All Chapters of สืบคดีร้ายพ่ายรัก: Chapter 21 - Chapter 29

อีกด้านหนึ่ง “พราวมีอะไรจะสารภาพไหม รีบพูดมาให้หมด” เมื่อเดินเข้ามาในบ้านของพี่เมี่ยง ธนัทก็เอ่ยถามสิ่งที่สงสัยกับเพื่อนตัวดีทันที พราวฟ้าหันไปมองหน้าพี่เมี่ยงอย่างรู้ทัน พี่เมี่ยงเมื่อรู้ตัวก็รีบก้มหน้าหลบสายตาไป “ไม่ต้องไปมองพี่เมี่ยงเลยนะพราว” ธนัทได้ข้อมูลสำคัญซึ่งน่าจะสาวไปถึงคดีของแพรไหมได้ จึงจะนัดพราวฟ้ามาคุยกันแต่กลับติดต่อเพื่อนตัวดีไม่ได้จนต้องมาถามหาจากพี่เมี่ยง เค้นอยู่นานสุดท้ายพี่เมี่ยงก็สารภาพว่าพราวฟ้าไปอยู่ในไร่ของพ่อเลี้ยงภาคิน “เอ่อ คือพราวปลอมตัวเข้าไปในไร่ของพ่อเลี้ยงภาคิน” หญิงสาวนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตาเพื่อน เหมือนเด็กที่กลัวความผิด “พราว!! นัทบอกให้รอก่อนไง ทำไมไม่ฟังกันบ้าง ถ้าพ่อเลี้ยงไม่พอใจขึ้นมาพราวเดือดร้อนแน่” ทุกวันนี้เขาก็ไม่พอใจเธออยู่แล้ว หญิงสาวได้แต่บ่นในใจ “ก็พราวไม่อยากให้นัทเดือดร้อน” “ก็เลยเข้าไปเองใช่ไหม โชคดีนะที่เป็นพ่อเลี้ยงภาคินเพราะถ้าเป็นพ่อเลี้ยงฉัตรชัยพราวอาจจะไม่ได้ออกมาจากไร่ของเขาแล้วนะ” ธนัททั้งโมโหทั้งเป็นห่วงเพื่อนที่ทำอะไรไม่ปรึกษากั

“เอ่อ.......” เธอไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดีแต่สถานการณ์ตอนนี้คงต้องพูดความจริงเท่านั้น“คือฟ้ามีเรื่องสำคัญจะบอกพ่อเลี้ยงค่ะ”“ถึงไร่แล้วเราค่อยคุยกัน ท่าทางเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ” จากนั้นเขาก็หันไปขับรถต่อทันทีบรรยากาศภายในรถมันเงียบเสียจนคนตัวเล็กรู้สึกขนลุกเกรียว เธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลยให้เขาต่อว่า หรือประชดประชันเธอยังรู้สึกดีกว่านี้ โอ๊ย อึดอัด หญิงสาวได้แต่ตะโกนร้องในใจ แต่สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือนั่งให้เงียบควบคุมลมหายใจเข้าออกให้เบาที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนหน้ายักษ์ที่เหยียบคันเร่งรถไม่แผ่วเลยเอี๊ยดดดดด เสียงเบรกรถดังลั่นหน้าบ้านหลังใหญ่ในไร่ชาภาคิน พราวฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจที่มาถึงสักที เธอทั้งเกร็งกับความเร็วของรถ และอึดอัดกับความเงียบภายในรถยนต์คันหรู เมื่อทั้งสองลงจากรถป้านงค์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาเจ้านายหนุ่มทันที “พ่อเลี้ยงคะ คุณทินกรมาพบรออยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ” “ใครอนุญาตให้มันเข้ามาในไร่” เสียงเข้มเอ่ยถามแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านด้วยความสงสัย เพราะปกติไร่ชาของเขาไม่ได้เปิดให้คนภายนอกเข้านอกออกในได้ตามสบา

