All Chapters of รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาลศิริมานนท์เต็มไปด้วยความกดดัน แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวระดมยิงใส่ผู้ที่นั่งอยู่บนเวที ทั้ง คุณหญิงแสงจันทร์ ที่นั่งเป็นประธาน คุณมานพ คุณมาลินี และที่ตกเป็นเป้าสายตาที่สุดคือ ศรัณย์ ที่นั่งกุมมือมะปราง ไว้แน่น โดยมี คุณพร้อมพงษ์ และทีมกฎหมายนั่งขนาบข้างนักข่าว 1: "ขออนุญาตเรียนถามคุณมณีลดาค่ะ เรื่องข่าวดีที่คุณหมอโพสต์ลงโซเชียล สรุปว่าตอนนี้ตั้งครรภ์ได้กี่เดือนแล้วคะ“มะปราง ยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม"6 สัปดาห์แล้วค่ะ"นักข่าว 2: "ยินดีด้วยนะคะ แต่ขออนุญาตถามถึงประเด็นร้อนค่ะ ก่อนหน้านี้มีคนเห็นคุณมณีลดากับคุณพร้อมพงษ์ไปทานอาหารด้วยกันสองต่อสอง บรรยากาศดูสนิทสนมมาก เรื่องนี้เป็นยังไงคะ”ศรัณย์ ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่งแต่ทรงพลัง “ผมเป็นคนพาคุณมณีลดากับคุณพร้อมพงษ์ไปทานอาหารมื้อนั้นเองครับ"นักข่าว 2: "แต่ในรูปที่หลุดออกมา ไม่มีคุณหมออยู่ในเฟรมเลยนะคะ”ศรัณย์: "คงเป็นจังหวะที่ผมลุกไปเข้าห้องน้ำพอดีครับ"นักข่าว 1 รุกต่อ “แล้วกรณีที่มีภาพคุณมณีลดาหอบกระเป๋าเข้าไปในโรงแรมกับคุณพร้อมพงษ์ล่ะคะ จะอธิบายยังไง”มะปราง: "ช่วงนั้นคุณพร้อมพงษ์สุขภาพไม่ดีค่ะ หวานเลยเข

เสียงไซเรนและเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่นับสิบดังใกล้เข้ามา แต่สำหรับมะปราง... โลกทั้งใบกลับเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วลงเรื่อยๆ ของชายในอ้อมกอดเท่านั้น “ทางนี้! ช่วยด้วย! พี่ศรัณย์ถูกยิง!” เสียงกรีดร้องของมะปรางแหบพร่า มือบางที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เธอพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาไว้อย่างสุดกำลัง แต่มันกลับยิ่งไหลทะลักออกมาจนใจเธอจะขาด “ไอ้หมอ! ไอ้หมอศรัณย์!” วิศรุตถลาเข้ามาถึงเป็นคนแรก ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้เผือดสีด้วยความช็อก เขาเขย่าไหล่เพื่อนรักแรงๆ ราวกับจะฉุดรั้งวิญญาณเอาไว้ “มึงแข็งใจไว้ดิวะ! กูมาแล้ว ภีม! เรียกหน่วยแพทย์สนามเข้ามาเดี๋ยวนี้!” ภีมรีบกดวิทยุสั่งการด้วยมือที่สั่นเทาไม่แพ้กัน ขณะที่สายตาจ้องมองเพื่อนที่นอนจมกองเลือดด้วยความเจ็บปวด “พี่ศรัณย์... อย่าเป็นอะไรนะ ได้ยินปรางไหม ตื่นสิพี่ศรัณย์ ตื่น!” มะปรางก้มลงซบหน้ากับอกของเขา พร่ำเรียกชื่อชายหนุ่มซ้ำๆ เหมือนคนเสียสติ “ปรางขอโทษ... ปรางผิดไปแล้ว พี่อย่าทิ้งปรางกับลูกไปแบบนี้!” ในจังหวะนั้นเอง เปลือกตาที่หนักอึ้งของศรัณย์ค่อยๆ ขยับขึ้นเพียงนิด แววตาที่เริ่มพร่ามัวมอง

