All Chapters of รักในเงาเพชร:ความลับใต้เงารัก The Diamond Shadow Series3: Chapter 61 - Chapter 70

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านโรงพยาบาล มะปราง ล้างหน้าล้างตาและพยายามแต่งแต้มสีหน้าให้ดูสดชื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่อยากให้ ศรัณย์ ต้องกังวลหากเขาฟื้นขึ้นมาเห็นเธอในสภาพทรุดโทรม เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ กลิ่นยาและเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอยังคงทำงานปกติ มะปรางเห็น คุณมาลินี นั่งอยู่ข้างเตียงศรัณย์ ดวงตาของคนเป็นแม่ดูเหนื่อยล้าและแดงก่ำ ราวกับว่าท่านไม่ได้ขยับไปไหนเลยตลอดทั้งคืน “คุณแม่คะ...” มะปรางกระซิบถามพลางมองร่างหนาที่ยังคงนิ่งสนิทบนเตียง “พี่ศรัณย์หลับไปหลายชั่วโมงแล้ว... ทำไมเขายังไม่ฟื้นอีกเหรอคะ“ คำถามนั้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ ความสดใสที่เตรียมมาพังทลายลงในพริบตา คุณมาลินีหันมาสบตาแล้วเอื้อมมือมากุมมือมะปรางไว้ บีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ “เป็นเรื่องปกติจ้ะปราง ร่างกายของ ศรัณย์ ได้รับบาดเจ็บหนัก หมอให้ยาแก้ปวดและยาระงับประสาทเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนและซ่อมแซมตัวเอง... บางเคสอาจจะหลับไปสามวันสี่วันก็มีนะลูก ปรางไม่ต้องห่วงนะ” มะปรางพยักหน้าช้าๆ พยายามทำความเข้าใจตามเหตุผลทางการแพทย์ที่

ในขณะที่ก้องภพกำลังยืนยืดอกอวดความสมาร์ทต่อหน้าพยาบาลน้ำฝนอยู่นั้น มะปราง ที่นั่งอยู่ไม่ไกลเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทีละน้อย มือบางยกขึ้นมาปิดจมูกพลางพยายามสูดลมหายใจลึกๆ "อุ๊ก... คุณพ่อคะ..." มะปรางเอ่ยเสียงสั่น "ปรางเหม็น... ปรางไม่ไหวแล้ว" "หือ เหม็นอะไรลูก อาหารโรงพยาบาลเหรอ" ก้องภพยังไม่รู้ตัว เดินเข้าไปใกล้หมายจะประคองลูกสาว "ไหน มาบอกพ่อซิ เหม็นอะไรเดี๋ยวพ่อให้คนจัดการ..." ยิ่งก้องภพขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อดังที่เจ้าตัวประโคมฉีดมาก็ยิ่งฟุ้งกระจาย มะปรางถึงกับต้องเบือนหน้าหนีแล้วขย้อนออกมาจนตัวโยน ศรัณย์ที่นอนมองอยู่รีบคว้าถังพลาสติกข้างเตียงส่งให้เมียรักแทบไม่ทัน "คุณก้องภพคะ!" น้ำฝน อุทานเสียงดุพลางก้าวเข้ามาขวางระหว่างก้องภพกับมะปราง "น้ำหอมที่คุณฉีดมานั่นแหละค่ะสาเหตุ น้องปรางเขากำลังแพ้ท้อง กลิ่นฉุนแบบนี้จะทำให้คนท้องวิงเวียนศีรษะและคลื่นไส้หนักกว่าเดิมนะคะ" ก้องภพชะงักกึก ชูแขนตัวเองขึ้นมาดมพลางทำหน้าเหลอหลา "เอ่อ... มันแรงไปเหรอครับคุณน้ำฝน ผมกะว่าจะให้มันหอมๆ สดชื่น..." "คนปกติอาจจะหอมค่ะ แต่สำหรับคนแพ้ท้องมันคือยาพิษดีๆ นี่เอง" น้ำฝน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักฟื้น ทำให้แจกันดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ดูโดดเด่นและสดใสขึ้นมาทันตา ศรัณย์ ที่เริ่มขยับตัวได้คล่องขึ้นบ้างแล้วมองดูดอกไม้เหล่านั้นด้วยความสงสัย "วันนี้ดอกไม้สวยจังเลยนะครับปราง ใครเอามาฝากเหรอ หรือว่าจะเป็นไอ้วิศมันเอามาเยาะเย้ยพี่ที่ยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้" ศรัณย์เอ่ยหยอก "ไม่ใช่ของพี่รุตหรอกค่ะ" มะปรางยิ้มหวานพลางจัดผ้าห่มให้คนรัก "เมื่อเช้าคุณพ่อเอามาฝากไว้ บอกว่าเพื่อนให้มาเยอะเลยเอามาแบ่งให้ห้องเราด้วย" ศรัณย์เลิกคิ้วขึ้นทันที ' กุหลาบขาวเนี่ยนะ เพื่อนคุณพ่อให้มาเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ‘ชายหนุ่มนึกขำในใจที่พ่อตาช่างหาข้ออ้างได้ไม่เนียนเอาเสียเลย จังหวะนั้นเอง น้ำฝน เดินเข้ามาเช็กสายน้ำเกลือตามปกติ พอตรวจเสร็จและกำลังจะเดินออกจากห้อง ศรัณย์ก็รีบเรียกไว้ด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่ฝนครับ... เดี๋ยวตอนออกไป รบกวนช่วยล็อคประตูห้องให้ผมจากด้านนอกด้วยนะครับ" น้ำฝนชะงักมือที่กำลังจับลูกบิดประตู "ล็อคเหรอคะคุณศรัณย์ มีอะไรหรือเปล่าคะ ปกติห้องคนไข้เราไม่ค่อยล็อคกันนะคะ" "พอดีผมอยากพักผ่อนเงียบๆ น่ะครับ กลัวคุณพ่อจะเข้ามา..." ศรัณย์แกล้งเว้นวรรคแล้วเหลื

