All Chapters of สืบคดีร้ายพ่ายรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“เอ่อคือ... แค่พราวกำลังคิดไม่ตกว่าตอนนี้ถ้าไปเจอหน้าทุกคนในบ้านจะต้อวงทำหน้ายังไง การที่พี่คินให้ฟองคำเอาของของพราวมาไว้ที่นี่ นั่นเท่ากับว่าคนในบ้าน หรืออาจจะรวมไปถึงคนงานในไร่ต้องรับรู้เรื่องของเรา พราวแค่อึดอัดทำตัวไม่ถูกค่ะ” พราวฟ้าเอ่ยระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมาตามตรง“รู้แล้วทำไมล่ะ หรือพราวไม่อยากให้ใครรู้” สายตาคมจ้องมองอย่างจับผิด“ไม่มีค่ะ แต่พราวแค่ไม่เข้าใจการกระทำของพี่” พราวฟ้าเลือกที่เอ่ยถามไปตรง ๆ เธอไม่อยากคิดทุกอย่างไปเอง ชายหนุ่มเมื่อได้ยินคำถามก็อดอมยิ้มไม่ได้ พราวฟ้าเธอเป็นผู้หญิงที่ชัดเจนเสมอ มือหนาเลื่อนไปจับปลายคางมนให้หันมาสบตากับดวงตาคมของเขา“พราวเป็นคนพิเศษของพี่” คำพูดสั้น ๆ ที่ไม่มีคำอธิบายอะไรแต่ก็ทำให้ใบหน้าของพราวฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อได้ทันที“ทานข้าวต้มก่อนนะครับ” ‘นะครับ’ ของเขาทำหัวใจของพราวฟ้าอ่อนยวบลงทันที“มีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ พราวขอยืมรถไปในเมืองหน่อยได้ไหมคะ”“......” ใบหน้าหล่อหันมามองคนตัวเล็กด้วยความสงสัย“คะ...คือพราวจะไปซื้อยาคุมค่ะ” เสียงตะกุกตะกักเอ่ยบอกคนตัวโตอย่างเขินอาย“ไม่ต้องกินหรอก แม่พี่อยากอุ้มหลาน” มือหนาลูบหั

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวไปอีกทิศทางหนึ่งที่ไม่ใช่ทางกลับไร่ชา “พี่คินจะไปไหนเหรอคะ” ด้วยความที่เส้นทางที่รถยนต์กำลังมุ่งหน้าไปนั้นไม่ใช่ทางไปไร่ชาของชายหนุ่ม และก็ไม่มีทางที่จะเป็นทางลัดได้อย่างแน่นอนเพราะมันคนละทิศคนละทางกับไร่ชาภาคินเลย “ไปเซฟเฮาส์ส่วนตัวของพี่ วันนี้เราจะค้างที่นั่นกัน” ระหว่างทางภาคินก็เปิดเพลงสากลคลอเบา ๆ ฟังสบาย ๆ ช่วยทำให้บรรยากาศภายในรถอบอวลไปด้วยความผ่อนคลาย ตลอดข้างทางนั้นมืดครึ้มเป็นระยะ ด้วยความที่เป็นเขตพื้นที่ชานเมืองทำให้ไฟส่องสว่างข้างทางมีติดบ้างดับบ้างเป็นปกติของต่างถนนจังหวัดในยามค่ำคืน จู่ ๆ ภาคินก็เร่งเครื่องยนต์ให้เร็วมากขึ้น ใบหน้าที่ผ่อนคลายกลับดูเคร่งขรึมขึ้นมา เขาคอยมองกระจกมองหลังเป็นระยะ ๆ จนหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “มีคนขับรถตามเรามา” น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายเขา เมื่อได้ยินดังนั้นพราวฟ้าก็มองกระจกมองข้างฝั่งของเธอก็เห็นรถกระบะสี่ประตูสีดำกำลังขับตามรถยนต์ที่เธอนั่ง

