Semua Bab สืบคดีร้ายพ่ายรัก: Bab 1 - Bab 10

แพรไหมประสบอุบัติเหตุรถตกเขาตรงทางออกจากไร่ชาภาคิน ซึ่งรถไฟไหม้หมดทั้งคัน ส่วนร่างของแพรไหมก็ไหม้เหลือเพียงแค่โครงกระดูก เมื่อทราบข่าวเธอก็แจ้งกับบริษัทเพื่อขอบินกลับด่วนแต่ก็ใช้เวลาถึง 2 วันกว่าเอกสารจะแล้วเสร็จเธอถึงจะกลับมาได้ งานศพของพี่สาวเธอก็จัดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของผู้ชายที่ชื่อภาคิน เมื่อเดินทางมาถึงก็เป็นวันเผาแล้วพราวฟ้าไม่ได้เข้าไปร่วมงานเธอแอบดูอยู่ห่าง ๆ เพราะยังสงสัยสาเหตุการตายของพี่สาว เธอเสียใจเป็นอย่างมากที่ไม่ได้ร่ำลาพี่สาวครั้งสุดท้ายแม้แต่จะจัดงานศพให้พี่สาวเพียงคนเดียวเธอยังไม่มีโอกาสนั้นเลยยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดทำไมผู้ชายคนนั้นถึงใจร้ายได้ขนาดนี้ พี่สาวเธอไม่เคยมีแฟนเลยวัน ๆ ทำแต่งาน เป็นห่วงความรู้สึกของคนรอบข้างมากกว่าตัวเอง ทำไมพี่แพรต้องโชคร้ายถึงเพียงนี้ เธอจะไม่ยอมให้เรื่องของพี่แพรต้องจบแบบนี้แน่นอนร่างบางควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วหยิบขึ้นมากดส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ(นัท หาข้อมูลมาได้บ้างหรือยัง) มือเล็กกดส่งข้อความไปถาม นัท หรือผู้กองธนัท ซึ่งเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเขาเป็นตำรวจอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงกับที่เกิดอุบัติเหตุของแพรไ

เมื่อหญิงสาวกลับมาถึงบ้านเธอก็ทำการเปิดซองเอกสารที่ธนัทให้มาโดยข้อมูลทั้งหมดเป็นข้อมูลส่วนตัวคร่าว ๆ ของผู้ชายทั้ง 2 คนรวมทั้งภาพถ่ายของทั้ง 2 คนในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาด้วย เธอจึงนั่งอ่านข้อมูลที่น่าสนใจไปพลาง ๆ ระหว่างรอพี่เมี่ยงมาคนแรกคือ พ่อเลี้ยงภาคิน อายุ 28 ปี เจ้าของไร่ชาที่บุกเบิกการทำไร่มาด้วยตัวเองตามแบบฉบับการเกษตรแบบคนรุ่นใหม่ โดยไร่ชาจะมีการเปิดให้นักท่องเที่ยวทำการจองเพื่อเข้าชมการเก็บชาปีละครั้งโดยมีระยะเวลาการเปิดไร่แค่สองสัปดาห์ต่อปีคนที่สอง ทินกร อายุ 27 ปี ลูกชายคนเดียวของพ่อเลี้ยงฉัตรชัย เจ้าของไร่ชาเพียงตะวัน ซึ่งที่ไร่มีทั้งปลูกชาและแบ่งเนื้อที่เพื่อเพาะพันธุ์ไม้ประดับยืนต้นไว้จำหน่ายด้วย“ไม้ประดับเหรอ น่าสนใจแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเองพลางหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ซึ่งเป็นรูปถ่ายที่พ่อเลี้ยงภาคินนั่งคุยกับนายตำรวจยศใหญ่ในร้านอาหาร เธอสังเกตจากการแต่งกายของนายตำรวจซึ่งยศน่าจะใหญ่ไม่เบาเลยทีเดียว และก็มีภาพของทินกรกับผู้ชายสูงวัยซึ่งน่าจะเป็นพ่อเลี้ยงฉัตรชัย เธอสังเกตจากใบหน้าที่ละม้ายคล้ายกันของชายต่างวัยทั้งคู่ในรูปภาพกำลังเดินเข้าร้านอาหารไปกับนักการเมืองที่ค่อนข้างมีอ

“นั่งก่อนสิ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับมองไปตรงที่ว่างข้างกายเขา หญิงสาวก็หย่อนสะโพกนั่งชิดกับเขาอย่างรู้งาน“พ่อเลี้ยงเติมไวน์เลยไหมคะ เดี๋ยวฟ้าเติมให้” น้ำเสียงหวานหูกับกลิ่นกายที่หอมหวานทำชายหนุ่มรู้สึกหลงใหลเป็นอย่างมากมือหนาอ้อมมาโอบกระชับเอวบางแล้วลูบไล้บริเวณสะโพกของร่างบางจนเธอนั่งตัวแข็งทื่อ ไหนพี่เมี่ยงบอกว่าเขาสุภาพบุรุษไง อยากจะลากพี่เมี่ยงมาถอนคำพูดตรงนี้จริง ๆ มือไวชะมัดเลยไอ้พ่อเลี้ยงหัวงู พราวฟ้าได้แต่ก่นด่าเขาในใจ“เพิ่งเข้ามาทำงานเหรอ ไม่เคยเห็นเลย” ชายหนุ่มกระซิบถามใกล้ใบหูคนตัวเล็กจนเธอขนลุกซู่ไปหมดทั้งตัว“คะ...ค่ะ เพิ่งมาทำวันนี้วันแรกเลยค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอเกร็งไปหมดทั้งตัวแล้ว“ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” เสียงกระซิบปนออกคำสั่งทำให้พราวฟ้าไม่กล้าขัดใจเขาหญิงสาวได้แต่ท่องไว้ในใจอดทนไว้พราวฟ้า ทำตามแผน ๆ เธอข่มอารมณ์หงุดหงิดที่ถูกเขาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง ข่มใจเอาไว้ไม่จับเขาทุ่มลงพื้น เพื่อไม่ให้แผนแตกก็ต้องยอมเปลืองตัว“ฟ้าดื่มไม่เป็นค่ะ กลัวจะเมาแล้วดูแลพ่อเลี้ยงได้ไม่ดีพอ เสียชื่อร้านแย่เลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมก้มหน้าเล็กน้อยทำทีเขินอาย“จิบ ๆ เป

