All Chapters of บริการร้อน...ส่งให้ถึงเตียง (Heart On demand): Chapter 201 - Chapter 210

แทนเดินนำเข้าไป ก่อนหยุดคุยกับพนักงาน แล้วพาเธอไปยังโต๊ะตรงมุมที่มองเห็นทะเลฝ้ายวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้อย่างพอใจ“ทำไมได้โต๊ะดีจัง”“พี่จองไว้”“นี่พี่เตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้วเหรอ?”เขาเลื่อนเมนูมาให้“เรื่องของกินต้องเตรียมครับ เวลาฝ้ายหิวแล้วชอบอารมณ์ไม่ดี”“ใครบอก?”แทนสบตาเธอ“พี่เคยโดนมาแล้ว”ฝ้ายอ้าปากจะเถียง ก่อนจะนึกถึงวันที่เขามาช้าเพราะรถติด เธอบ่นตั้งแต่ขึ้นรถจนถึงร้าน พอได้กินข้าวก็กลับมาคุยกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวกระแอมเบา ๆ แล้วก้มอ่านเมนู“ก็วันนั้นหนูหิวจริง ๆ”“วันนี้เลยรีบจองร้านให้ไงครับ”คำตอบง่าย ๆ ของเขาทำให้เธอหยุดยิ้มไม่ได้อาหารทยอยมาเสิร์ฟหลังจากนั้นไม่นาน ทั้งปูม้านึ่ง ปลาหมึกผัดไข่เค็ม และปลาทอดที่เธอเคยส่งคลิปรีวิวให้ดู แทนสั่งอาหารทุกอย่างตามที่เธอต้องการฝ้ายยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปจนพอใจ แล้วจึงเริ่มกิน“อร่อยมั้ยครับ?”“อร่อยค่ะ”“สมกับที่บ่นอยากมาตั้งสองเดือนหรือเปล่า?”“พี่นับด้วยเหรอ?”แทนตักปลาทอดใส่จานเธอ“วันนั้นพี่กำลังประชุมกับเพื่อน เลยจำได้ครับ”“วันนั้นหนูส่งข้อความรัว ๆ ใช่มั้ย?”“หกข้อความกับอีกสามคลิป”ฝ้ายหัวเราะทันที“พี่ไม่ต้อง

“พี่แทน นี่มันอะไรกันคะ?”ฝ้ายยืนกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อบานประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออก นำทางเข้าสู่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวที่มีขนาดใหญ่กว่าบ้านเดี่ยวหลายหลังรวมกัน พื้นหินอ่อนอิตาลีสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายผนังมีกระจกบานใหญ่แบบพาโนรามาซึ่งกินพื้นที่ตลอดแนวฝั่งหนึ่งของห้อง เผยให้เห็นวิวผืนน้ำทะเลสีครามที่บรรจบกับเส้นขอบฟ้าอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ด้านนอกระเบียงกว้าง มีสระว่ายน้ำส่วนตัวตั้งอยู่“หูยยย เห็นทะเลชัดเลย”หลังจากหายตกตะลึง ฝ้ายก็ตื่นเต้นกับภาพวิวที่ได้เห็น เธอวิ่งตรงดิ่งไปยังกระจกบานใสนั้นทันทีท่าทางของฝ้ายทำให้ริมฝีปากหยักของแทนยกยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินตามแผ่นหลังบางไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอในระยะห่างกันไม่ถึงคืบ“ถ้าอยากว่ายน้ำ พี่มีชุดว่ายน้ำเตรียมไว้ให้ฝ้ายแล้วนะครับ”“พี่ไปเตรียมตอนไหนคะ?”ฝ้ายหันขวับมามองเขา แทนทำเพียงแค่ยกยิ้ม ไม่ตอบคำถามติ๊ง-หน่องเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นขัดจังหวะ แทนหันไปมอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้พนักงานโรงแรมระดับซีเนียร์สองคนเข็นราวแขวนเสื้อผ้าสีทองเหลืองอร่ามเข้ามาภายในห้อง บนนั้นเต็มไปด้วยชุดว่ายน้ำ ทูพีซ วันพ

เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวถูกเขาถอดออกให้พ้นทาง ร่างกายท่อนบนของเธอตอนนี้เหลือเพียงบิกินี่ตัวจิ๋วที่ไม่อาจปกปิดความอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจแทนก้มหน้าลงต่ำ ปลายจมูกโด่งไล้ผ่านเนินอกที่เบียดชิดกัน กลิ่นซิตรัสจากร่างบางผสมกับกลิ่นมัสก์ของเขาจนกลายเป็นกลิ่นหอมที่มอมเมาสติสัมปชัญญะปลายนิ้วยาวเกี่ยวเข้ากับปมเชือกบิกินี่ที่ผูกอยู่หลังลำคอ เขาค่อยๆ ดึงปลายเชือกให้คลายออกอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังแกะกล่องของขวัญล้ำค่าที่ต้องทะนุถนอม สายเชือกเส้นแรกหลุดลุ่ยออก เปิดทางให้เนื้อผ้าชิ้นน้อยคลายความตึงรัดลงแทนช้อนตาขึ้นสบตากับฝ้าย แววตาของเขาดุดันแต่ก็ฉายชัดถึงความรักที่อัดแน่นอยู่ภายใน“...อย่าละสายตาจากพี่” เขาสั่งเสียงนุ่มมือหนายันตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ดด้วยมือเพียงข้างเดียว เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่“ตลอดบ่ายนี้ ฝ้ายจะไม่มีแรงเหลือไปคิดถึงเรื่องอื่นนอกจากพี่” เสื้อเชิ้ตของเขาก็ถูกโยนทิ้งไปที่พื้นห้อง ผิวเนื้อที่ร้อนระอุของเขาบดเบียดลงมาแนบชิดกับผิวเนื้อเธอโดยไม่มีเนื้อผ้าขวางกั้น สัมผัสถึงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำเป็นจังหวะเดียว

