บททั้งหมดของ รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: บทที่ 1 - บทที่ 9

บ้านทรงไทยริมน้ำเจ้าพระยา, 10 ปีก่อน ในวันที่ ครอบครัวรัตน์เวทต์ ตกอยู่ในความสับสนหลังการเสียชีวิตของ ประมุขใหญ่ กรองแก้ว เลือกที่จะหันหลังให้กับความวุ่นวายนั้นแล้วพา พัชรา ที่อุ้มท้องแก่กลับมายังบ้านไม้ทรงไทยหลังเก่าริมน้ำเจ้าพระยา อันเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เธอมี ท่ามกลางเสียงระลอกน้ำที่กระทบตลิ่งและความเงียบงันที่ผิดปกติ กรองแก้ว มักจะยืนมองไปที่ท่าน้ำด้วยแววตาว่างเปล่า เหมือนรอคอยใครบางคนที่หายไปในคืนฝนตกหนัก... ใครคนนั้นที่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำจาง ๆ และปริศนาที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง และที่บ้านหลังนี้เอง... มะปราง ก็ได้เติบโตขึ้นพร้อมกับกลิ่นดอกจำปีที่ลอยมาตามลม แสงแดดสีส้มยามเย็นระยิบระยับบนผิวน้ำเจ้าพระยา จักรยานแม่บ้านสีเงินเคลื่อนไปตามทางเดินริมน้ำอย่างมั่นคง ศรัณย์ หนุ่มน้อยลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ปั่นจักรยานโดยมี มะปราง เด็กสาว14ปี ซ้อนท้าย แผ่นหลังของเขานิ่งสงบพอที่จะเป็นที่พึ่งให้เด็กสาวได้เสมอ “พี่ศรัณย์…จบ ม.6 แล้ว พี่ต้องไปเรียนบริหารตามใจคุณลุงจริงๆ เหรอคะ?” มะปรางถามขึ้นเสียงแผ่ว มือเล็กกำชายเสื้อนักเรียนของเขาไว้แน่น ศรัณย์มองตรงไปข้างหน้า แววต

ไนท์คลับหรูPM99 โซน VIP เสียงเพลงดังกระหึ่มเสียงเบสหนัก ๆ กระแทกกระทั้นสอดประสานไปกับแสงไฟนีออนสลัวสีน้ำเงินและม่วง สร้างบรรยากาศมึนเมาที่ชวนให้ผู้คนปลดปล่อยตัวตนออกมา สาว ๆ ทั้ง 4 คน มิ้น มะนาว น้ำหวาน และ มะปราง กำลังหัวเราะร่าพร้อมชนแก้วกันอย่างสุดเหวี่ยงตามประสาคนเพิ่งหลุดพ้นจากกองหนังสือสอบ โดยเฉพาะ มะปราง ที่วันนี้สลัดลุคสาวหวานทิ้งไปจนหมดสิ้น เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีนวลที่ขับผิวขาวผ่องให้เด่นสะดุดตาใบหน้าสวยแต่งแต้มสีสันจนดูโตเป็นสาวสะพรั่ง รอยยิ้มร่าเริงที่เธอมอบให้เพื่อน ๆ และเสียงหัวเราะใส ๆ นั้นดึงดูดสายตาผู้ชายแทบทั้งคลับ... รวมถึงคนบนชั้นVIPโซนส่วนตัว สายตา จากมุมที่มืดที่สุดของชั้นลอยกำลังจ้องมองลงมาเบื้องล่างด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกัน วิศรุตกระตุกยิ้ม ขยี้ตาตัวเองเหมือนไม่เชื่อสายตา ยัยแมวเปรี้ยว วันนี้เปรี้ยวเกินไปแล้วนะ“ ”มึงรู้จักเหรอไอ้รุต “ธีร์ถาม เจอที่ห้างวันก่อน ผู้หญิงอะไรปากดีชะมัดเรียกกูหมาแก่ทุกคำ น่าขยี้ให้จมเขี้ยว” ศรัณย์ ยืนนิ่งอยู่ริมระเบียงกระจก มือหนากำแก้วบรั่นดีแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้น สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่ร่างบางในชุดเดรส‘จะใสมาสั้นอะไรข

ริมฝีปากอุ่นนุ่ม ร้อนทาบทับลงมาบนปากเธออีกครั้งเขาเริ่มขบเม้มแรงขึ้น ลิ้นรุกล้ำเข้ามาในโพรงปาดแล้วค่อยๆดูดดึงปลายลิ้นชิมความหวานในโพรงปาก สร้างความสยิวให้เธอจนรู้สึกแทบขาดใจ”อือ..อือ..“เธอหลุดครางเสียงแผ่ว ร่างกายส่วนล่างบดเบียดที่ต้นขาของเธอ เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งขัน มือหนาลูบไล้แผ่นหลังของเธอไล่ลงมาบีบเคล้นก้นงอนงาม ยิ่งเขาจูบแรงขึ้นน้ำหนักที่มือยิ่งแรงตามไปด้วย เธอร้อนไปทั้งตัวเบียดกายเข้าหาเขา“อือ..พี่หมอ..” เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งมานวดเคล้นเต้างามยิ่งสร้างความวาบหวิวไปทั้งร่าง เขาถอนจูบและเลื่อนริมฝีปากมาครอบครองเต้างามกลมกลึง ยิ่งเพิ่มความเสียดเสียวให้เธอ เขาเลื่อนมืออีกข้างขยับมาลูบวนตรงกายสาวพร้อมขยี้ติ่งเสียวจนเธอเผลอครางออกมา “อือ..พี่หมอ..ศรัณย์”เธอหวีดร้องเหมือนขาดใจ “เจ็บนิดนึงนะ” นิ้วเรียวของเขารุกล้ำเข้ามาในร่องสาว เขาจูบซับเพื่อให้เธอคลายกังวลแล้วค่อยๆขยับนิ้วมือเข้า ออก เพื่อลดความเจ็บ ในช่องทางรักน้ำหวานยังคงไหลรินออกมาจนฉ่ำชื้น ศรัณย์เชยคางมนขึ้นมาเพื่อให้เธอหันมาสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบของเขาไหวระริก เต็มไปด้วยความรักที่ปิดบังไม่มิดและความโหยหาที่รอคอยมาแส

