All Chapters of สืบคดีร้ายพ่ายรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ย้อนกลับไป 2 วันก่อนเกิดเหตุ เมี่ยงติดต่อมาหาพราวฟ้าว่าทินกรเข้ามาหาเธอและยื่นข้อเสนอให้ว่าถ้าเธอยอมช่วยเขาจับตัวพราวฟ้ามาได้จะให้เงินห้าล้านบาทพร้อมกับบังคับให้พราวฟ้าเซ็นยกร้านให้กับเมี่ยงก่อนตาย เมี่ยงจึงทำทีเป็นยอมทำงานให้ทินกรโดยแผนทั้งหมดภาคินรับรู้ทุกอย่าง พวกเขาต้องการเข้าถึงสถานที่ที่พวกมันใช้เก็บไม้เถื่อนเพื่อที่สองพ่อลูกจะได้ดิ้นไม่หลุดจึงดำเนินการตามแผนแผนการดังกล่าวภาคินไม่เคยเห็นด้วยเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเป็นห่วงพราวฟ้าเป็นอย่างมาก แต่พราวฟ้าก็ยืนยันหนักแน่นว่าจะยอมเล่นเกมตามแผนของสองพ่อลูกเพราะเธอก็มีทักษะในการป้องกันตัวพอสมควรสุดท้ายเขาก็ทนความดื้อรั้นของเธอไม่ไหวต้องจำใจให้เธอทำตามแผนการอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ซึ่งในบรรดาลูกน้องของพ่อเลี้ยงฉัตรชัยกับทินกรก็มีคนของภาคินซ่อนตัวอยู่มากมาย แผนการทั้งหมดนี้มีติณณภพคอยช่วยวางแผนอีกทีหนึ่งด้วยเพราะเขามีทั้งกำลังคนและอิทธิพลเพียงพอที่จะคอยปกป้องไม่ให้พราวฟ้าต้องตกอยู่ในอันตรายมากเกินไป แผนการทุกอย่างจึงสำเร็จลุล่วงด้วยดี จะมีก็แต่พราวฟ้าที่บาดเจ็บจากการถูกสองพ่อลูกนั้นทำร้ายซึ่งมันอยู่นอกเหนือจากแผนการ

“เอ่อ...แต่...ว่า” “ไม่มีแต่ ออกไปก่อน” ผู้มีอำนาจสูงสุดของบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขนาดนี้ ผู้เป็นลูกก็ไม่สามารถขัดใจอะไรได้ ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาอยู่บริเวณหน้าบ้านเหมือนหนูติดจั่น จะนั่งก็นั่งไม่ติด จะยืนก็อยู่กับที่ได้ไม่นาน เวลาผ่านไป 20 นาทีได้แล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพราวฟ้าจะออกมาจากห้องนั้นเลย “อ้าวพ่อเลี้ยง มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ” ลุงอินทร์ที่เห็นเจ้านายหนุ่มมายืนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าบ้านตัวเองก็อดที่จะไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “อะ...อ๋อเปล่าครับ” ปากก็เอ่ยปฏิเสธลุงอินทร์ไปแต่สายตายังจับจ้องเข้าไปในบ้านอย่างไม่ละสายตา “พ่อเลี้ยง เชื่อใจคุณพราวนะครับ เธอรับมือคุณหญิงได้แน่ ๆ” ลุงอินทร์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนเมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่มก็พอจะเดาได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น “ขอบคุณครับลุงอินทร์” ภาคินเมื่อตั้งสติได้ก็หันกลับมาคุยกับลุงอินทร์ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดคุยอะไรกันเสียงหวานใสก็แทรกเข้ามาเสียก่อน “พี่คินคะ เดี๋ยวพราวขอตัวไปดูที่ร้านก่อนนะคะ พอดีพี่เมี่ยงโทรตาม” “เดี๋ยวพี่ไปส