เช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นเมฆครึ้มปกคลุมไปทั่วห้องพักฟื้น เมื่อ แจ่มจันทร์ กึ่งลากกึ่งจูงแจนเข้ามาด้านใน โดยมี คุณมาลินี และ คุณมานพ ที่กำลังตรวจเช็กอาการลูกชายอยู่พอดี “สวัสดีค่ะคุณมาลินี คุณมานพ แหม... ช่วงนี้ดูมีความสุขกันจังนะคะ” แจ่มจันทร์เอ่ยทักทายเสียงระรื่นผิดปกติ ในขณะที่แจนเอาแต่ยืนก้มหน้าหลบอยู่ข้างหลังแม่ด้วยความอับอาย คุณมาลินียิ้มรับตามมารยาท “ก็ธรรมดาล่ะค่ะ กำลังจะได้เป็นว่าที่คุณย่าแล้วนี่นา” “นั่นสิคะ... ดิฉันเลยตั้งใจจะมาเรียนให้ทราบว่า ศรัณย์ทำลูกสาวดิฉันท้อง! เพราะฉะนั้นศรัณย์ต้องรับผิดชอบค่ะ!” “อะไรนะครับ!” ศรัณย์ที่นอนอยู่อุทานลั่นตาโตแทบถลนออกจากเบ้า เขาหันขวับไปมองแจนที่เอาแต่ยืนตัวสั่น คำประกาศนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มะปราง ที่กำลังรินน้ำอยู่ถึงกับมือสั่นจนเหยือกแทบหลุดมือ หัวใจที่เพิ่งจะพองโตกลับเหี่ยวฝ่อลงทันที 'ไหนมะนาวบอกว่าในคลิปไม่มีอะไรไง หรือว่ามันมีมากกว่านั้นแต่พี่ศรัณย์หลอกเรา...' “ปราง... ปรางฟังพี่ก่อน” ศรัณย์พยายามจะคว้ามือมะปราง แต่เธอขยับหนี “ปราง... ปรางจะไปดูคุณพ่อพร้อมพงษ์ก่อนค่ะ เชิญคุยกันตามสบายเถอะค่ะ” มะปรางบอกเ

ภายในห้องพักที่ดูสงบเงียบผิดปกติ วิยะดา นั่งอยู่บนเตียง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับ ก้องภพ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของเธอในวันนี้ไม่มีกระแสแห่งการยื้อแย่งหรือเอาชนะเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าและละอายใจ “ก้องคะ... ฉันตัดสินใจแล้ว” วิยะดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า “ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจะพาลูกเกดไปจากที่นี่... ไปให้ไกลจากชีวิตคุณ” ก้องภพชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงรับฟังเงียบๆ “ที่ผ่านมาฉันทำเรื่องแย่ๆ กับคุณไว้มาก... ฉันละอายใจเหลือเกินที่เคยเห็นคุณเป็นเพียงที่พึ่งทางใจแต่ไม่เคยให้เกียรติคุณในฐานะเมียจริงๆ เลย” เธอก้มหน้าลงพร้อมน้ำตาที่ร่วงเผาะ “ฉันจะคืนชีวิต คืนอิสระให้คุณนะคะก้อง... ฉันขอโทษ” ก้องภพถอนหายใจยาว ความหนักอึ้งในใจตลอดหลายปีดูเหมือนจะเบาบางลง เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอภัย “ผมไม่ได้โกรธคุณแล้วนะวิยะดา... เพื่อเห็นแก่เวลาที่เราเคยมีร่วมกัน ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่งไว้ดูแลลูกเกดและตั้งตัวนะ คุณจะได้ไม่ต้องลำบาก” เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ เราจบกันด้วยดี... ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งนะ” วิยะดาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เธ