جميع فصول : الفصل -الفصل 140

เย็นวันศุกร์ ณ ห้องบอลรูมโรงแรมห้าดาว ย่านสีลมภายในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู โทนสีขาว เทา และทองอ่อน ทุกอย่างดูสุขุมสมกับเป็นงานนำเสนอโปรเจกต์ขยายธุรกิจของสมาร์ทเทคธาวินวัชรไม่จำเป็นต้องมีแสงสี หรือเสียงดนตรีขับกล่อมเหมือนการเปิดตัวงานทั่วไป มีเพียงโต๊ะกลมสิบกว่าตัว สำหรับผู้บริหาร นักลงทุน และพันธมิตรทางธุรกิจที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้วเท่านั้นทุกคนภายในห้องต่างรู้ดีว่า...การได้รับการ์ดเชิญจากตระกูลธาวินวัชร ไม่ใช่เรื่องง่ายทัชยืนอยู่บริเวณเสาด้านข้างของห้องประชุม สวมสูทสีกรมท่าตัดเย็บอย่างประณีตแนบไปกับรูปร่างสูงโปร่ง มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำชา ขณะที่สายตาคมกวาดมองผู้คนภายในห้องอย่างเงียบเชียบแทนเดินเข้ามาหยุดยืนข้าง ๆ เขา“ดูเหมือน พวกนั้นเริ่มแล้ว”เขาพูดเสียงเรียบ ราวกับกำลังชวนคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไป“เพจมหา'ลัยปล่อยโพสต์ตั้งแต่บ่าย ตอนนี้เริ่มถูกแชร์เข้าไปในกลุ่มนักศึกษา แล้วก็หลุดไปถึงกลุ่มนักลงทุนบางกลุ่มแล้ว”“อืม...” ทัชทำเพียงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ“ข่าวมาถึงนี่ยัง?”“น่าจะ...”“แค่ตอนนี้ยังไม่มีใครถามตรง ๆ”แทนตอบพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง“แต่คงอีกไม่นานหรอก”แท

เช้าวันพุธ คณะนิเทศศาสตร์มหาวิทยาลัยซาเร็ธยังคงคึกคักเหมือนทุกวัน นักศึกษาทยอยเดินเข้าอาคารเรียน เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงรถกอล์ฟของเจ้าหน้าที่ที่วิ่งผ่านไปมาตามถนนสายหลักรถสปอร์ตสีดำด้านค่อย ๆ จอดเทียบหน้าคณะนิเทศศาสตร์ ทัชลงจากฝั่งคนขับก่อนเดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนตัวเล็กเหมือนเคย“ตั้งใจเรียนนะคะ”มายด์ก้าวลงจากรถพร้อมสะพายกระเป๋าเป้ใบเดิม มือหนึ่งรับแก้วโกโก้เย็นที่เขาซื้อให้ตั้งแต่ระหว่างทาง“ขอบคุณนะคะ”ทัชยกมือขึ้นจัดปอยผมสั้นที่ปลิวตามแรงลมออกจากหน้าผากเธอ“วันนี้เรียนกี่โมงเลิกคะ”“สี่โมงค่ะ”“เดี๋ยวพี่มารับ”“ค่ะ”หญิงสาวยิ้มหวาน ก่อนโบกมือลาแล้วเดินขึ้นบันไดคณะ ทัชยืนมองจนร่างเล็กหายเข้าไปในตัวอาคาร ก่อนจะขับรถออกจากมหาวิทยาลัย...“อีมายด์”เสียงฝ้ายดังมาตั้งแต่หน้าทางเดิน เจ้าตัวรีบวิ่งเข้ามากอดแขนเพื่อนทันที ตามมาด้วยไอซ์และแพมที่เดินถือแฟ้มรายงานกันคนละปึก“พี่ทัชมาส่งเหรอ”“อือ”“หวานเนอะ”ไอซ์ทำหน้าอิจฉาจนมายด์หัวเราะ“พวกมึงก็เว่อร์”ทั้งสี่คนเดินคุยกันไปจนถึงห้องเรียน บรรยากาศยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหมือนเดิมแต่ไม่กี่นาทีต่อมา..มายด์ก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่