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านโรงพยาบาล มะปราง ล้างหน้าล้างตาและพยายามแต่งแต้มสีหน้าให้ดูสดชื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่อยากให้ ศรัณย์ ต้องกังวลหากเขาฟื้นขึ้นมาเห็นเธอในสภาพทรุดโทรม เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ กลิ่นยาและเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอยังคงทำงานปกติ มะปรางเห็น คุณมาลินี นั่งอยู่ข้างเตียงศรัณย์ ดวงตาของคนเป็นแม่ดูเหนื่อยล้าและแดงก่ำ ราวกับว่าท่านไม่ได้ขยับไปไหนเลยตลอดทั้งคืน “คุณแม่คะ...” มะปรางกระซิบถามพลางมองร่างหนาที่ยังคงนิ่งสนิทบนเตียง “พี่ศรัณย์หลับไปหลายชั่วโมงแล้ว... ทำไมเขายังไม่ฟื้นอีกเหรอคะ“ คำถามนั้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ ความสดใสที่เตรียมมาพังทลายลงในพริบตา คุณมาลินีหันมาสบตาแล้วเอื้อมมือมากุมมือมะปรางไว้ บีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ “เป็นเรื่องปกติจ้ะปราง ร่างกายของ ศรัณย์ ได้รับบาดเจ็บหนัก หมอให้ยาแก้ปวดและยาระงับประสาทเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนและซ่อมแซมตัวเอง... บางเคสอาจจะหลับไปสามวันสี่วันก็มีนะลูก ปรางไม่ต้องห่วงนะ” มะปรางพยักหน้าช้าๆ พยายามทำความเข้าใจตามเหตุผลทางการแพทย์ที่

ก่อนจะเข้าไปในห้องรับรอง ไมค์ หันมาสบตากับ ศรัณย์ พลางพยักหน้าให้กันน้อยๆ เป็นเชิงขอโทษและขอบคุณที่ผ่านมา ศรัณย์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาไม่ได้ติดใจเอาความ เพราะรู้แล้วว่าไมค์นี่แหละคือคนที่ ปราบ สองแม่ลูกนี้ได้อยู่หมัดที่สุด "โชคดีนะแจน... ฝากดูแล น้องสาวกับหลานพี่ด้วยนะไมค์" ศรัณย์เอ่ยไล่หลัง แจนหันมามองศรัณย์เป็นครั้งสุดท้าย ความยึดติดที่เคยมีมันมลายหายไปหมดสิ้น เธอไม่ได้รักศรัณย์จริงๆ เธอแค่รักความสมบูรณ์แบบที่แม่กรอกหู แต่คนที่กอดเธอไว้ในวันที่เธอไม่เหลือใครจริงๆ คือผู้ชายที่กำลังโอบไหล่เธออยู่ตอนนี้ต่างหาก "พี่หมอ... แจนขอโทษนะคะสำหรับทุกอย่าง" แจนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่ดูเบาสบายที่สุดในรอบหลายปี ก่อนจะเดินเคียงข้างไมค์และพ่อเลี้ยงโกศลออกไปเพื่อเริ่มต้นชีวิต คุณนายสัมปทานป่าไม้ อย่างเต็มตัว เมื่อแจนกับไมค์จากไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความเข้าใจผิดก้อนโตที่ทำเอา มะปราง เตลิดไปไกล ศรัณย์ พยายามฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งเกาะเสาน้ำเกลือไว้แน่น ใบหน้าคมซีดเผือดแต่แววตามุ่งมั่น "พี่ฝน... ช่วยพยุงผมไปหามะปรางที ผมยอมให้เมียเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ได้จริงๆ" น้ำฝนมองด้วยค

ก้องภพเดินจ้ำอ้าวมาถึงเคาน์เตอร์พยาบาลด้วยท่าทางขึงขัง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่รีดมากริบเริ่มยับย่นตามอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ด สายตาเขาสอดส่ายหา น้ำฝนพยาบาลคนสวยทันที เธอเพิ่งเดินถือถาดอุปกรณ์ออกมาพอดี "คุณน้ำฝนครับ!" ก้องภพเรียกเสียงดังจนพยาบาลคนอื่นหันมามองเป็นตาเดียว "คะคุณก้องภพ มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ หรือว่าคุณพร้อมพงษ์อาการกำเริบ?" น้ำฝนรีบวางถาดแล้วเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "เปล่าครับ... อาการไม่กำเริบหรอกครับ แต่ผมจะมาบอกว่า... เอ่อ... เรื่องการเช็ดตัวให้ไอ้พร้อมพงษ์น่ะครับ ผมว่าคุณน้ำฝนไม่ต้องลำบากหรอกครับ" ก้องภพพยายามปรับเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด "มันเป็นผู้ชายตัวโต แถมปากเสียอีกต่างหาก ผมเกรงว่าคุณน้ำฝนจะเหนื่อยเปล่าๆ" น้ำฝนขมวดคิ้วน้อยๆ "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของพยาบาลอยู่แล้ว อีกอย่างคุณพร้อมพงษ์ท่านก็ให้ความร่วมมือดีนะคะ" พอได้ยินคำว่า ให้ความร่วมมือดี ก้องภพก็ยิ่งควันออกหู "ไม่ได้ครับ! คือ... ผมหมายถึงว่า ทางเราอยากจะขอเปลี่ยนเป็นพยาบาลผู้ชาย หรือบุรุษพยาบาลแทนดีกว่าครับ เพื่อความ... ความสะดวกใจของคนไข้ไงครับ" น้ำฝนจ้องมองก้องภพตาเขม็ง ราวกับจะอ่านใจชายวัยกล