Semua Bab สืบคดีร้ายพ่ายรัก: Bab 11 - Bab 20

10 นาที ผ่านไปก๊อก ก๊อก ก๊อก“พี่ฟ้าตื่นหรือยังจ๊ะ” เมื่อเธอจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว เสียงใสของฟองคำก็มาตะโกนเรียกอยู่หน้าห้องนอนพอดี“มาแล้วจ้า” พราวฟ้าเปิดประตูพร้อมส่งรอยยิ้มสดใสไปให้เด็กสาวที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง“ไปกันเถอะจ้ะ เดี๋ยววันนี้ทำงานบ้านเสร็จฟองคำพาทัวร์ไร่เองจ้า”“ว้าว เยี่ยมไปเลยฟองคำ” พราวฟ้าจะถือโอกาสนี้สำรวจไร่ไปด้วย จากนั้นฟองคำก็พาเธอไปปัดกวาดเช็ดถูในบ้าน ซึ่งงานแค่นี้พราวฟ้าทำได้สบายมาก ส่วนการทำอาหารเป็นหน้าที่ของป้านงค์ ในห้องนอนและห้องทำงานของพ่อเลี้ยงเป็นสถานที่หวงห้ามถ้าไม่ได้รับอนุญาตก็ห้ามไปเดินเพ่นพ่าน จะมีแค่ป้านงค์เข้าไปดูแลเท่านั้น พราวฟ้าคิดว่าเธอต้องหาโอกาสเข้าไปทั้งสองห้องตามลำพังให้ได้“พี่ฟ้ามาอยู่ด้วยฟองคำดีใจมากเลยนะจ๊ะ ที่นี่มีแต่คนแก่ฟองคำไม่มีเพื่อนเลยเหง้าเหงา” ฟองคำเป็นเด็กช่างพูด น่ารัก ทั้งสองคนจึงสนิทกันด้วยเวลาอันรวดเร็ว“พี่ก็ดีใจที่เจอฟองคำนะ” พราวฟ้าพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มเอ็นดูไปให้เด็กสาวตรงหน้า“แล้วฟองคำเรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว”“เปิดเทอมนี้ก็ ม.4 แล้วจ้ะ ฟองคำเรียนที่โรงเรียนในตัวอำเภอห่างจากไร่แค่ 20 กิโลเองจ้ะ

“หน้าที่หลัก?” เธอทวนคำพูดของเขาพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“ต่อไปนี้เธอต้องเป็นแม่บ้านส่วนตัวของฉัน ดูแลทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันเรียกเวลาไหนเธอก็ต้องมา ถ้าเธอทำไม่ได้ก็เก็บกระเป๋าออกไปจากที่นี่ได้เลย” ภาคินเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ อยากรู้นักว่ายัยตัวแสบตรงหน้าจะรับมือเขาไหวไหม “......” พราวฟ้าตกตะลึงกับคำสั่งของเขา ได้แต่อ้าปากค้างไม่กล้าเถียงอะไรออกไปเดี๋ยวเกิดผีเข้าไล่เธอออกจากไล่ไปจะทำยังไง นี่ยังไม่ได้หลักฐานอะไรเลยสักอย่าง “อีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเธอจะไปป่าวประกาศเรื่องคืนนั้นก็เชิญ ฉันจะได้แจ้งตำรวจจับเธอกับญาติข้อหาร่วมกันข่มขู่ให้ฉันเสียชื่อเสียงดีไหม อย่าลืมนะว่าโรงแรมมีกล้องวงจรปิด” พราวฟ้าอยากจะเอาเล็บข่วนหน้าผู้ชายรู้มากตรงหน้าจริง ๆ แค่ขู่เธอ ๆ ไม่กลัวหรอก แต่นี่เขาดึงพี่เมี่ยงเข้ามาด้วยเธอจะไม่ยอมให้พี่เมี่ยงต้องเดือดร้อนไปด้วยเด็ดขาด “เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างพ่อเลี้ยงกับฟ้า พี่เมี่ยงไม่เกี่ยวอย่าดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง”ชายหนุ่มได้หลักฐานมาจากโรงแรมตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ซึ่งก็เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องที่โรงแรม

