All Chapters of รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจาก มะปราง ประกาศหย่าเสียงดังลั่นไม่รอฟังคำทัดทานจากใครทั้งสิ้น เธอกวาดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าใบเล็กอย่างรีบร้อน น้ำตาไหลพรากจนมองทางแทบไม่เห็น เธอเดินออกจากห้องผ่านหน้าศรัณย์ที่ยังคงยืนอึ้งและมะนาวที่พยายามจะคว้าแขนเธอไว้ "ปราง! แกฟังฉันก่อน คลิปนั้นมันไม่ใช่พี่หมอจริงๆ นะ!" มะนาวตะโกนไล่หลัง "ไม่ว่าจะเป็นใคร ฉันก็ไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น... ลาก่อนนะทุกคน" มะปรางลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมเข้ามาในล็อบบี้โรงแรมด้วยท่าทางอิดโรย ทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งของพร้อมพงษ์เดินออกมาจากลิฟต์ ความเข้มแข็งที่พยายามประคองไว้ก็พังทลายลง เธอโผเข้าซบไหล่หนาของชายรุ่นอาแล้วสะอื้นจนตัวโยน “หนูมะปราง! เป็นอะไรไปลูก ใครทำอะไรหนู” พร้อมพงษ์ถามด้วยความตกใจ มือหนาลูบหลังปลอบโยนหลานสาวนอกไส้ด้วยความอาทร “คุณอาคะ... ฮึก... ขอปรางพักด้วยสักคืนสองคืนนะคะ ปรางมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย... ปรางไม่รู้จะไปไหนแล้วจริงๆ ค่ะ” มะปรางเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอ้างว้าง “พักได้ตามสบายเลยลูก คิดเสียว่าอาเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง” พร้อมพงษ์พยุงเธอไปนั่งที่โซฟา “แต่พักได้แค่ค

เซฟเฮาส์ลึกลับใจฮ่องกง ในห้องโถงกว้าง วุฒิพงษ์พ่นควันบุหรี่ช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองคฑาที่หมอบราบอยู่บนพื้นราว "นายใหญ่โทนี่ไม่ชอบคนทำงานพลาด... และแกพลาดมาสองครั้งแล้วนะคฑา" วุฒิพงษ์เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงรังสีอำมหิต "ครั้งแรกคือฆ่าพร้อมพงษ์ไม่ตาย ครั้งที่สองคือปล่อยให้ไอ้หมอศรัณย์ตามมาถึงรังของเราที่นี่" "ขอโอกาสให้ผมเถอะครับพี่วุฒิพงษ์!" คฑาร้องขอชีวิต เสียงสั่นพร่าขณะที่เหงื่อท่วมหน้า "ผมยังมีไพ่ตาย... ผมรู้จุดอ่อนของไอ้ศรัณย์ดีที่สุด ถ้าไม่มีมัน ก้องเกียรติเมดิคอลงก็เหลือแค่เปลือกเน่าๆ เท่านั้น!" เสียงทุ้มต่ำของ โทนี่ ดังผ่านลำโพงที่ซ่อนอยู่ "โอกาสสุดท้ายของแก... คือทำยังไงก็ได้ให้ไอ้ศรัณย์ตายอยู่ที่ฮ่องกง ถ้ามันได้กลับไทยไปพร้อมชัยชนะ... แกนั่นแหละที่ต้องตายแทนมัน!“ ลูกเกดถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เส้นเล็กที่ข้อมือ เธอซบหน้าลงกับพื้นพรมสะอื้นไห้จนหมดแรง ทว่าเสียงฝีเท้าของรองเท้าส้นเข็มที่ก้องกังวานกลับทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว เอมม่า ลี หญิงแกร่งข้างกายโทนี่แสยะยิ้มเย็นชาพลางใช้ปลายรองเท้าเชิดคางลูกเกดขึ้น "หยุดร้องไห้ซะ... น้ำตาแกมันไร้ราคาสำหรับที่นี่" เอมม่าเ

ในคาเฟ่หน้าโรงพยาบาลที่ควรจะสดใส กลับดูดหม่นหมองลงเมื่อ มะปราง วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ มือเรียวสั่นเทาขณะลูบหน้าท้องที่ยังราบเรียบของตัวเอง “อะไรมะปราง แกจะหย่าทำไม!” มะนาวโพล่งขึ้นเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่เธอไม่สน สายตาจ้องมองเพื่อนรักอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันท้อง... แกจะให้ฉันทำยังไง มะนาว” มะปรางตอบด้วยเสียงแหบพร่า น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมา “เขาหายไปพร้อมแจน ฉันไม่อยากให้ลูกมาถ่วงเขา ถ้าเขาอยากเริ่มต้นใหม่กับคนนั้น... ฉันก็จะถอยออกมาเอง” “แต่แกเข้าใจพี่ศรัณย์ผิดนะ!” “ผิดยังไง...” มะปรางแค่นยิ้มทั้งน้ำตา “หลักฐานมันคาตาขนาดนั้น” “พี่ศรัณย์กับแจนไม่ได้มีอะไรกัน!” มะนาวย้ำชัดถ้อยชัดคำ จนมะปรางชะงัก “คืนนั้น พี่ศรัณย์นอนอยู่ห้องเฮียพายุที่คลับทั้งคืน” “แกรู้ได้ยังไง... แต่แจนส่งคลิปมาให้ฉันดูนะมะนาว ในนั้นมัน...” มะปรางพูดต่อไม่ได้เพราะก้อนสะอื้นอุดอยู่ที่ลำคอ มะนาวถอนหายใจยาวพลางเอื้อมมือไปกุมมือเพื่อนไว้แน่น “มะปรางแกฟังนะ คนในคลิปไม่ใช่พี่ศรัณย์ แต่คือไมค์ ลูกน้องเฮียพายุ!” “ว่าไงนะ!” “ผู้ชายในคลิปคือไมค์ คืนนั้นฉันไปเจอเด็กในร้านกำลังหิ้วพี่ศรัณย์เข้าห้อง VIP ฉ

บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาลศิริมานนท์เต็มไปด้วยความกดดัน แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวระดมยิงใส่ผู้ที่นั่งอยู่บนเวที ทั้ง คุณหญิงแสงจันทร์ ที่นั่งเป็นประธาน คุณมานพ คุณมาลินี และที่ตกเป็นเป้าสายตาที่สุดคือ ศรัณย์ ที่นั่งกุมมือมะปราง ไว้แน่น โดยมี คุณพร้อมพงษ์ และทีมกฎหมายนั่งขนาบข้าง นักข่าว 1: "ขออนุญาตเรียนถามคุณมณีลดาค่ะ เรื่องข่าวดีที่คุณหมอโพสต์ลงโซเชียล สรุปว่าตอนนี้ตั้งครรภ์ได้กี่เดือนแล้วคะ“ มะปราง ยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม"6 สัปดาห์แล้วค่ะ" นักข่าว 2: "ยินดีด้วยนะคะ แต่ขออนุญาตถามถึงประเด็นร้อนค่ะ ก่อนหน้านี้มีคนเห็นคุณมณีลดากับคุณพร้อมพงษ์ไปทานอาหารด้วยกันสองต่อสอง บรรยากาศดูสนิทสนมมาก เรื่องนี้เป็นยังไงคะ” ศรัณย์ ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่งแต่ทรงพลัง “ผมเป็นคนพาคุณมณีลดากับคุณพร้อมพงษ์ไปทานอาหารมื้อนั้นเองครับ" นักข่าว 2: "แต่ในรูปที่หลุดออกมา ไม่มีคุณหมออยู่ในเฟรมเลยนะคะ” ศรัณย์: "คงเป็นจังหวะที่ผมลุกไปเข้าห้องน้ำพอดีครับ" นักข่าว 1 รุกต่อ “แล้วกรณีที่มีภาพคุณมณีลดาหอบกระเป๋าเข้าไปในโรงแรมกับคุณพร้อมพงษ์ล่ะคะ จะอธิบายยังไง” มะปราง: "ช่วงนั้นคุณพร้อมพงษ์สุขภาพไม่ดีค่ะ หว

เสียงไซเรนและเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่นับสิบดังใกล้เข้ามา แต่สำหรับมะปราง... โลกทั้งใบกลับเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วลงเรื่อยๆ ของชายในอ้อมกอดเท่านั้น “ทางนี้! ช่วยด้วย! พี่ศรัณย์ถูกยิง!” เสียงกรีดร้องของมะปรางแหบพร่า มือบางที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เธอพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาไว้อย่างสุดกำลัง แต่มันกลับยิ่งไหลทะลักออกมาจนใจเธอจะขาด “ไอ้หมอ! ไอ้หมอศรัณย์!” วิศรุตถลาเข้ามาถึงเป็นคนแรก ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้เผือดสีด้วยความช็อก เขาเขย่าไหล่เพื่อนรักแรงๆ ราวกับจะฉุดรั้งวิญญาณเอาไว้ “มึงแข็งใจไว้ดิวะ! กูมาแล้ว ภีม! เรียกหน่วยแพทย์สนามเข้ามาเดี๋ยวนี้!” ภีมรีบกดวิทยุสั่งการด้วยมือที่สั่นเทาไม่แพ้กัน ขณะที่สายตาจ้องมองเพื่อนที่นอนจมกองเลือดด้วยความเจ็บปวด “พี่ศรัณย์... อย่าเป็นอะไรนะ ได้ยินปรางไหม ตื่นสิพี่ศรัณย์ ตื่น!” มะปรางก้มลงซบหน้ากับอกของเขา พร่ำเรียกชื่อชายหนุ่มซ้ำๆ เหมือนคนเสียสติ “ปรางขอโทษ... ปรางผิดไปแล้ว พี่อย่าทิ้งปรางกับลูกไปแบบนี้!” ในจังหวะนั้นเอง เปลือกตาที่หนักอึ้งของศรัณย์ค่อยๆ ขยับขึ้นเพียงนิด แววตาที่เริ่มพร่ามัวมองใ