มือหนาเอื้อมมารูดซิปแล้วปล่อยให้ชุดเดรสร่วงหล่นไปที่พื้นจากนั้นเขาก็เดินไปใกล้ ๆ จนหน้าอกแกร่งชิดกับแผ่นหลังบาง มือหนาโอบเข้ามาที่เอวคอดแล้วเคลื่อนขึ้นมาดึงซิลิโคนที่ปิดบังเม็ดถันงามออก เขาเคล้นคลึงปลายถันจนมันแข็งขึ้นเป็นไตก่อนจะเคลิบเคลิ้มไปมากกว่านี้ พราวฟ้ารีบจับมือของเขาเอาไว้แล้วดึงให้เดินมาที่ใต้เรนชาวเวอร์ ร่างบางถอดกางเกงในตัวจิ๋วของตัวเองออกแล้วโยนไปกองรวมกับเสื้อผ้าของเธอ จากนั้นก็หมุนก๊อกเปิดน้ำเพื่อล้างตัวของทั้งคู่พราวฟ้าใช้สบู่ลูบไล้ไปทั่วร่างหนา แม้แต่บริเวณแก่นกายยักษ์เธอก็แวะไปลูบไล้ทักทายมัน จนร่างหนาต้องกัดฟันกรอดเพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้ฉุดยัยตัวเล็กตรงหน้าไปทำโทษบนเตียงตอนนี้ เขาก็อยากจะเล่นสนุกไปกับเธอด้วย“ไปที่อ่างนะคะ เดี๋ยวพราวนวดให้”ร่างเปลือยเปล่าของสองหนุ่มสาวลงไปแช่ในอ่าง ตอนแรกเธอจะนวดให้เขา แต่ชายหนุ่มกลับต้องการให้เธอมานั่งอยู่ในอ้อมกอดกับเขา พราวฟ้าพลิกตัวหันหน้าเข้าหาชายหนุ่ม ริมฝีปากของทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มด้วยท่าทางที่หมิ่นเหม่ ภาคินเกือบจะทนไม่ไหวแล้วกระแทกแก่นกายเข้าไปในร่องอ่อนนุ่มนั่นหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็อยากจะดูว่าคนตัวเล็กนี้จะสร้างความตื

“มีอะไรที่พ่อเลี้ยงภาคินไม่ควรรู้เหรอคะ” “เดี๋ยวถึงร้านแล้วเราค่อยคุยกันนะคะ” จากนั้นเมี่ยงก็ทำหน้าที่ขับรถยนต์มุ่งตรงไปยังถนนเส้นทางหลักเพื่อไปสู่คาเฟ่ของแพรไหม พราวฟ้าแทบเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่แต่เมี่ยงไม่สะดวกที่จะพูดตอนนี้ เธอเองก็ไม่อยากไปคาดคั้นอะไรมากจึงทำได้เพียงแค่รอให้ไปถึงจุดหมายก่อนRrrrrr เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือของพราวฟ้าดังขึ้น มือบางหยิบมันขึ้นมาดูเมื่อเห็นชื่อปรากฏว่าเป็นใครโทรมาดวงตากลมก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ “พี่เมี่ยงจอดข้างทางก่อนค่ะ แล้วเปิดเพลงดังหน่อยนะคะ” เธอกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล้วจะรู้ว่าเธอกำลังขัดคำสั่งของเขาจึงพยายามสร้างบรรยากาศว่าตนเองนอนฟังเพลงอยู่ในห้องนอนที่เซฟเฮาส์ “ขา...พี่คิน” เสียงหวานกรอกเข้าไปในสายด้วยความเคอะเขินที่ต้องมาออดอ้อนชายหนุ่มต่อหน้าคนอื่น (ทำอะไรอยู่ครับ) “นอนฟังเพลงค่า กำลังจะหลับแล้ว” เธอทำเป็นน้ำเสียงงัวเงียเพื่อให้เขารีบวางสายไปเร็ว ๆ ก่อนที่จะโดนจับโป๊ะได้เสียก่อน (งั้นนอนไปก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ไปทำงานก่อน)

ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเก่า ๆ ตัวหนึ่งที่มีฝุ่นหนาเตอะตั้งอยู่ตรงมุมห้อง แล้วถอนหายใจอย่างคนสิ้นหวัง หลังจากที่เธอพยายามหาหนทางเพื่อจะออกจากที่นี่อยู่เป็นครึ่งชั่วโมงก็ต้องพบกับความผิดหวังห้องนี้มีหน้าต่างเพียงบานเดียวแต่มันถูกปิดตาย และมีเหล็กดัดที่แน่นหนาเป็นอย่างมากกั้นอยู่ ส่วนทางประตูไม่ต้องพูดถึงเพราะช่วงที่ทินกรกำลังจะเดินออกไปเธอแอบสังเกตเห็นว่ามีคนเฝ้าข้างหน้าห้องอยู่สองคน แล้วไหนจะลูกสมุนของทินกรอีกมากมายที่เดินกันไปมาอยู่ภายในโกดังเธอได้แต่ก่นด่าตัวเองที่ดื้อรั้นจนต้องมาทำให้พี่เมี่ยงต้องเดือดร้อนไปด้วยไม่รู้ว่าป่านนี้พี่เมี่ยงจะเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเธอยอมบอกพ่อเลี้ยงไปสักนิดพี่เมี่ยงก็คงไม่ต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงไปกับเธอด้วยแอ๊ดดดด ในระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับทินกรที่เดินเข้ามา “เบื่อไหมพราวฟ้า ฉันมีเรื่องน่ายินดีมาบอกเธอ มีคนคนหนึ่งที่ฉันอยากแนะนำให้รู้จัก เธออาจจะรู้จักอยู่แล้วแต่แค่ยังรู้จักได้ไม่ดีพอ” ทินกรยืนพิงขอบประตูฝั่งหนึ่ง มือทั้งสองกอดอก ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้พราวฟ้า “เล