All Chapters of สืบคดีร้ายพ่ายรัก: Chapter 51 - Chapter 60

เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่กับความใหญ่โตตรงหน้า 56 คือเลขที่วิ่งอยู่ในความคิดของเธอ ริมฝีปากของเธอแห้งผากจนต้องแลบลิ้นเล็กออกมาเลียให้มันชุ่มชื้น การกระทำของคนตัวเล็กสร้างความปั่นป่วนใจให้กับคนที่มองอยู่เป็นอย่างมาก เขาแทบจะทนรอต่อไปไม่ไหว อยากจับเธอกระแทกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องพยายามอดกลั้นไว้เพื่อให้ยัยตัวดีได้ทำในสิ่งที่อยากทำ มือบางจับกำแทบจะไม่รอบลำเอ็นใหญ่ ขยับรูดเข้าออกอย่างรู้งานถึงจะไม่เคยมีแฟนมาก่อนแต่เธอก็เคยดูคลิปมาบ้าง ริมฝีปากบางเลื่อนไปใกล้ ๆ ลำเอ็น ใช้ปลายลิ้นเลียวนส่วนหัว “อ่าส์......พราว” ความวาบหวามระคนตื่นเต้นไม่สามารถทำให้เขาเก็บกลั้นเสียงครางเอาไว้ได้จึงปล่อยทุกอย่างไปตามห้วงอารมณ์ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มครางออกมาคนตัวเล็กก็ยิ่งได้ใจ ตวัดลิ้นเลียปลายหัวหยักเหมือนกับไอศกรีมแท่งโปรด ริมฝีปากเล็กอ้ากว้างขึ้นแล้วตรงเข้าครอบครองลำเอ็นแข็งที่มีเส้นเลือดปูดโปนอยู่รอบ ๆ เธอขยับปากเข้าไปจนถึงลำคอ แต่มันก็เข้าไปยังไม่ถึงสุดโคน เธอพยายามใช้มือช่วยชักรูดส่วนริมฝีปากก็ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเดียวกัน “ซี้ด...เก่งเกินไปแล้วนะพ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปกรุงเทพมหานคร รถยนต์คันหรูของคฤหาสน์พิชิตพงษ์ไพศาลเคลื่อนเข้าสู่ตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางกรุง ด้วยเนื้อที่ประมาณ 5 ไร่ของตัวคฤหาสน์รวมกับบริเวณโดยรอบจึงทำให้ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัว ชายหนุ่มตั้งใจที่จะพาหญิงสาวมาพบกับครอบครัวของเขาและไปงานเลี้ยงเปิดตัวสินค้าตัวใหม่ของบริษัท พราวฟ้าก้าวขาลงจากรถพร้อมกับชายหนุ่มลูกชายเจ้าของบ้าน ขาเรียวยืนนิ่งตกตะลึงกับความใหญ่โตของคฤหาสน์ เธอรู้ว่าเขารวยแต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้ สีหน้าของคนตัวเล็กเริ่มวิตกกังวลกลัวจะมีปัญหาเรื่องความแตกต่างระหว่างฐานะของทั้งสองคนเข้ามาในภายหลังเหมือนในละครหลังข่าวที่เธอชอบดูตอนเด็ก ๆ ในระหว่างที่เธอกำลังจินตนาการไปไกลอยู่นั้นความคิดก็หยุดชะงักลงเมื่อมีมือหนามากอบกุมที่มือของเธอ พอหันไปมองก็พบกับรอยยิ้มและแววตาที่อ่อนโยนทำหญิงสาวลืมความกังวลเมื่อสักครู่ไปเสียสนิท “พี่คินขา........” เสียงหวานดังลั่นออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับร่างบางที่ใบหน้าสวยเหมือนตุ๊กตาวิ่งเข้ามาโถมกอดร่างสูงใหญ่จนเขาเกือบเซล้มไป “ยัยเค้ก เล่นเป็นเด็กอีกแ

