All Chapters of รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: Chapter 41 - Chapter 50

หลังแต่งงานได้1วัน ศรัณย์ กับมะปราง ยังนอนค้าง ที่คฤหาสน์แสงจันทร์ บ้านรัตนเวทต์ ที่ห้องอาหารเช้าของคฤหาสน์ 3 หนุ่มเจ้าบ่าวหมาดๆ นั่งทานกาแฟกันอยู่ โดยมีคุณหญิงยายแสงจันทร์นั่งยิ้มกริ่มดูหลานๆ "โอ๊ย... เมื่อคืนเพลียจริงๆ ครับคุณยาย มิ้นเขาชวนคุยเรื่องทริปฮันนีมูนที่มัลดีฟส์ทั้งคืน ผมว่ากลับมาคราวนี้ คุณยายเตรียมตัดชุดรับขวัญเหลนชายได้เลยครับ" ธีร์แกล้งยักคิ้วให้ศรัณย์ ธัช จิบกาแฟหน้านิ่งแต่แฝงความกวน "มัลดีฟส์มันใกล้ไปมั้งธีร์... ฉัรกะจะพามณีรินไปยุโรปสักเดือน กะว่ากลับมาหลานคุณยายต้องได้สัญชาติยุโรปติดมาด้วยแน่ๆ" ศรัณย์ เริ่มนั่งไม่ติดที่ หูผึ่งทันที "พวกมึงจะรีบไปไหนกันวะ? งานการไม่ทำกันรึไง" ธีร์ยิ้ม"งานน่ะทำเมื่อไหร่ก็ได้เพื่อน... แต่ 'หลานคนแรก' ของตระกูลเนี่ย ใครทำได้ก่อน คนนั้นชนะนะเว้ย หรือว่าหมอศรัณย์ฝีมือตกซะแล้ว?" ศรัณย์ วางแก้วดัง “ปัง!"ใครบอกมึงว่ากูตก! ปราง... เก็บกระเป๋าเดี๋ยวนี้ พี่จองตั๋วไปสวิตเซอร์แลนด์เที่ยวบินที่เร็วที่สุดไว้แล้ว เราจะไปฮันนีมูนกันคืนนี้เลย!" ขณะอยู่บนเครื่องบินมะปราง นั่งมองศรัณย์ที่เอาแต่เช็กตาราง "วันไข่ตก" ในไอแพดด้วยท่าทางจริงจ

ที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ศรัณย์ยืนมองแฟ้มประวัติคนไข้ในมือด้วยความรู้สึกหน่วงในอก เขาเพิ่งเดินออกมาจากห้องของ แจน ที่เพิ่งอาละวาดว่าปวดหัวแทบระเบิด แต่ผลสแกนสมองและสัญญาณชีพทุกอย่างกลับปรกติจนน่าสงสัยแต่เมื่อเขาหันไปมองห้องฝั่งตรงข้าม... ห้องของ มะปราง ภรรยาของเขาที่นอนให้น้ำเกลือด้วยใบหน้าซีดเซียว ผลตรวจเลือดระบุชัดเจนว่าเธอมีภาวะอักเสบในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรงและความดันต่ำจนน่ากลัว'ที่ผ่านมา... ปรางป่วยขนาดนี้ แต่ผมกลับบอกว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ในขณะที่ผมประคบประหงมคนที่ไม่ได้เป็นอะไรเลยอย่างแจนงั้นเหรอ?'ศรัณย์กำลังจะเปิดประตูเข้าไปหามะปราง แต่เขาต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยี่ยมก่อนแล้ว พร้อมพงษ์ ในชุดคนไข้ที่อาการเริ่มดีขึ้น นั่งอยู่ข้างเตียงมะปราง เขากำลังลูบมือเธอเบาๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาทรมะปราง ยิ้มบางๆ แววตาดูมีความสุขอย่างที่ศรัณย์ไม่ได้เห็นมาหลายวันหลังจากฮันนีมูน "ขอบคุณนะคะคุณอาที่มาเยี่ยม ปรางรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะพอเห็นหน้าคุณอา""อาเห็นหนูป่วยแบบนี้ อาใจไม่ดีเลย... พักผ่อนเยอะๆ นะมะปราง หนูเหมือน... เหมือนคนสำคัญของอามากจริงๆ" ‘พัชรา ภาพวันวานเก่าๆผุดขึ้นม

