บททั้งหมดของ ยั่วรักคุณอา: บทที่ 1 - บทที่ 10

หลังจากพยายามปลอบประโลมจนหลานสาวคลายความโศกเศร้าลงได้บ้าง เอกดนัยก็รีบพานันท์นภัสไปส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยตนเอง เพราะบ่ายวันนี้เธอมีสอบวิชาสุดท้ายที่สำคัญยิ่ง เขาไม่อยากให้ความสูญเสียพรากอนาคตของเธอไปมากกว่านี้ในขณะที่หลานสาวทำหน้าที่ในห้องสอบ เอกดนัยก็ปลีกตัวไปจัดการเรื่องที่พักพิงสุดท้ายของพี่ชายอย่างสุดความสามารถ งานบำเพ็ญกุศลถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ จนกระทั่งวันสุดท้ายของพิธีผ่านพ้นไป ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กระดาษแผ่นหนึ่งก็ถูกเปิดออกทนายสุเมธ ทนายประจำตระกูลได้นำพินัยกรรมที่นายวีรยุทธเขียนไว้ล่วงหน้ามาแจ้งให้เอกดนัยทราบ ซึ่งเนื้อหาข้างในนั้นสั่นคลอนหัวใจของเขาอย่างรุนแรง...พินัยกรรมระบุว่า ในช่วงที่เอกดนัยไปศึกษาต่อต่างประเทศ วีรยุทธล่วงรู้ว่าตนเองมีโรคประจำตัวรุมเร้าจนยากจะเยียวยา เขาจึงฝากฝังทรัพยสินทั้งหมดและดวงใจ เพียงดวงเดียวไว้ในกำมือของน้องชาย โดยมีเงื่อนไขว่า เอกดนัยต้องเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ทั้งหมดให้นันท์นภัส แต่ความพีกอยู่ตรงที่... เมื่อนันท์นภัสอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ เอกดนัยจะได้รับส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งของมรดกทั้งหมด ก็ต่อเมื่อเขาจดทะเบียนสมรสกับหลานสาว!“คุณพอจะรู้

หนึ่งปีต่อมา...ชายกระโปรงพลีทสั้นกุดรั้งขึ้นจนเห็นเรียวขาขาวผ่องเมื่อเด็กสาวก้าวขึ้นนั่งบนเบาะหนังของรถยุโรปคันหรู ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานับตั้งแต่สูญเสียบิดา เอกดนัยทำหน้าที่ 'ผู้ปกครอง' ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาดูแลเอาใจใส่นันท์นภัสประดุจไข่ในหินหลานสาวในวันวานเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง เรือนผมดำขลับรับกับใบหน้าสวยรูปไข่ ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้น จมูกโด่งเชิดและริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อช่างน่ามองจนไม่อาจละสายตา แม้เนเน่จะมีความเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเอกดนัยเลย เพราะความสดใสของเธอนั้นคือสิ่งที่ชุบชูใจเขาได้ดีที่สุดแต่ปัญหาใหญ่ในตอนนี้... คือเสื้อนักศึกษาที่รัดติ้วจนเกินพิกัดต่างหากชายหนุ่มแอบลอบมองเรียวขาสวยสล้างนั้นด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ โดยไม่รู้เลยว่าฝ่ายหลานสาวแอบลอบยิ้มในใจ เธอจงใจอ่อยให้คุณอามาดเนี๊ยบตบะแตก เพราะอยากรู้เหลือเกินว่าอาหนุ่มสุดฮอตที่ใครๆ ก็หาว่าเป็นเกย์ จะนิ่งเฉยได้นานแค่ไหนมือเรียวบางหยิบตุ๊กตาตัวน้อยมาวางปิดต้นขาตรงรอยผ่าของกระโปรงไว้อย่างมีจริต ทว่าสิ่งที่ไม่สามารถบดบังได้เลยคือทรวงอกอวบตึงที่เบียดดันจนกระดุมเสื้อนักศึกษาแทบปริหลุด เอกดนัยมองภาพนั