พองานทุกอย่างผ่านพ้นไปสองหนุ่มสาวก็พากันกลับไปขึ้นรถหรู โดยภาคินบอกว่าจะพาเธอไปพักผ่อนที่ชลบุรีสัก 2 วันก่อนจะบินกลับเชียงรายด้วยกัน“เฮ้ออออ” เสียงถอนหายใจยาวของคนตัวเล็ก เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนที่นั่งฝั่งคนขับรถได้ไม่น้อย“เหนื่อยก็นอนพักก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวถึงแล้วพี่ปลุก”“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่เมื่อย ๆ เฉย ๆ”พอมาถึงโรงแรมซึ่งเป็นของพอร์ช หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของชายหนุ่ม เขาก็พาคนตัวเล็กที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันไปทานอาหารที่ร้านอาหารตรงดาดฟ้าของโรงแรมบรรยากาศบริเวณดาดฟ้าเงียบสงบไร้ซึ่งผู้คนจนคนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจ แต่การตกแต่งที่มีทั้งดอกไม้นานาชนิดประดับประดาอยู่โดยทั่ว แสงไฟ้สีส้มอ่อนทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าเป็นปลิดทิ้ง ทุกอย่างมันสวยและโรแมนติกมากจนเธอลืมเรื่องที่แปลกใจไปเลย พราวฟ้าเดินไปตรงริมระเบียงทอดสายตามองน้ำทะเลกระทบฝั่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไร“สวยจัง” ริมฝีปากบางยกยิ้ม เธอรู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน นี่สินะที่เขาเรียกว่าธรรมชาติบำบัด“ชอบไหมครับ” มือหนาสอดโอบรอบเอวบางจากทางด้านหลัง คางสากวางเบา ๆ บนหัวไหล่เนียน สองสายตามองไปยังท้องทะเลที่มีแต่

“อื้อ...” คนตัวเล็กเมื่อได้สติก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่คุ้นตา แล้วหันไปเห็นคนที่นั่งกุมมืออยู่ส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ “ตื่นแล้วเหรอครับพราว เป็นยังไงบ้าง” ภาพที่เขายืนคุยหน้าระรื่นกับผู้หญิงคนอื่นก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดไปวิ่งเข้ามาเป็นฉาก ทำว่าที่คุณแม่หัวร้อนขึ้นมาทันที “ออกไปเลยนะ ไอ้คนหลายใจ” มือบางสะบัดมือของเขาที่กอบกุมออก สร้างความงุนงงให้กับพ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นอย่างมาก “เป็นอะไรไปพราว” “พี่คินมีคนอื่นแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับพราวเลย” “คนอื่นอะไรกันพราว พี่งงไปหมดแล้ว” “ก็แม่สัตวแพทย์นั่นไง คงจะคุยถูกคอกันมากสินะ ถึงขนาดทิ้งพราวให้นอนป่วยอยู่คนเดียว” น้ำตาเม็ดใสค่อย ๆ ไหลลงมาจากดวงตากลม ทำเอาหัวใจแกร่งกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิด “พราวฟังพี่นะครับ พี่กับหมอแป้งร่ำไม่มีอะไรเลย พี่แค่คุยกันเรื่องเจ้าเมฆกับเจ้าหมอก แล้วพี่ก็บอกเขาไปแล้วว่าพราวเป็นเมียพี่ พี่ไม่มีวันนอกใจพราวครับ ส่วนเรื่องที่พี่ทิ้งพราวให้นอนป่วยคนเดียวเรื่องนี้พี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าพราวไม่สบายนึกว่าแค่

พราวฟ้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวิญญาณของพี่สาวของเธอจะรับรู้ได้ว่าน้องสาวคนนี้ได้ทวงความยุติธรรมมาให้กับพี่สาวที่เธอรักสุดหัวใจได้สำเร็จแล้ว 4 เดือนผ่านไปห้องคลอด วันนี้เป็นวันที่คุณหมอนัดผ่าคลอดท้องของพราวฟ้า เหตุที่ต้องผ่าคลอดเพราะในท้องของเธอไม่ได้มีเพียงแค่หนึ่งชีวิตแต่เป็นสองชีวิตที่กำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลกใบใหญ่ ภาคินเดินกระวนกระวายอยู่หน้าห้องจนคุณพ่อคุณแม่ของเขาที่มาเฝ้ารอต้อนรับหลานชายของตระกูลต้องเวียนหัว “คิน นั่งก่อนเถอะลูก เดี๋ยวน้องก็ออกมา” เพราะการทำคลอดเด็กแฝดต้องใช้บุคลากรเยอะคุณหมอจึงไม่ได้อนุญาตให้คุณพ่อเข้าไปด้วย คุณพ่อมือใหม่จึงเดินพล่านด้วยความเป็นห่วงทั้งแม่และลูกที่อยู่ในห้องผ่าตัดคลอด2 ชั่วโมงผ่านไป คุณหมอที่ผ่าตัดทำคลอดก็เดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “คุณหมอครับเมียกับลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ” “ปลอดภัยทั้งคุณแม่และลูก ๆ ครับ เดี๋ยวเชิญญาติไปรอที่ห้องพักคนไข้ได้เลยนะครับ” เมื่อทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องพักของพราวฟ้าที่เป็นห้องพิเศษขนาดใหญ่ที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล ต่างก็ตื่นเต้นที่อีกไ