แพมเลื่อนดูรูปในโทรศัพท์เป็นครั้งที่สาม ก่อนพิมพ์ข้อความลงในแชทกลุ่ม🌷 แพม: พวกมึง รูปสมัครฝึกงานต้องจริงจังขนาดไหนวะ🍭 ไอซ์: ขนาดที่เขาเห็นแล้วไม่คิดว่ามึงสมัครเป็นลูกค้าค่ะ🌷 แพม: ขอบคุณสำหรับคำตอบ อีดอกก ช่วยชีวิตกูมาก💗 มายด์: เอาเสื้อเรียบร้อย พื้นหลังโล่ง ๆ ไม่ต้องแต่งรูปจนหน้าเปลี่ยนก็ได้มึง🐯 ฝ้าย: ให้พี่ธามถ่ายให้ดิแพมมองข้อความสุดท้ายอยู่นานกว่าข้อความอื่นเธอเคยเห็นรูปที่ธามถ่าย ทั้งรูปเพื่อน รูปวิว และภาพกิจกรรมในมหาวิทยาลัย เขาถ่ายสวยจนเธอแอบขอรูปจากเขาอยู่หลายครั้ง แต่การทักไปขอให้เขาช่วยถ่ายโดยเฉพาะกลับทำให้เธอลังเลช่วงนี้เขาเริ่มมีงานให้รับผิดชอบมากขึ้น และเธอไม่อยากรบกวน ขณะกำลังคิดว่าจะตอบเพื่อนอย่างไร ข้อความจากอีกห้องแชทก็เด้งขึ้นมา📷 ธาม: ฝ้ายบอกว่าจะถ่ายรูปสมัครฝึกงานเหรอ?แพมหรี่ตามอง ก่อนก้มกลับไปพิมพ์ในกลุ่มลูกกวางคลั่งกล้วย🌷 แพม: อีฝ้าย มึงไปบอกพี่เขาทำไม!🐯 ฝ้าย: ก็มึงไม่บอก กูเลยบอกให้ไง🍭 ไอซ์: บริการรวดเร็ว ไม่คิดค่าประสานงานด้วยนะ😏แพมถอนหายใจ แต่ริมฝีปากกลับเผลอยกขึ้นนิดหนึ่ง เธอกลับเข้าไปตอบธาม🌷 แพม: แต่หนูถ่ายเองได้นะคะ พี่ไม่ต้องลำบาก?

ธามมองเธอทันที“แบบไหนครับ?”“คุยกันทุกวัน ไปไหนด้วยกัน ถ่ายรูปให้กัน แล้วก็ตอบคนอื่นว่าเป็นแค่คนคุย”เธอเน้นย้ำท้ายประโยค พลางสบตาเขา“หนูไม่รู้ว่าพี่กำลังรออะไร หรือจริง ๆ พี่พอใจแค่นี้”ธามเอนหลังเล็กน้อย ถอนหายใจยาว ก่อนยกมือขึ้นลูบหน้าแพมมองท่าทางนั้นแล้วใจเสีย“คือหนูไม่ได้จะ—”“พี่อยากเป็นมากกว่านั้นครับ”เขาลดมือลงแล้วหันมาสบตาจริงจัง“พี่กลัวพูดแล้วแพมจะหนี”เธอขมวดคิ้ว“ทำไมหนูต้องหนี?”“พี่ไม่รู้ว่าแพมรู้สึกเหมือนกันมั้ย”“แล้วที่หนูคุยกับพี่ทุกวัน…”แพมหยุดไป ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างอ่อนใจ“พี่คิดว่าหนูคุยกับทุกคนแบบนี้เหรอคะ?”ธามนิ่งไป เธอหน้าแดงขึ้น แต่ยังพูดต่อ“หนูไม่ได้รับโทรศัพท์ทุกคนนะ แล้วก็ไม่ได้ส่งรูปของกินให้ใครดูทุกมื้อด้วย”มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น แพมเห็นก็รีบชี้หน้า“อย่าเพิ่งยิ้มค่ะ หนูยังพูดไม่จบ”ธามพยายามเม้มปาก แต่ไม่สำเร็จนัก“ครับ พูดต่อเลย”เธอมองเขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนถอนหายใจ“หนูแค่อยากรู้ว่าหนูเป็นอะไรสำหรับพี่”“เป็นแค่น้อง หรือแค่คนคุย เพราะพี่ยังไม่มีใคร”รอยยิ้มของธามจางลง เขามองเธออยู่นาน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พี่ไม่ได้คุยกับคนอื่นเ