คำถามนั้นทำให้ทัชชะงัก แม้สายตาจะยังมองถนนตรงหน้า แต่น้ำเสียงกลับจริงจังขึ้นทันที“ทำไมถามแบบนั้นคะ”“ไม่รู้ค่ะ”เธอหัวเราะแห้ง ๆ“วันนี้หนูอาจจะคิดมากเอง”“ตอนอยู่คณะก็รู้สึกเหมือนมีคนมอง”“แล้วที่ร้านกาแฟก็เห็นผู้หญิงคนเดิมยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ตั้งนาน”“แต่คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ”“หนูอาจจะเครียดเรื่องรายงาน”ทัชเงียบไป มือใหญ่กุมมือเธอไว้แน่นขึ้นเพียงนิดเดียว“พี่ว่า หนูอาจจะเครียดเรื่องกินก็ได้นะคะ”“พี่ทัช!!!”มายด์ร้อง หน้าแดงเมื่อรู้ว่าเขาแอบแซวเธอ ทัชหัวเราะเบา ๆ“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ“แต่ถ้ารู้สึกแบบนี้อีก...”“โทรหาพี่ทันทีนะคะ”มายด์หันมายิ้ม“ค่ะ”ไม่นานบทสนทนาก็เปลี่ยนเป็นเรื่องเรียน เรื่องอาจารย์ และรายงานที่กองเต็มโต๊ะ เธอหัวเราะออกมาเมื่อบ่นว่าโดนอาจารย์สั่งงานสามชิ้นในสัปดาห์เดียว ส่วนทัชก็รับหน้าที่ปลอบใจด้วยการพาไปหาอะไรกินเหมือนทุกครั้งแต่ระหว่างที่มายด์กำลังหัวเราะ...ดวงตาของทัชกลับเหลือบมองกระจกมองหลังอยู่เงียบ ๆ รถมอเตอร์ไซค์สีดำคันหนึ่งยังคงแล่นตามมาในระยะห่างพอดี และเมื่อเขาเปลี่ยนเลน อีกฝ่ายก็เปลี่ยนเลนตาม...คืนเดียวกันที่คอนโดของทัชมายด์นั

อรินหยิบรูปมายด์และทัชขึ้นมาดู ก่อนจะเปิดอีกแฟ้มภาพแรก...ทัชกำลังยืนลูบหัวมายด์ สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความไว้ใจส่วนอีกภาพ...ดาวเดินเข้าคอนโดของไนท์ในช่วงค่ำ และออกมาอีกครั้งในเย็นวันถัดมาอรินมองภาพทั้งสองใบสลับกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยกมุมปากเพียงนิดเดียว“หึ...”“ตกลงเด็กที่ชื่อมายด์...”“หรือดาวกันแน่ที่กำลังปั่นให้ฉันหลงทาง”อรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรออก“สวัสดีค่ะ”น้ำเสียงของเธอกลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง“รบกวนช่วยเช็กข้อมูลให้หน่อยนะคะ”“ร้านกาแฟ The Petal ย่านอารีย์”“ฉันทราบมาว่ากำลังมองหาผู้ร่วมทุนอยู่”“ถ้าเป็นไปได้...”“ช่วยดูให้หน่อยว่าเราจะเข้าไปลงทุนได้หรือเปล่า”เธอฟังคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ขอบคุณมากค่ะ”“รบกวนด้วยนะคะ”สายถูกตัด อรินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เธอไม่ได้สั่งให้ใครไล่มายด์ออกจากงาน เธอทำเพียงวางแผนและเดินเกมในแบบของเธอ...สองวันต่อมาคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยซาเร็ธทันทีที่อาจารย์ประกาศเลิกคลาส นักศึกษาทยอยเก็บหนังสือและโน้ตบุ๊คลงกระเป๋า บรรยากาศในห้องเรียนกลับมาคึกคักอีกครั้งมายด์สะพายกระเป๋าเป้ ก่อนเดินออกมาพร้อมกับฝ้าย ไอซ์ และแพม ระหว่างที่ทั้งสี่

เช้าวันจันทร์ ทางเดินหน้าคอนโด ท้องฟ้ายามเช้าดูสดใส แม้อากาศจะเย็นกว่าปกติเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีผลกับเด็กสาวผมสั้นมายด์เดินออกจากคอนโดพร้อมกระเป๋าเป้ใบเดิมและแก้วกาแฟที่ซื้อจากร้านชั้นล่าง เพราะทัชรีบออกจากห้องไปตั้งแต่เช้า บอกว่ามีงานเร่งด่วน ทำให้เธอต้องไปมหาวิทยาลัยด้วยตนเองขณะเธอเดินไปตามฟุตปาธได้ไม่ถึงสิบก้าว เสียงแตรรถก็ดังขึ้นสั้น ๆ จากด้านหลัง มอเตอร์ไซค์สีเทาคันหนึ่งพุ่งขึ้นมาบนทางเท้าอย่างรวดเร็วหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังหลบเล็กน้อย กระเป๋าเป้เลื่อนหลุดจากหัวไหล่ แก้วกาแฟในมือร่วงกระแทกพื้น ฝาพลาสติกกระเด็นออก กาแฟไหลกระจายเป็นทางบนพื้นซีเมนต์คนขับไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว มอเตอร์ไซค์คันนั้นแล่นลงจากปลายทางฟุตปาธแล้วแล่นออกไปจากปากซอยอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“เป็นอะไรมั้ยครับ?”ชายหนุ่มที่เดินสวนมารีบเข้ามาช่วยเก็บกระเป๋าให้“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”มายด์รับกระเป๋าคืน พลางมองคราบกาแฟบนพื้นด้วยสีหน้าเสียดาย“ขี่รถขึ้นฟุตปาธซะงั้น แย่ชะมัด” ชายหนุ่มบ่น พลางมองตามท้ายรถที่หายไปแล้ว“ระวังตัวด้วยนะครับ”“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”มายด์ก้มลงเก็บแก้วที่บุบจนใช้ต่อไม่ได้ใส่ถ