All Chapters of รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหรูของโรงแรมระดับหกดาว ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนสวรรค์พรรณไม้สีขาวบริสุทธิ์เพื่อเป็นเกียรติแก่คู่บ่าวสาว มะปราง ในชุดไทยสิริมงคลสีงาช้างปักดิ้นทองระยิบระยับ ซึ่งเป็นผลงานการออกแบบชุดไทยชิ้นเอกที่ มะนาว ตั้งใจรังสรรค์ให้เพื่อนรักเป็นพิเศษดูงดงามราวกับนางในวรรณคดี แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับไม่ใช่เพียงความงามของเจ้าสาว ทว่าเป็น "เครื่องเพชรชุดหยาดจันทรา" ที่ส่องประกายวาววับอยู่บนลำคอระหงและหยดห้อยที่เรียวหู ซึ่ง คุณแม่พัชรา บรรจงสวมให้พร้อมน้ำตาแห่งความปิติ โดยกำชับว่าเป็นมรดกตกทอดมาจากคุณยายที่ส่งต่อกันมา ขณะที่พิธีการดำเนินไปอย่างศักดิ์สิทธิ์ เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างยืนยิ้มกริ่มแสดงความยินดี จะขาดก็เพียง ธีรภพ และ มินทิรา ที่ยังเดินทางมาไม่ถึง จนกระทั่งถึงคิวของแขกผู้ใหญ่ระดับทรงอิทธิพลของวงการสังคม คุณหญิงแสงจันทร์ ก้าวขึ้นสู่ตั่งรดน้ำสังข์ด้วยท่วงท่าสง่างาม แต่ทันทีที่เธอโน้มตัวลงเพื่อหลั่งน้ำพระพุทธมนต์ลงบนมือนุ่มของมะปราง สายตาของเธอกลับชะงักค้างอยู่ที่เครื่องเพชรชุดนั้น มือที่ถือสังข์ทองคำสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตกใจ "เครื่องเพชรชุดนี้..." คุณหญิ

ในขณะที่มะปรางกำลังพักสายตาอยู่ในห้องพักของศรัณย์ เสียงโวยวายจากด้านนอกก็ดังลั่นจนเธอสะดุ้งตื่น วิยะดา เดินนวยนาดเข้ามาในสภาพชุดราตรีชุดเดิมแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น วิยะดา: "มณีลดา! แกมันตัวซวย! แกเห็นไหมว่างานแต่งแกทำบริษัทพ่อแกพินาศขนาดไหน แขกเหรื่อหนีกันกระเจิง ชื่อเสียงก้องเกียรติไพบูลย์ป่นปี้หมดเพราะเพื่อนๆ ของแก!" มะปรางรีบลุกขึ้นนั่ง หน้าซีดเผือด "คุณวิ... ปรางขอโทษค่ะ ปรางไม่คิดว่าคุณป้าแจ่มจันทร์จะ..." วิยะดา: "ไม่ต้องมาบีบน้ำตา! ถ้าแกไม่ไปยุ่งกับไอ้พวกมาเฟีย หรือทำตัวเด่นไลฟ์สดประจานคนอื่น เรื่องมันคงไม่ลามปามขนาดนี้ แกรู้ไหมว่าเงินลงทุนที่ทางศิริมานนท์สัญญาไว้ เขาอาจจะถอนทุนคืนหมดเพราะแกมันเป็นกาลกิณี!" วิยะดากำลังจะเงื้อมือขึ้นตบมะปรางเพื่อระบายอารมณ์ แต่ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ คุณหญิงมาลินี และ ศรัณย์ คุณหญิงมาลินี"หยุดเถอะค่ะคุณวิยะดา... ในโรงพยาบาลไม่ควรส่งเสียงดัง และที่สำคัญ... อย่าลืมว่าคุณกำลังจะทำร้าย ลูกสะใภ้ ของศิริมานนท์นะคะ" วิยะดาชะงักมือค้าง "คุณหญิง... แต่ยัยนี่มันทำงานแต่งพังนะคะ มันนำเรื่องอัปมงคลมาให้ตระกูลคุณหญิง!"

คฑา ยืนนำเสนอรายงานไตรมาสล่าสุดด้วยท่าทางมั่นใจ บนหน้าจอแสดงกราฟกำไรที่พุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในยุคของมะปราง คฑา"เห็นไหมครับทุกท่าน เพียงแค่เดือนเดียวที่ผมเข้ามา ผมสามารถลดต้นทุนการจัดซื้อได้ถึง 40% และกำไรสุทธิพุ่งสูงขึ้นทันที นี่คือการบริหารแบบนักธุรกิจสมัยใหม่ครับ" มะปรางขมวดคิ้ว พลิกดูเอกสารแนบอย่างละเอียด“แต่นี่มันเป็นรายชื่อบริษัทยาที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อนเลยนะคุณคฑา ยาพวกนี้มีผลงานวิจัยรองรับไหมแล้ววัสดุอุปกรณ์การแพทย์ที่สั่งมาจากซัพพลายเออร์เจ้านี้... ปรางจำได้ว่าเราเคยตีกลับเพราะมันไม่ได้มาตรฐาน ISO นะคะ" คฑายิ้ม"มาตรฐานพวกนั้นมันก็แค่การสร้างภาพให้ดูแพงครับคุณมะปราง ยาตัวนี้ตัวยาเดียวกันเป๊ะแค่ผลิตในแล็บที่ต้นทุนต่ำกว่า ส่วนวัสดุ... ถ้ามันใช้งานได้เหมือนกัน ทำไมเราต้องจ่ายแพงกว่าสามเท่าล่ะครับ ผู้ถือหุ้นเขาดูที่กำไร ไม่ได้ดูที่ยี่ห้อสำลีหรือยาลดไข้หรอกครับ" วิยะดารีบแทรก“ใช่จ้ะหนูปราง ทำงานน่ะต้องดูผลกำไรเป็นหลักสิ ดูสิ... คุณพ่อเขายังยิ้มออกเลยที่เห็นตัวเลขสวยๆ แบบนี้" ก้องภพมีสีหน้ากังวล แต่มองไปที่พัชราที่นั่งก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าคัดค้าน"เอ่อ... ผมว่าเ