ศรัณย์เดินกลับมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มองผ่านช่องกระจกเข้าไปเห็นมะปรางกำลังกุมมือพร้อมพงษ์อยู่ ทั้งคู่ดูมีความสุขและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้ศรัณย์รู้สึกผิดจับใจที่เคยปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวเขานึกถึงบทสนทนาที่ก้องภพเคยระบายออกมาอีกครั้ง... “ทำไมคุณถึงยังรักแต่มัน... พร้อมพงษ์! “และคำสั่งเสียของพัชรา ”ก้องภพไม่ใช่พ่อของมะปราง พ่อของเธอ ชื่อ พร้อมพงษ์ “ มันดังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาศรัณย์กำผลแล็บในมือแน่น แววตาของมะปรางกับพร้อมพงษ์ที่เหมือนกันราวกับถอดพิมพ์นั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้'ปราง... พี่ขอโทษที่มองไม่เห็นความจริงตรงหน้า พี่มัวแต่ไปปกป้องคนอื่นจนเกือบเสียเพชรแท้ในมือไป ต่อจากนี้ไม่ว่าความจริงเรื่องสายเลือดจะเป็นยังไง พี่จะปกป้องปรางกับครอบครัวที่แท้จริงของปรางเอง'ศรัณย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เพื่อทำหน้าที่ 'สามี' ที่ดีอย่างที่ควรจะเป็นมานานแล้วศรัณย์ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องพักของมะปราง เขายังเห็น พร้อมพงษ์ นั่งอยู่ที่เดิม ทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องสัพเพเหระ แต่บรรยากาศก

ศรันย์ขยับกายเข้าหาจนร่างกายทุกสัดส่วนบดเบียดแนบชิด มือหนาทั้งสองข้างรวบข้อมือของมะปรางขึ้นเหนือศีรษะ ตรึงเธอไว้กับฟูกนุ่มด้วยพันธนาการที่เต็มไปด้วยอำนาจแต่แฝงความเสน่หา เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างหิวกระหาย ฝังรอยจูบเน้นย้ำจนเกิดรอยรักสีกุหลาบจางๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ "อ๊ะ... พี่ศรันย์..." เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อฟันคมครูดเม้มกับผิวอ่อนบาง มะปรางแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อมืออีกข้างของศรันย์ละจากข้อมือลงมาฟอนเฟ้นทรวงอกอิ่มอย่างหนักสลับเบาตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เขาเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมาเรื่อยๆ ผ่านเนินอกนุ่มจนถึงจุดอ่อนไหว ปลายลิ้นร้อนระอุแตะแต้มหยอกเย้าจนมะปรางต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความรัญจวนใจ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปกับบทรุกที่รวดเร็วและรุนแรงราวกับพายุที่พัดโหมเข้าใส่ "พร้อมนะมะปราง... เพราะพี่จะไม่ปล่อยปรางไปไหนแล้ว" ศรันย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสวาท ก่อนจะเริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองที่เกะกะออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วกลับมาทาบทับร่างบางเพื่อเตรียมนำพาเธอไปสู่บทเรีย

เมื่อส่งพร้อมพงษ์เข้าพักผ่อนเรียบร้อย มะปรางตั้งใจจะคุยกับศรัณย์เรื่องที่เกิดขึ้นที่ร้าน แต่เขากลับเดินเร็วๆ ไปที่ห้องทำงานทันที "พี่ศรัณย์คะ... เรื่องที่น้าวิยะดาพูด..." มะปรางเอ่ยเรียกเสียงเบา "ปราง พี่ขอเถอะ ตอนนี้พี่เครียดเรื่องคุณพ่อกับไอ้คฑามาก" ศรัณย์ตอบโดยไม่หันมามอง เขาเปิดโน้ตบุ๊กและเริ่มต่อสายข้ามประเทศ "เรื่องที่ร้านมันไร้สาระ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่สนใจรูปพวกนั้น ปรางไปพักผ่อนเถอะ" คำว่า 'ไร้สาระ' เหมือนเข็มที่ทิ่มลงในใจของมะปราง สำหรับเขาอาจจะเป็นแค่เรื่องขี้หมูขี้หมา แต่สำหรับเธอ มันคือศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำต่อหน้าคนทั้งร้าน และความรู้สึกที่ว่าสามีไม่คิดจะ 'ฟัง' หรือ 'ปลอบโยน' เธอเลยในวันที่เธอเปราะบางที่สุด มะปรางยืนมองแผ่นหลังของศรัณย์ที่ยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ผ่านช่องประตูที่แง้มไว้เพียงนิด แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของเขา... ซึ่งมันไม่มีที่ว่างสำหรับเธอเลย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ค่อยๆ ไหลอาบแก้ม เธอรอ... รอตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน จนกระทั่งเข็มนาฬิกาเลยผ่านเที่ยงคืน ความตั้งใจที่จะเข้าไปชวนเขาไปอาบน้ำนอนด้วยกันถูกพับเก็บลงพร้อมกับหัวใ