เมื่อพ้นร่างหนาไปแล้วมุมปากของคนตัวเล็กก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย เธอจะรีบหาหลักฐานแล้วออกไปจากไร่ชานั่นให้ไวที่สุด ใครจะไปอยากอยู่กับเขากันเล่า ชิ พ่อเลี้ยงหัวงู แค่คิดถึงมือปลาหมึกของเขาก็ขยะแขยงเต็มทนย้อนกลับไปเมื่อ 3 วันก่อน พี่เมี่ยงแจ้งข่าวมาว่าเพื่อนของเธอมาเมาท์ให้ฟังว่าพ่อเลี้ยงภาคินมาจองห้องวีไอพีเพื่อเลี้ยงรับรองลูกค้า แล้วยังจองตัวเด็กดริงก์ตัวท็อปในร้านไว้ให้ดูแลลูกค้าของเขาด้วยพราวฟ้าจึงวางแผนกับพี่เมี่ยงว่าเธอจะไปสมัครเป็นเด็กดริงก์เพื่อหาจังหวะเข้าไปดูแลพ่อเลี้ยงภาคิน พอถึงวันที่พ่อเลี้ยงภาคินจองร้านอาหาร หญิงสาวก็เข้ามาเพื่อสมัครงานที่ร้านอาหารนั้นโดยมีเพื่อนของพี่เมี่ยงพาเข้ามาตามคำขอร้องของพี่เมี่ยง ระหว่างที่เพื่อนของพี่เมี่ยงให้นั่งรอเพราะยังไม่ถึงคิวของเธอที่จะไปดูแลแขก เธอก็ทำทีเป็นขอไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็แอบไปตรงห้องวีไอพีที่พ่อเลี้ยงภาคินจองไว้ ด้วยความบังเอิญที่พนักงานเสิร์ฟกำลังจะเอาไวน์เข้าไปเสิร์ฟพอดี พราวฟ้าจึงเข้าไปอาสาเอาเข้าไปเสิร์ฟเอง เพราะเธอต้องมาบริการพ่อเลี้ยงอยู่แล้ว เด็กเสิร์ฟก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะเห็นเธอเพิ่งมาสมัครงานเป็นเด็กดริงก์ เลยยอ

ตลอดการเดินทางบรรยากาศภายในรถนั้นเงียบสนิท มีเพียงแค่เสียงลมหายใจของคนสองคนเท่านั้น พราวฟ้านั่งมองทางไปเรื่อย ๆ จนถึงปากทางเข้าไร่ชาภาคิน มันทำให้เธอนึกถึงพี่สาวของเธอขึ้นมาแล้วอยู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาเอ่อคลอขอบตา หญิงสาวรีบยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาทันที“เป็นอะไร” ชายหนุ่มที่หันไปเห็นพอดี ก็เอ่ยถามขึ้น“แอร์มันเป่าตาค่ะ พอดีเป็นคนตาแห้งง่าย” เธอแก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ“หึ นึกว่าอยากสวมบทเป็นสาวอ่อนต่อโลกอีก” นั่นปากเหรอนั่นอีพ่อเลี้ยงปลาหมึก“พ่อเลี้ยง ไม่เอ็นดูฟ้าเหมือนเมื่อคืนแล้วเหรอคะ” หญิงสาวแกล้งเอาหน้าไปใกล้ ๆ เขา แล้วเงยหน้ามองชายหนุ่มแล้วกะพริบตาปริบ ๆ“เอาหน้าออกไปห่าง ๆ ฉันเลย เดี๋ยว ถึงบ้านฉันแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ” ชายหนุ่มเอามือข้างหนึ่งมาดึงหัวหญิงสาวเบา ๆ เพื่อให้เธอออกห่างจากตัวเขา“พ่อเลี้ยงจะฆ่าฟ้าหมกท้ายไร่เหรอคะ ไม่นะคะ” เธอแกล้งร้องโวยวายเพื่อกวนประสาทเขา“ถ้าเลือกได้ฉันก็อยากจะทำเหมือนกัน” น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา นี่เขากำลังขู่ฉันเหรอ“อาจจะเคยทำก็ได้” เธอพึมพำเบา ๆ ทำให้เขาได้ยินไม่ถนัดนักเพราะต้องใช้สมาธิในการขับรถด้วย“บ่นอะไร” เขาเอ่ยถา