คฑา ยืนมองลังยาที่ถูกมะปรางตีกลับมาจากโรงพยาบาลศิริมานนท์ด้วยสายตาโกรธแค้น แต่เขาก็ยังแสยะยิ้มออกมาได้ "ยัยมะปรางไม่รับก็ช่างมัน... ตลาดล่างและคลินิกเถื่อนทั่วประเทศยังมีอีกเยอะที่อยากได้ของถูก! สั่งพนักงานกระจายสินค้าพวกนี้ออกไปให้หมดในราคาเทขาย เราต้องรีบปั่นตัวเลขกำไรให้คุณก้องภพเห็นก่อนที่ความแตก" แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือลังไม้ใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา มันคือ "วัคซีนเถื่อน" ที่คฑาสั่งนำเข้ามาอย่างลับๆ โดยไม่ผ่าน อย. ซึ่งตัวยานี้มีผลข้างเคียงร้ายแรงหากใช้ในระยะยาว แต่ให้ผลลัพธ์ในเบื้องต้นที่ดูเหมือนอาการจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว คฑาเรียกพนักงานระดับหัวกะทิมาสั่งการในห้องมืด "จำไว้... ยาล็อตนี้ไม่มีชื่อในบัญชีบริษัท ถ้าใครถาม ให้บอกว่าเป็นสินค้าตัวอย่างที่กระจายไปเพื่อการวิจัย ส่วนกำไรที่ได้ ให้โอนเข้าบัญชีนอมินีที่ผมเตรียมไว้ เราต้องทำให้คุณก้องภพเห็นว่าตัวเลขรายได้พุ่งสูงที่สุดในไตรมาสนี้ เพื่อที่เขาจะได้มอบอำนาจบริหารทั้งหมดให้ผมสักที" แววตาของคฑาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน พัชรา ที่ไม่สบายหนักและอาการกำเริบกลับมาพักฟื้นที่บ้านหลังจากนอนโรงพยาบาลอยู่นาน ร่างกายของเธ

ศรัณย์ สีหน้าเคร่งขรึม มือหนึ่งควงปากกา อีกมือนวดขมับ สายตาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับจอวิดีโอคอลง"ธัช... เรื่องผลแล็บยามึงที่กูส่งให้ มันไม่ใช่แค่ยาสั่งทำเถื่อนธรรมดา แต่มันมีบางอย่างที่ทำให้กูฉุกใจ" ธัช: "แกเจออะไร ศรัณย์?" ศรัณย์: "กูเอาโครงสร้างโมเลกุลของสารที่เจอในตัวมึง ไปเปรียบเทียบกับ 'โปรเจกต์วัคซีนตัวใหม่' ที่กูทำงานวิจัยอยู่... ธัช สารตั้งต้นบางตัวมันมี 'รหัสเคมี' เฉพาะตัวที่เป็นเอกลักษณ์ของแล็บกู ซึ่งรหัสนี้จะปรากฏแค่ในวัคซีนล็อตทดลองที่ยังไม่ได้เผยแพร่เท่านั้น" ภีม: "เฮ้ย... หมายความว่ายาที่ซินดี้ใช้ ขโมยส่วนผสมมาจากวัคซีนของมึงเหรอ?" ศรัณย์: "กูกำลังกลัวว่าจะเป็นแบบนั้น... และคนที่เข้าถึงรหัสลับนี้ได้ ต้องเป็นคนระดับหัวหน้าที่คุมห้องแล็บวัคซีนเท่านั้น" ในจอปรากฎ มะปรางเดินเข้ามาในห้องทำงานของศรัณย์ ศรัณย์: "มะปราง... เป็นไงบ้าง ข้อมูลที่พี่ฝากเช็กนอกระบบ?" มะปราง วางแท็บเล็ตลงตรงหน้าศรัณย์ "ถึงปรางจะไม่ได้บริหารที่นี่แล้ว แต่สายในแล็บที่ปรางเคยคุมยังไว้ใจได้ค่ะพี่ศรัณย์... ปรางเช็กย้อนหลังให้แล้ว ล็อตวัคซีนที่มีปัญหา มีการรายงานว่า 'ชำรุด