วันต่อมาเวลา 06.30 น. พราวฟ้าเดินเข้ามาในครัวด้วยสภาพอิดโรย เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืนพอหลับตาภาพเมื่อคืนที่เขาป้อนองุ่นให้กับเธอก็ตามมาหลอกหลอนเธอตลอดทั้งคืน “หนูฟ้าไม่สบายหรือเปล่าลูก หน้าซีดมากเลย” ป้านงค์เอ่ยถามทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสาว “เมื่อคืนฟ้านอนไม่ค่อยหลับค่ะ” “คงตกใจเรื่องเมื่อคืนใช่ไหมลูก ไม่เป็นไรนะ พ่อเลี้ยงคงเป็นห่วงหนูฟ้า เลยดุนิดหน่อย ป้าว่าวันนี้หนูฟ้าพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวป้าบอกพ่อเลี้ยงให้” ตกใจสิแต่ไม่ใช่ที่ทำหม้อไหม้นะ แต่เป็นการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ต่างหาก “ฟ้าไหวค่ะ แล้วฟองคำล่ะคะ” พราวฟ้าเอ่ยถามถึงเพื่อนซี้ต่างวัยที่เมื่อวานหลังจากกลับจากไร่ก็ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลย “ฟองคำไปค้างบ้านญาติในเมืองตั้งแต่เมื่อวานแล้วจ้ะ เขามารับมันไปเที่ยว อีก 2 วันก็กลับ” “พอฟองคำไม่อยู่ บ้านดูเงียบ ๆ ยังไงก็ไม่รู้นะคะป้า” “......” ป้านงค์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่หันมาส่งยิ้มให้กับสาวรุ่นลูก “วันนี้จะเข้าเมือง จะเอาอะไรไหมครับ” ภาคินที่เดินเข้ามาในครัวพอดีเอ่ยถามขึ้น

คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปม ดวงตากลมค่อย ๆ เปิดขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อปรับโฟกัสสายตาได้แล้วก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องเขม็งมาที่เธอ คนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจกระเด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมถอยตัวไปชิดกับหัวเตียงอีกฝั่งหนึ่งทันที“กรี๊ดดดดด!!! ผีหลอก!!” เธอร้องโวยวายเสียงดังด้วยความตกใจ“นี่เงียบ ๆ เลยนะ ฉันไม่ใช่ผี” ภาคินลุกขึ้นยืนอย่างหัวเสีย ยัยตัวแสบอยู่ดี ๆ ก็ลุกขึ้นมาร้องโวยวายหาว่าเขาเป็นผีบ้าอะไรกัน“พ่อเลี้ยง!!! ละ...แล้วเข้ามาในห้องนอนฟ้าได้ยังไงคะ” หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับมองคนตัวสูงด้วยความหวาดระแวง นี่เธอไม่ได้ฝันไป เขาตัวเป็น ๆ มายืนอยู่ข้างหน้าเธอเลย“เธอไม่ได้ล็อกประตูเอง” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คนอุตส่าห์เป็นห่วงยังมามองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจกันอีก“อะ...เอ่อ แล้วพ่อเลี้ยงเข้ามาในห้องฟ้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“ป้านงค์บอกว่าเธอไม่สบาย ฉันเคาะประตูตั้งนานเห็นเงียบก็เลยเปิดมาดู” เขาเอ่ยตอบไปตามความจริง“ขอบคุณค่ะที่เป็นห่วงฟ้า แต่ฟ้าแค่อดนอนไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” เธอรู้สึกผิดจริง ๆ ที่เมื่อกี้ก็โวยวายใส่เขาเสียงดังลั่นเลย“ฉันแค่ขี้เกียจหา

“จะให้ไปคุมขนไม้ที่ไหนอีก เมื่อไหร่พ่อจะเลิกทำงานนี้สักทีแค่นี้เงินเราก็เยอะจนใช้ไม่หมดแล้ว” ทินกรเบื่อหน่ายกับอาชีพนี้เต็มทน เขาอยากไปเที่ยวตามประสาหนุ่มโสด ไม่อยากต้องมาทำงานแบกความเสี่ยงแบบนี้ไปตลอดชีวิต “อย่าพ่นความคิดโง่ ๆ ของแกออกมาให้ฉันได้ยินอีก งานที่แกต้องทำคือไปติดต่อซื้อที่ท้ายไร่ที่ติดชายแดนของไอ้ภาคินมาให้เร็วที่สุด” ผู้เป็นพ่อออกคำสั่งเสียงแข็ง “เราส่งคนไปคุยกับมันตั้งหลายครั้งแล้ว ยังไงมันก็ไม่ขาย” ทินกรเอ่ยกับผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย “ครั้งนี้แกต้องเข้าไปติดต่อเอง แล้วต้องทำให้สำเร็จด้วย” พ่อเลี้ยงฉัตรชัยต้องการที่ดินตรงท้ายไร่ชาภาคินเป็นอย่างมาก เพราะมันจะทำให้การขนไม้เถื่อนออกนอกประเทศของเขาง่ายขึ้น ไม่ต้องไปอ้อมออกอีกเส้นทางหนึ่งซึ่งต้องคอยหลบตำรวจที่หูตาเป็นสับปะรดกันน่าดู “แล้วพ่อคิดว่ามันจะยอมง่าย ๆ หรือไง ผมว่าเราพอเถอะพ่อเราเอาเงินไปทำอะไรที่มันสุจริตเถอะ” ทินกรเอ่ยขอร้องผู้เป็นพ่อเผื่อจะเปลี่ยนใจพ่อของเขาได้บ้าง “แกคิดว่าไอ้อาชีพสุจริตที่แกอยากทำนักหนามันจะทำให้แกรวยขึ้นหรือไง หยุดความคิดโง่