All Chapters of รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: Chapter 31 - Chapter 40

ที่ห้องวิจัยส่วนตัวของศรัณย์ คฑาเดินเข้ามาด้วยท่าทางมีพิรุธ เขามองซ้ายมองขวาหนีสายตากล้องวงจรปิด โดยไม่รู้ว่าศรัณย์และก้องภพจ้องเขาอยู่ผ่านมอนิเตอร์ในห้องควบคุม คฑาพึมพำกับตัวเองขณะหยิบแฟลชไดรฟ์เสียบเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์ "ขอโทษนะลูกเกด... แต่งานนี้เงินมันเยอะจริงๆ ถ้าสำเร็จ เราจะได้ไปเสวยสุขกันที่อื่น" ทันทีที่ข้อมูลกำลังโหลดจนถึง 99% ไฟในห้องวิจัยก็ดับวูบลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเตือนภัย พร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างใจเย็น ก้องภพเดินออกมาจากเงามืด เสียงเย็นจนน่าขนลุก"จะรีบไปเสวยสุขที่ไหนล่ะ... คฑา?" คฑา สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือก"คุณพ่อ!... คือ... ผมแค่เข้ามาเช็กข้อมูลงานวิจัยให้ศรัณย์ครับ พอดีเห็นไฟเปิดอยู่" ศรัณย์ เดินตามออกมาพร้อมถือแท็บเล็ตที่โชว์หลักฐานการโอนเงินและแชทลับ"เช็กให้กู หรือเช็กให้ 'วุฒิพงษ์' กันแน่? ข้อมูลที่มึงกำลังก๊อปปี้ไปน่ะ มันคือข้อมูลปลอมที่กูวางเบ็ดไว้รอมึง... รวมถึงยาที่มึงขโมยส่งไปปารีสด้วย กูบันทึกไว้หมดแล้วทุกขั้นตอน" คฑาขาสั่น ทรุดลงกับพื้น"ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจครับคุณพ่อ ผมโดนบังคับ!" ก้องภพ ก้มลงมองคฑาด้วยสายตาชิงชัง"อย่าเรียกฉันว่

ภายในสตูดิโอสุดหรูของมะนาว สามสาว มิ้น มณีริน และมะปราง หายเข้าไปในห้องแต่งตัวนานนับชั่วโมง ทิ้งให้สามหนุ่ม ธีร์ ธัช และ ศรัณย์ นั่งจิบกาแฟรออยู่ด้านนอกท่ามกลางหุ่นโชว์ชุดวิวาห์ "กูบอกเลยนะ..." ธีร์ เริ่มเปิดประเด็นพลางปรับไทด์ตัวเองในกระจก "ชุดของมิ้นที่มะนาวออกแบบน่ะ มีลูกไม้สั่งทำพิเศษจากฝรั่งเศส รับรองว่าในงานวันนั้น มิ้นต้องสวยที่สุดจนพวกมึงตะลึง" ธัช กระตุกยิ้มกวนตามสไตล์ จิบกาแฟช้าๆ "ลูกไม้ฝรั่งเศสเหรอ? ของมณีรินน่ะ มะนาวใช้ผ้าไหมสั่งทอพิเศษเน้นความเรียบหรูดูแพงแบบลูกสาวเจ้าของคฤหาสน์แท้ๆ งานนี้เจ้าบ่าวอย่างกูเตรียมตัวรับออร่าเมียไม่ไหวแน่ๆ" ศรัณย์ ที่นั่งเขี่ยแท็บเล็ตดูตารางงานอยู่เงียบๆ เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนทั้งสองคนแล้วหัวเราะหึๆ ในลำคอ "พวกมึงใจเย็น... จะผ้าไหมหรือลูกไม้ก็เถอะ แต่ชุดของมะปรางน่ะ มะนาวออกแบบมาเพื่อรับกับ 'เครื่องเพชรหยาดจันทรา' โดยเฉพาะ ความขลังกับความสวยมันคนละระดับเว้ย" "แหม่! ไอ้หมอ... ยกเครื่องเพชรมาข่มเลยนะมึง" ภีม ที่ตามมาสังเกตการณ์ และมาป่วน หัวเราะลั่น "แต่กูว่าพวกมึงสามคนน่ะ เตรียมยาดมไว้เถอะ ดูนั่น... เจ้าสาวมาแล้ว!" ม่านกำมะหยี่ถูกเป