7ความรับผิดชอบ ตรวจร่างกาย หลังผ่านคืนวุ่นวายมาได้ 2 วัน หนุ่มๆ ก็นัดเจอกันในสภาพที่แต่ละคนมี รอยความเครียด และรอยรักปรากฏอยู่บนหน้า วิศรุตเอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์ ดูรูปโปรไฟล์ไลน์ของน้ำหวานวนไปวนมา "พวกมึง... กุว่ากุเป็นโรคติดต่อว่ะ วันก่อนกุเรียกเด็กที่คลับมา กุกลับรู้สึกหยึยๆ เข้าใกล้ใครไม่ได้เลย ในหัวแม่งมีแต่กลิ่นน้ำหอมยัยแมวเปรี้ยวนั่น... รสชาติของน้ำหวานนี่มันแซ่บจนกุกินคนอย่างอื่นไม่ได้เลยเหรอวะ" พายุไม่ได้พูดอะไร แต่เขาควัก ธนบัตร 500 บาทกับ กระดาษโน้ต ออกมาวางบนโต๊ะเสียงดังปัง! จนเพื่อนๆ สะดุ้ง "พวกมึงดู... ยัยนั่นหลอกด่ากูว่าเป็นผู้หญิงขายบริการยังไม่พอ ยังทิ้งตังค์ไว้ให้กู 500 เป็นค่าตัว! เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าตบหน้ากูด้วยเงินห้าร้อยแบบนี้มาก่อน... ยัยมะนาว! อย่าให้กูเจอตัวนะ กูจะคิดดอกเบี้ยให้ท่วมตัวเลย!" พายุเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ในสายตาคือความแค้นที่ปนความหลงใหล ธีร์นั่งยิ้มกริ่มอย่างมีความสุขที่สุดในกลุ่ม "พวกมึงก็ใจเย็นๆ กันหน่อยสิ... ดูอย่างกูสิ ดูแลน้องมิ้นอย่างดี คืนนั้นกูไม่ให้น้องกลับบ้านหรอก สภาพนั้นอันตรายจะตาย" วิศรุตหันมาแขวะ "ดูแลดีจนต้องไปกว้านซื้

มะปรางยืนกำซองเอกสารแน่น รู้สึกประหม่า"คุณพ่อคะ... คือเรื่องที่ปรางขอไปเรียนต่อที่ปารีส ปรางเตรียมแผนการเรียนกับงบประมาณมาให้คุณพ่อพิจารณาค่ะปรางสัญญาว่าถ้าเรียนจบจะกลับมาช่วยงานที่บริษัทให้เต็มที่..." ก้องภพขมวดคิ้ว พลิกดูเอกสารผ่านๆ"ปารีสเหรอ? มะปราง... พ่อว่ามันไกลไปหน่อยนะ แล้วช่วงนี้โปรเจกต์ใหม่ของบริษัทก็กำลังยุ่ง พ่ออยากให้เราอยู่ที่นี่ช่วยเป็นหูเป็นตาให้พ่อมากกว่า" มะปรางหน้าเสียเล็กน้อย"แต่คุณพ่อคะ หลักสูตรนี้มันดีที่สุดในสายงานนี้ ปรางอยาก..." วิยะดาเปิดประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ในมือถือถ้วยรังนก"คุยอะไรกันอยู่คะเสียงดังเชียว อ๋อ... เรื่องที่หนูมะปรางจะไปเมืองนอกใช่ไหมคะคุณก้อง" ก้องภพขมวดคิ้ว"คุณ.. รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?" วิยะดาวางถ้วยรังนกลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปบีบไหล่มะปรางเบาๆ อย่างสนิทสนม"รู้สิคะ น่าจะสนับสนุนแกนะคะคุณก้อง เด็กสมัยนี้ถ้าไม่ได้ภาษาหรือประสบการณ์ต่างประเทศจะเสียเปรียบเอาได้ อีกอย่าง... มะปรางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ให้แกไปเปิดหูเปิดตาบ้างเถอะค่ะ" มะปรางมองวิยะดาด้วยความแปลกใจและซึ้งใจ"คุณน้าวิ... ขอบคุณนะคะที่เข้าใจปราง" วิยะดายิ้มหวานให้มะปราง ก่อนจ