ร่างสูงโปร่งเดินกลับไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ตรงลานจอดรถหน้าคาเฟ่ สร้างความงุนงงให้กับพราวฟ้าที่แอบมองอยู่ในห้องทำงานเป็นอย่างมาก เพราะปกติเขาจะดื้อดึงนั่งรออยู่จนเกือบมืดค่ำ “พ่อเลี้ยงกลับไปแล้วนะคะน้องพราว สงสัยจะมีธุระพอพี่บอกว่าน้องพราวไม่สะดวกก็ลุกขึ้นไปเลย” “ช่างเขาเถอะค่ะพี่เมี่ยง” พราวฟ้ารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก นี่เธอเล่นตัวแค่ 5 วันเองเขาก็ถอดใจแล้วเหรอ ชิ! แล้วบอกจะไม่ปล่อยมือกัน เมี่ยงที่เห็นว่าเจ้านายสาวมีใบหน้าบูดบึ้ง กระแทกของปึงปังด้วยความไม่พอใจ ก็อดที่จะส่ายหัวให้กับความหัวดื้อของเจ้านายสาวไม่ได้ “พี่เมี่ยงทำไม พ่อเลี้ยงกลับไปไวจังคะ” เมื่อเมี่ยงเดินออกมาจากห้องของเจ้าของคาเฟ่เหล่าบรรดาพนักงานในร้านก็วิ่งกรูเข้ามาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ก็ลองเข้าไปถามคุณพราวดูสิ เผื่อจะได้คำตอบ” “หูย ไม่เอาหรอกช่วงนี้คุณพราวอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ หนูไปทำงานดีกว่า” บรรดาพนักงานในร้านต้องผิดหวังที่ไม่ได้คำตอบแต่ก็ไม่มีใครอยากเสี่ยงที่จะขวนขวายเพื่อหาคำตอบของเรื่องนี้ ต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตน

“หยุดนะ อย่าทำอะไรพราว...” ภาคินที่วิ่งเข้ามาจะช่วยพราวฟ้าต้องตะลึงงันกับภาพที่เห็นตรงหน้าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังถือปืนเล็งไปทางผู้ชายร่างใหญ่โตที่นอนหายใจรวยรินจากการได้รับบาดเจ็บที่บริเวณขาทั้งสองข้าง“คะ...ฆ่าฉันเถอะ ให้ฉันตายเถอะ เจ็บเหลือเกิน จะทนไม่ไหวแล้ว” ทินกรเอ่ยเลื่อนลอยเหมือนกับคนกำลังละเมอ“เสียใจด้วยนะ คนชั่วแบบแกความตายมันง่ายไปแกต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างทรมาน” น้ำเสียงลอดไรฟันของคนตัวเล็กสร้างความขนลุกให้กับคนที่ได้ยินเป็นอย่างมาก“พราว วางปืนก่อนนะครับ พอแล้วนะ” ภาคินพยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลเพื่อเกลี้ยกล่อมให้คนตัวเล็กอารมณ์เย็นลง พอมาเห็นพราวฟ้าในโหมดโหดภาคินเองก็รู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆพราวฟ้าค่อย ๆ ลดปืนลงเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาพอดี เมื่อมาเห็นว่าทินกรกำลังบาดเจ็บอยู่ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงเรียกทีมแพทย์ที่มาประจำการอยู่ด้านนอกให้เข้ามาทำการปฐมพยาบาลแล้วนำตัวของทินกรไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลทันที“พราวเจ็บตรงไหนไหม มันทำอะไรพราวหรือเปล่า” ภาคินรีบหมุนตัวพราวฟ้าสำรวจดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหมพรึ่บ ยังไม่ทันได้คำตอบอะไรกลับมา

คนตัวเล็กเมื่อรู้สึกสบายตัวแล้วก็พลิกตัวคว้าหมอนข้างมากอดก่ายหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ ทิ้งให้เขาต้องเดินเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำถึงสองครั้งสองคราถึงจะรู้สึกพอต่อความต้องการสำหรับคืนนี้ เมื่อจัดการตัวเองและอาบน้ำจนสบายตัวแล้ว ร่างสูงก็มาทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ คนตัวเล็ก จัดการดึงหมอนข้างที่เธอกอดก่ายอยู่ออก ดึงเธอเข้ามาสวมกอดแล้วผล็อยหลับตามกันไปเวลา 10.15 น. ร่างบางรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่บริเวณเอว ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นก็พบกับใบหน้าหล่ออยู่ใกล้ ๆ ลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขานั้นกำลังหลับอย่างสบายอยู่แน่นอน พราวฟ้าค่อย ๆ ขยับตัวยกลำแขนแกร่งออกจากลำตัวอย่างเบามือ เธออยากให้เขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ร่างบางขยับลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะไปอาบน้ำเพราะเมื่อคืนเผลอหลับไปโดยไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย แม้แต่จะล้างหน้าเธอยังไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาทำป่านนี้สิวคงบุกหน้าเธอเต็มไปหมดแล้ว เท้าเล็กที่กำลังก้าวลงจากเตียงชะงักไป ดวงตากลมโตก้มมองชุดนอนที่ตัวเองใส่ก็ต้องแปลกใจ นี่เขาเปลี่ยนชุดให้เธอเหรอนี่ ทำไมถึงน่ารักแบบนี้ เธอไม่น่าไปเสียเวลางอนเขาตั้งหลายวันเลย