All Chapters of บำเรอรักวิศวะร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 52หลังจากที่ขุนไกรได้ยินคำว่าแฟนออกจากปากของแม่ สายตาคมก็กรอกด้วยหางตามองมาที่งามพร้อมหวังว่าคงไม่ถึงตายนะ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกด้วย ..ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่มองมาเธอก็มองไปเช่นกัน และก็เห็นความอาฆาตในแววตานั้น"ทำไมมองน้องแบบนั้นล่ะ แม่จะไม่เคี่ยวเข็ญจะไม่เร่งรัดเรื่องแต่งงานของเราสองคนแม่จะให้เราเป็นคนตกลงกันเอง""พอเลยครับแม่" อุตส่าห์สั่งอาหารที่ตัวเองชอบมาว่าจะทานให้อร่อยสักหน่อย ถึงกับทานไม่ลงแล้ว "แม่ไปได้ยินมาจากไหนว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของผม" เขาคิดไปในทางที่ดีตอนที่เสน่หาเข้ามาในบริษัทผู้หญิงคนนี้ติดสอยห้อยตามมาด้วย พนักงานอาจจะเข้าใจผิดว่าคนที่เขาให้สถานะเป็นผู้หญิงของเขาอาจเป็นผู้หญิงคนนี้ก็ได้ ..แต่พอได้ยินประโยคต่อมาของแม่แล้วขุนไกรก็รู้ว่ามันเป็นฝีมือของผู้หญิงคนนี้เอง"ก็วันนั้นน่ะสิแม่ขึ้นลิฟต์พร้อมกับหนูงาม ถ้าหนูงามไม่บอกแม่ว่าเป็นแฟนกับเราแม่คงไม่รู้"ตาย..เอาฉันไปประหารตอนนี้เลยได้ไหม"เหรอครับ" คำพูดประโยคนี้ออกจากปากพร้อมกับสายตาที่กรอกมองมาอีกครั้ง ที่ไหนได้เป็นผู้หญิงคนนี้เองหรือที่บอกแม่เขา"เหอะๆ" สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความเกรงกลัวอีกฝ่ายม

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 54เช้าวันต่อมา.."ตื่นได้แล้วค่ะ" เสน่หากับเพื่อนเตรียมพร้อมจะออกไปทำงานแล้ว​ แต่อีกคนที่นอนอยู่โซฟายังคงหลับทีแรกก็นอนหงาย​ พอเธอมาปลุกชาละวันก็ตะแคงหันเข้ากับพนักพิงของโซฟา..เมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับได้​ รู้แบบนี้ไปค้างกับไอ้ต้นดีกว่า "ถ้างั้นฉันกับเพื่อนไปทำงานก่อนนะคะ คุณตื่นแล้วก็รีบตามไปล่ะ" ไม่อยากจะกวนเขามากปิดเทอมแบบนี้เขาคงอยากพักผ่อนเต็มที่ แต่พอเธอออกจากห้องมาชาละวันก็ลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบตามลงมาแต่ก็ไม่ทัน[บริษัท]"สวัสดีค่ะ"ตอนที่เสน่หากับงามพร้อมเดินเข้ามาพนักงานที่กำลังเดินก็หยุดแล้วหันมาโค้งลำตัว จนสงสัยว่าทำไมพวกนี้ถึงทำความเคารพเธอ แต่สายตาคนพวกนั้นไม่ได้มองมาที่เธอกับเพื่อนเลยสงสัยถึงได้หันกลับไปมองด้านหลัง พอเห็นว่าเป็นผู้บริหาร​ ทั้งสองเลยหยุดแล้วก็โค้งลำตัวเพื่อทำความเคารพเหมือนพนักงานประจำของที่นี่ตอนที่ผู้บริหารท่านนี้เดินผ่าน​ ก็หันมองมาดูสองสาวที่อยู่เบื้องหน้าของตนแต่ก็ไม่ได้ทักทายแค่มองด้วยสายตาแล้วก็เดินผ่านไปที่ลิฟต์ ซึ่งมีลูกน้องกดเปิดรออยู่แล้วพอประตูลิฟต์กำลังปิดเสน่หาถึงได้หันไปมองและสายตาเธอก็สบเข้ากับชายวัย

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 56>>{"โทรมามีอะไรคะแม่"} {"ทำไมใช้น้ำเสียงแบบนี้กับแม่ล่ะ"}>>{"เสน่ห์ขับรถอยู่ค่ะ เดี๋ยวถึงคอนโดแล้วจะโทรกลับ"} {"มาค้างกับแม่หน่อยพรุ่งนี้วันเสาร์ไม่ใช่เหรอ"}>>{"ช่วงนี้ปิดเทอมเสน่ห์ทำงานพิเศษค่ะ"} {"ทำงานที่ไหน"}>>{"แค่นี้ก่อนนะคะขับรถอยู่ กรี๊ด"} ละสายตาจากถนนครู่หนึ่งเพื่อวางโทรศัพท์ แต่พอมองไปอีกทีก็มีรถคันหนึ่งอยู่ตรงหน้ารถของเธอแล้วโครม! ถึงแม้ว่าจะเหยียบเบรกแต่กระชั้นชิดขนาดนี้ยังไงก็ต้องชน"ขอโทษนะคะ" หญิงสาวรีบลงมาดูว่ารถของคู่กรณีเสียหายมากไหม"ไม่เป็นไรครับ ผมว่าขยับรถให้รถข้างหลังไปได้ก่อนดีไหม" เจ้าของรถคันนั้นบอกให้เธอขยับรถให้ชิดริมฟุตบาทเพราะยังมีรถตามหลังมาเสน่หารู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อยที่เจ้าของรถคันนั้นไม่โวยวาย พอเลื่อนรถแล้วทั้งสองก็ลงมาดูร่องรอย แต่ตอนที่เธอมองดูร่องรอยรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ตรงเอวเสน่หาเลยมองต่ำลงไปดู "ตามมาขึ้นรถอย่าส่งเสียง"สิ่งนั้นคือปืนเธอเลยต้องทำตามที่มันสั่งและพอเธอขึ้นรถได้รถคันนี้ก็พุ่งตัวออกจากที่เกิดเหตุอย่างเร็ว"?" คิมหันต์เป็นอีกคนที่ได้รับผลกระทบจากอุบัติเหตุ​ เพราะรถเขาจอดอยู่ด้านหลังห