“ตอบแทนยังไงคะ” พราวฟ้าเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างไรก็ไม่รู้กับสายตาเจ้าเล่ห์ที่ผู้ชายตรงหน้ามองมา ทำไมรู้สึกขนลุกแปลก ๆ กับสายตาของเขานะ “ก็เป็นแม่บ้านส่วนตัวของฉันไง” ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินไปหยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก แขนแกร่งรวบเอวบางเข้ามาให้ลำตัวแนบชิดกัน จนมือบางต้องยกขึ้นมาดันหน้าอกแกร่งของร่างสูงเอาไว้ “แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” ดวงตากลมโตก้มมองแผงอกแกร่งด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ หัวใจของเธอตอนนี้เต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาจากหน้าอกแล้ว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหูแล้วกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา “พรุ่งนี้มากินข้าวเช้ากับฉันนะ ฉันมีที่หนึ่งอยากพาเธอไป” เมื่อพูดจบภาคินก็ปล่อยมือจากร่างกายเธอให้เป็นอิสระ ร่างบางเก้อเขินมือไม้หาที่วางไม่ได้จับโน่นจับนี่เหมือนคนทำตัวไม่ถูก “ดะ...ได้ค่ะพ่อเลี้ยง” เมื่อตกปากรับคำเรียบร้อย พราวฟ้าก็รีบหมุนตัวเดินออกไปจากห้องทำงานทันที ภาคินยืนมองตามแผ่นหลังของร่างบางที่วิ่งดุ๊ก ๆ ออกไป ถามว่าเขาโกรธยัยตัวดีไหมที่เข้ามาตุ๋นเขาจนเปื่อยแรก ๆ ที่ได้ยินคำสารภาพของเธอมันก็มีบ้างแต่พอฟังเหตุผลขอ

มือหนาประคองใบหน้าหวานที่เคยสดใสแต่บัดนี้มันกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขาใช้นิ้วโป้งมือทั้งสองข้างค่อย ๆ ลูบเช็ดหยดน้ำตาให้คนตรงหน้า พราวฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมที่แววตาสั่นไหว เธอยอมรับว่าผู้ชายตรงหน้าเธอนี้มีผลกับหัวใจของเธอเป็นอย่างมาก ใบหน้าหวานค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้กับใบหน้าคร้ามคม ริมฝีปากบางเคลื่อนเข้าไปประกบกับริมฝีปากหนา ทั้งสองหลับตาพริ้มเพื่อรับสัมผัสของกันและกัน หัวใจสองดวงเต้นตึกตักด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้นจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงหัวใจของใครกันแน่ เมื่อช่วงเวลาผ่านไปสักพักทั้งคู่ก็ผละใบหน้าออกจากกัน สายตาทั้งสองคู่สบประสานกันจนพราวฟ้าต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน “ยั่วแบบนี้ รู้ตัวหรือเปล่าว่าจะเจออะไร” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาทำคนตัวเล็กใบหน้าร้อนผ่าว “พ่อเลี้ยง......” พราวฟ้าแทบอยากจะทุบคนตรงหน้าสักทีสองทีกับคำพูดสองแง่สองง่ามของคนเจ้าเล่ห์ พอพระอาทิตย์เริ่มขึ้นสูงใกล้เวลาเที่ยงวันแล้ว ภาคินก็พาพราวฟ้ากลับมาที่บ้านของเขา เมื่อถึงบ้านพราวฟ้าก็รีบเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อช่วยป้านงค์เตรียมข้าวกลางวัน ส่วนภาคินก็ขอ

พราวฟ้าไล่สายตามองตั้งแต่มัดกล้ามที่ต้นแขนแกร่งลงมาถึงซิกซ์แพ็กเป็นลอนเรียงตัวสวยจนน่าสัมผัส และเมื่อไล่สายตาลงมาดวงตาก็ต้องเบิกโพลงกับท่อนเอ็นที่ขยายใหญ่เต็มตัวตรงกลางร่างกายของเขา มือหนาค่อย ๆ ขยับรูดขึ้นลงแล้วเดินมาใกล้ ๆ ใบหน้าของคนตัวเล็ก ดวงตากลมมองหน้าเขาสลับกับท่อนเอ็นลำใหญ่ที่มีเส้นเลือดปูดโปน พราวฟ้ากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก“พะ...พ่อเลี้ยงให้พราวใช้มือช่วยไหมคะ” เธอเริ่มรู้สึกหวั่นใจกับเจ้าท่อนยักษ์ตรงหน้าเธอเสียแล้ว“ไม่ต้องกลัวนะเด็กดี ฉันจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด” มือหนาลูบแก้มบางด้วยความเอ็นดู เขารู้ว่าเธอกำลังหวาดกลัวกับเจ้าท่อนยักษ์ของเขาแต่มาถึงขนาดนี้แล้ว เขาหยุดมันไม่ได้แล้วมือหนาค่อย ๆ จับมือบางมาลูบไล้ท่อนยักษ์เพื่อทำความคุ้นเคยกัน เมื่อคนตัวเล็กเริ่มผ่อนคลายแล้วเขาก็ขึ้นไปนั่งคุกเข่าบนเตียงตรงหว่างขาของร่างบาง จับเรียวขาค่อย ๆ แยกออก แล้วก้มไปใช้ลิ้นฉกชิมน้ำหวานโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว“ว้าย...พ่อเลี้ยง อย่าค่ะ” พราวฟ้าพยายามถดก้นหนีแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของคนตัวโตกว่าได้จึงได้แต่นอนอ่อนระทวยรับความเสียดเสียวที่คนมากประสบการณ์เป็นผู้มอบให้ในระหว่