำอยู่ก็รู้สึกเจ็บแสบตรงที่ถูกเสียดสี รวมไปถึงช่วงต้นขาก็รู้สึกปวดร้าวไปทั้งต้นขาเลยพอทำความสะอาดร่างกายเสร็จเธอก็ออกมาจากห้องน้ำ​ และไม่ลืมที่จะบอกเขาว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ออกไปข้างนอกชาละวันเดินไปหยิบชุดของผู้หญิงส่งให้กับเธอ "คงใส่ได้นะ"เสน่หารับชุดนั้นมาก็รับรู้ได้เลยว่ามันคงเป็นชุดผู้หญิงที่มาค้างกับเขาที่นี่ เพราะมันมีร่องรอยการสวมใส่แล้ว​ ถึงแม้ว่าจะซักทำความสะอาด​ ผู้หญิงก็ดูออกแถมไม่ใช่ไซส์ของเธอด้วย และมันก็เป็นแบบที่เธอคิด เขาคงไม่เก็บความบริสุทธิ์ของตัวเองไว้ให้ผู้หญิงคนใดคนหนึ่งหรอก ผู้ชายต้องหาความสุข

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 17🔞"ฮัดเช้ย" ตอนที่กำลังมองเขาอยู่เธอก็ได้จามออกมาจนคนที่กำลังจะเดินผ่านหันไปมอง"แก!" อยู่ดีๆ เพื่อนก็จามออกมาจนเป้าหมายหันมาใครจะไม่ตกใจล่ะ"ฮัดเช้ย" รู้สึกคัดจมูกมากจนกลั้นจามไม่ได้เธอเลยปล่อยออกมาอีกครั้ง คงเป็นเพราะโดนฝนเมื่อคืนนี้แน่เลย"ไปกันเถอะค่ะชา" อันปันเห็นชาละวันมองไปดูรุ่นน้องเลยไม่ชอบใจรีบดึงแขนของชาละวันให้ตามมา"ไปกันเถอะชา แหวะ!" งามพร้อมล้อเลียนก่อนจะหันไปถามเพื่อนว่าเป็นอะไรไม่สบายเหรอ"เมื่อคืนโดนฝนนิดหน่อยเราเข้าห้องเรียนกันเถอะ""อ้าวแล้วไม่ไปกินข้าวแล้วเหรอ""ไม่หิวแล้ว" เห็นเขาพาผู้หญิงคนนั้นเดินไปทางโรงอาหารไม่ตามไปดีกว่าวันนี้เสน่หารู้สึกเวียนหัวเลยไปขอยาที่ห้องพยาบาลมาทาน พอทานยาเข้าไปก็รู้สึกง่วงนอนแต่ก็ต้องบังคับตัวเองไม่ให้หลับ"เสน่ห์!" งามพร้อมหันมาเขย่าตัวเพื่อนเพราะถึงแม้เธอจะบังคับตัวเองยังไงก็สู้ความง่วงไม่ไหว"มีอะไรเหรองามพร้อม""เอ่ออาจารย์คะคือเพื่อนของงามไม่ค่อยสบายค่ะ""ไม่สบายแล้วทำไมไม่ไปขอยามาทาน""ไปขอมาแล้วค่ะ""รู้ว่าตัวเองไม่ไหวจะเข้าห้องเรียนทำไมให้มันดูไม่ดี""ขอโทษด้วยนะคะ" เขย่าตัวเพื่อนยังไงก็ไม่ตื่นจนใ

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 19"รุ่นพี่คณะเราก็ทำไม่ถูกนะ ฝ่ายชายยังไม่เปิดตัวเลยหาระรานคนอื่นไปทั่ว"นั่งทานข้าวตอนเที่ยงได้ยินรุ่นน้องพูดกันอยู่ด้านหลัง เสน่หาเลยหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นรุ่นน้องผู้หญิงคนที่ถูกหาเรื่องเมื่อวานนี้"แกอย่าพูดเสียงดังสิเดี๋ยวงานก็เข้าฉันอีกหรอก""แบบนี้ฟ้องร้องได้เลยนะทำให้เธอเสียหาย เห็นไหมคนเขามองเธอกันใหญ่แล้ว""ช่างมันเถอะเดี๋ยวเขาก็ลืมกัน""ได้ยินว่าเมื่อวานถูกตบด้วยนะ" งามพร้อมกระซิบบอกเสน่หาที่หันไปมองกลุ่มนั้นอยู่"อะไรนะ? ตบรุ่นน้องเลยเหรอ??""ฉันก็ไม่แน่ใจว่าคนที่พูดได้เห็นกับตาไหม แต่ก็ไม่น่ารุนแรงขนาดนั้นต้องไปว่าให้ฝ่ายชายมากกว่าไหม"เย็นของวันนั้น.. เสน่หากลับมาที่คอนโดก็ไม่เห็นเขาอยู่ที่นี่ วันนี้ไม่แน่ใจว่าเขาไปเรียนไหม เธอเลยโทรไปหาเขาดูว่าเรื่องที่เธออยากขอคุยกับนักสืบเขาว่ายังไง และเธอก็ยังมีอีกเรื่องที่จะต้องคุยกับเขาด้วยเสียงโทรศัพท์ดังสองถึงสามทีปลายสายก็ตัดไป ..อยู่กับใครอีกล่ะเนี่ยถึงรับสายเราไม่ได้"ใครโทรมาวะทำไมมึงไม่รับสาย""จะถามทำไม""ไม่ถามก็ได้ครับเจ้าชายเย็นชา""แล้วนี่จะนัดออกมาทำไมนักหนา ก็รู้อยู่ว่ากูยังปวดหัว""รุ่นน้