“ฮือ... อาเอกขา มันไต่เข้าไปในเสื้อแล้ว!” ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัว ชุดนอนผ้าเนื้อนิ่มสีชมพูอ่อนที่เปียกชื้นแนบไปกับผิวพรรณจนเห็นสัดส่วนชัดเจน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ คือความจริงที่ว่าภายใต้เสื้อตัวบางนั้นไม่มีสิ่งใดขวางกั้นยอดปทุมถันที่ชูชันเด่นชัด“ใจเย็นๆ เนเน่ มันเข้าไปตรงไหน เดี๋ยวอาเอาออกให้”นันท์นภัสรีบหันหลังให้พลางชี้ตำแหน่งที่เจ้าตัวปัญหาซุกซ่อนอยู่ เอกดนัยไม่มีทางเลือก เขาจำต้องล้วงมือหนาเข้าไปสัมผัสกับแผ่นหลังนวลเนียน ความนุ่มละมุนของผิวสาวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต ข้อสันนิษฐานที่ว่าเธอไม่ชอบสวมบราตอนนอนกลายเป็นความจริงที่ประจักษ์แก่สัมผัส แต่ในนาทีวิกฤตเขาต้องสลัดความฟุ้งซ่านทิ้งเพื่อตามล่าเจ้าแมลงสาบที่วิ่งปราดหนีไปด้านหน้า“เนเน่! ถอดเสื้อออกเร็ว!”เด็กสาวไม่รอช้า เธอรีบปลดกระดุมอย่างรวดเร็วแล้วสะบัดเสื้อส่งให้ผู้เป็นอา ก่อนจะรีบยกมือกุมทรวงอกอวบหยุ่นเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เอกดนัยรีบสะบัดเสื้อจนเจ้าตัวยุ่งหลุดกระเด็นลงถังขยะไปทันที แต่ก่อนที่เขาจะได้ถอนตัวออกจากสถานการณ์ล่อแหลม เสียงหวานใสก็เอ่ยขัดขึ้น“อาเอก... ถูหลังให้เนเน่หน่อยสิคะ” เธอหยิบฟองน้

คืนแรกผ่านพ้นไปท่ามกลางเสียงสายฝนที่โปรยปรายราวกับท่วงทำนองเพลงกล่อม นันท์นภัสตกอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของคุณอาหนุ่มตลอดทั้งคืนภายใต้ชุดนอนเนื้อนิ่มที่แทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผิวกาย เอกดนัยทำเพียงแค่โอบกอดเธอไว้ด้วยความทะนุถนอมจนกระทั่งหลานสาวเข้าสู่ห้วงนิทรา โดยที่เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการสะกดกั้นอารมณ์ดิบของตัวเองไว้จนถึงเช้า7.00 น...สองเท้าเล็กก้าวลงจากเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา เนเน่เริ่มสำรวจความเรียบร้อยของร่างกายตนเองก่อนจะพบว่า... คุณอาของเธอไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่าการกอดและจูบเพียงแผ่วเบาเลยสักนิดทำไมกันนะ... หรือว่าข่าวลือจะเป็นเรื่องจริง ร่างระหงเริ่มเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีอ่อนสไตล์มินิมอล ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่สะท้อนถึงรสนิยมอันหรูหรา เธอยืนหยุดอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่สีขาวสะอาดตา ก่อนจะถือวิสาสะเปิดมันออกภายในนั้นมีเสื้อเชิ้ต กางเกงสแล็ค และสูทคัตติ้งเนี้ยบถูกจัดวางเรียงเฉดสีอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ ทุกตัวถูกรีดจนเรียบกริบพร้อมหยิบมาสวมใส่ได้ทันที ความเป็นระเบียบที่เกินกว่าผู้หญิงอย่างเธอจะทำได้ ทำให้นันท์นภัสนึกถึงคำเตือนของเพื่อนสาวขึ้นมาอ

บรรยากาศการเดตที่ควรจะแสนหวานกลับกลายเป็นขมขื่น เมื่อเอกดนัยจำต้องยื่นตั๋วภาพยนตร์อีกใบให้เลขาฯ สาว นันท์นภัสเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์ เธอไม่ได้แค่หึงหวงอย่างไร้เหตุผล แต่นี่คือเดตแรก ในชีวิตที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด แต่บัดนี้แม่เลขาฯ ตัวร้ายกลับทำตัวประหนึ่งเป็นเจ้าของหัวใจคุณอาของเธอเสียอย่างนั้น จนเด็กสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นส่วนเกินในพื้นที่ที่ควรจะเป็นของเธอเพียงคนเดียวความร้อนรุ่มในใจพุ่งสูงขึ้นเมื่อชุติมาถือวิสาสะเดินควงแขนเอกดนัยอย่างภาคภูมิใจ ทุกถ้อยคำที่เอกดนัยเอ่ยกับหลานสาว ชุติมาเป็นต้องแทรกขึ้นมาแสดงความรอบรู้ไปเสียทุกเรื่อง และที่ร้ายที่สุดคือในช่วงที่ภาพยนต์มีฉากสยองขวัญ แม่เลขาฯ มารยาคนนั้นกลับแกล้งทำเป็นตกอกตกใจแล้วโผเข้าซบไหล่หนาของคุณอาเธออยู่บ่อยครั้ง ทำเอานันท์นภัสกำหมัดแน่น สะกดกลั้นโทสะที่เกือบจะปะทุออกมาไว้ภายใต้หน้ากากที่เรียบเฉยระหว่างทางกลับคอนโด บรรยากาศภายในรถเงียบงันราวกับปานป่าช้า นันท์นภัสไม่พูดไม่จาเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง จนเอกดนัยต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมา“เป็นอะไรไปครับเนเน่ หนังไม่สนุกเหรอ”“หนังสนุกค่ะ... แต่คนรอบข้างต่าง