ศรัณย์กลับมาถึงบ้านด้วยอารมณ์ที่ยังตกค้างจากคลับ เขาเดินเข้าห้องมาเห็นมะปรางนั่งไขว่ห้างเช็กตารางงานในแท็บเล็ต ดูสวยสะดุดตาในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุก ศรัณย์โยนกุญแจรถลงบนโต๊ะเสียงดัง "คุยกับใครอยู่ครับดึกขนาดนี้แล้ว หรือว่ากำลังตอบแมสเสจ อาพงษ์'ของไอ้ภาคินอยู่?" มะปรางเหลือบมองด้วยสายตานิ่งๆ"ปรางคุยเรื่องงานค่ะพี่ศรัณย์ แล้วปรางจะคุยกับคุณอาพงษ์มันก็ไม่แปลกนี่คะ ท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่ารัก แถมพรุ่งนี้ท่านยังนัดปรางไปดูงานที่มูลนิธิด้วย" ศรัณย์ เดินเข้ามาประชิดตัว "นัดกันเก่งจังเลยนะ! ปรางไม่เห็นเหรอว่าคนเขาจ้องจะงาบปรางอยู่ แล้วไอ้ที่ประคองกันกลางงานน่ะ พี่ไม่เชื่อหรอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ!" มะปราง วางแท็บเล็ตลงแล้วลุกขึ้นประจันหน้า "พี่ศรัณย์เลิกงี่เง่าได้ไหมคะ? ทีปรางคุยกับผู้ใหญ่พี่จะเป้นจะตาย ที 'คุณแจน' มาหาพี่ที่โรงพยาบาลวันนี้ล่ะคะ? ปรางเห็นนะว่าเขานั่งรอพี่ในห้องทำงาน แถมยังเอามือแตะแขนพี่ตอนคุยกันด้วย!" ศรัณย์ ชะงักไปเล็กน้อย "แจนเขามาเรื่องธุระ... เขาแค่จะมาปรึกษาเรื่องบริจาคเครื่องมือแพทย์ พี่ก็คุยกับเขาตามมารยาท" มะปรางแค่นยิ้ม"มารยาทเหรอคะ มารยาทแบบไหนที่ต้องส

เสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ตกลงกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนไปทั่วห้องน้ำกว้าง แต่มันกลับไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของมะปรางได้เลย ร่างบางถูกกักอยู่ภายใต้อ้อมแขนแกร่งท่ามกลางละอองน้ำอุ่น เสื้อผ้าซาตินตัวบางเปียกชุ่มจนแนบไปกับผิวพรรณนวลเนียน เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ทำให้คนมองถึงกับลมหายใจติดขัด "ไหนบอกจะอาบน้ำให้ไงคะ... ยืนจ้องแบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จ" มะปรางเอ่ยเสียงพร่า พยายามหลบสายตาคมปลาบที่จ้องจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว "ก็กำลัง 'สำรวจ' อยู่ไงครับ... ว่าตรงไหนที่อาพงษ์เขาแอบมองปรางบ้าง พี่จะได้ลบออกให้หมด" ศรัณย์กระซิบชิดใบหู ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากไปตามลำคอระหง มือหนาที่ซุกซนเริ่มทำหน้าที่ "ถูตัว" อย่างที่เขาประกาศไว้ แต่มันกลับเป็นการปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นแทน ศรัณย์อุ้มวางร่างบางลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนหน้ากระจกอย่างเบามือแต่เอาแต่ใจ สายตาของเขาจดจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้แดงระเรื่อผ่านเงาสะท้อนในกระจก ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของคนตรงหน้าออกจนหมดสิ้น เขาพาร่างเล็กก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่หนานุ่ม "ไหน...จะง้อพี่ท่าไหน เริ่มได้หรือยัง?" เ

เมื่อมาถึงคอนโดหรูและเปิดประตูเข้ามา มะปรางก็หยุดเดินแล้วหันกลับมาจ้องหน้าศรัณย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่อยู่ที่คฤหาสน์มันยังวนเวียนอยู่ในหัว "ทำไมคุณหญิงยายพูดแบบนั้นคะพี่ศรัณย์... เรื่องทายาท เรื่องมงกุฎนั่นอีก ปรางรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ" ศรัณย์ชะงักไปนิด ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุด เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วใช้มือหนาลูบแก้มใสเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบที่ชอบใช้ประจวบเหมาะเวลาจะเบี่ยงเบนประเด็น "พี่ว่าปรางอย่าสนใจเลยจ้ะ คุณยายท่านคงเอ็นดูปรางมากไปหน่อย... ปรางไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะนะ หรือว่าจะให้พี่เข้าไป 'อาบให้' ดีล่ะ หืม?" "ไม่ต้องเลย!" มะปรางค้อนให้วงใหญ่ หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ "ช่วยอาบน้ำ" ครั้งก่อน เธอรีบหมุนตัวเดินจ้ำเข้าห้องน้ำไปทันทีเพราะกลัวจะเสียท่าให้คนเจ้าเล่ห์อีก ศรัณย์มองตามแผ่นหลังบางพลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เบี่ยงประเด็นได้สำเร็จ แต่ทว่า... ทันทีที่เสียงประตูปิดลง โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็สั่นแจ้งเตือน [คุณหญิงแสงจันทร์] ศรัณย์รีบกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปเบาๆ "ครับคุณยาย..." "พรุ่งนี้