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 58"เมื่อกี้คุณเหนือว่าอะไรนะครับ?" ไชยเชษฐ์ได้ยินที่เหนือตะวันพูดกับต้นข้าว ทั้งสองครอบครัวรู้จักกันเพราะลูกชายเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ใครๆ ก็รู้จักเหนือตะวันเพราะเขาคือบุตรชายของอดีตรัฐมนตรีท่านหนึ่ง"ลูกสาวของผมหายตัวไป""แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ลูกชายผมถูกยิงครับ""ลูกสาวผมกำลังสืบคดีนี้อยู่" เรื่องนี้มันเกี่ยวกับชีวิตของลูกสาว​ เหนือตะวันเลยไม่คิดจะปิดบังเรื่องที่ลูกสาวกำลังช่วยสืบคดีให้เพื่อนที่เป็นนักสืบเอกชน"สืบคดี?" สายตาไชยเชษฐ์ค่อยๆ กรอกมองไปดูเด็กสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกล "คดีอะไร?"ต้นข้าวที่รู้เรื่องทุกอย่างหันมองไปดูเสน่หา แต่เธอไม่กล้ามองหน้าใครเลยเพราะไม่รู้ว่าจะสู้หน้าพวกท่านได้ยังไง "ผมขอเป็นคนเล่าเรื่องนี้เองนะครับ" เรื่องนี้มันไม่ใช่เล็กๆ แล้ว แถมชีวิตน้องสาวของเขาก็ตกอยู่ในอันตรายด้วยหลังจากที่ต้นข้าวเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนฟัง พวกท่านก็มองไปที่เสน่หาอีกครั้ง ไม่แปลกหรอกถ้าเธอจะขอรื้อคดีของพ่อขึ้นมาพิจารณาใหม่​ เพราะเธอเป็นลูกสาวมีสิทธิ์อยู่แล้ว"เราไม่เชื่อเรื่องที่ศาลพิพากษาไปแล้วเหรอ" คำถามประโยคนี้ออกมาจากปากของช่อฟ้า เพราะนางมีหุ้นส่ว

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 60"ลูกเป็นยังไงบ้าง""ไม่เป็นอะไรแล้วครับ" ชาละวันยังพอพูดได้แต่เปล่งเสียงออกมามากไม่ได้ ขนาดกลืนน้ำลายลงคอยังรู้สึกสะเทือนไปถึงแผล"แม่ดีใจนะที่ลูกกลับมา อย่าทำแบบนี้อีกรู้ไหมว่าแม่กับพ่อเป็นห่วงแค่ไหน""ครับ" ตอนที่คุยกับแม่ชาละวันยังคอยมองไปที่ประตู"คุณหมอบอกว่าให้เข้ามาพร้อมกันหลายคนไม่ได้" เหมือนแม่จะรู้แล้วว่าลูกชายมองหาใครคุยด้วยกันอยู่ครู่หนึ่งก็ต้องออกมา เพราะยาที่ให้ไปเริ่มออกฤทธิ์หมออยากให้คนไข้พักผ่อนให้มากกว่านี้เสน่หาเห็นทุกคนออกมาแต่ไม่มีใครพูดอะไรตกลงเธอจะเข้าไปหาเขาได้ไหม แต่ก็ไม่กล้า"คุณชาละวันเป็นยังไงบ้างคะคุณแม่" งามพร้อมเห็นเพื่อนไม่กล้าถามก็เลยถามให้"คุยได้บ้างแล้ว แต่คุณหมออยากให้พักผ่อนให้มาก แม่ว่าพวกเรากลับไปก่อนเถอะ"งามพร้อมหันกลับไปมองหน้าเพื่อนที่เอาแต่มองเข้าไปในห้อง ICU"ถ้างั้นเราสองคนกลับก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะมาเยี่ยมคุณชาละวันอีกที" พูดจบงามพร้อมก็เอื้อมไปกุมมือของเพื่อนแล้วก็พาออกมา"ฉันยังไม่อยากกลับเลย" เดินออกมายังไม่ไกลจากหน้าห้อง ICU เสน่หาก็หยุด"แกไม่ได้พักผ่อนกี่วันแล้ว""ถ้าเขาเรียกหาฉันล่ะ""ไม่ได้ยินเหรอว่าคุ