บททั้งหมดของ บริการร้อน...ส่งให้ถึงเตียง (Heart On demand): บทที่ 161 - บทที่ 170

ฝ้ายเว้นไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบาลง“พี่แทน...มายด์จะเป็นอะไรไหมคะ”แทนยังไม่ทันตอบ ทัชก็เอ่ยขึ้นมาก่อน“ไม่ต้องห่วง พี่จะไปพาเธอกลับมา”คำพูดสั้น ๆ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง“โอเคค่ะ หนูเชื่อพี่”หลังวางสายจากฝ้าย แทนปรายตามองคนที่เพิ่งได้รับยาแก้พิษไม่ถึงครึ่งชั่วโมง“มึงได้ยินหมอแล้วนะ” เขาพูด“ยาแก้พิษช่วยให้อาการดีขึ้น แต่ไม่ได้แปลว่าร่างกายมึงพร้อมไปมีเรื่องกับใคร”ทัชเลื่อนขาลงจากเตียง“กูไม่ได้จะไปมีเรื่อง”“สีหน้ามึงตอนนี้เหมือนจะไปเผาบ้านมัน”“กูจะไปเอามายด์กลับมา”เขาวางเท้าลงบนพื้น ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแทนขยับเข้าไปรอรับตามสัญชาตญาณ แต่ครั้งนี้ทัชทรงตัวได้ด้วยตัวเอง ร่างสูงนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อรอให้อาการวูบผ่านไป จากนั้นจึงก้าวออกมาโดยไม่เซเหมือนก่อนหน้า“เห็นไหม” ทัชพูด“กูเดินได้”“ยินดีด้วยครับ คนไข้มีพัฒนาการจากนอนใกล้ตายมาเป็นดื้อได้ด้วยตัวเองแล้ว”“มึงนี่นะ...” เขาส่ายหัวอย่างอ่อนใจอย่างน้อยทัชในตอนนี้ก็ดูต่างจากก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน สีหน้ากลับมามีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย การขยับแขนขาไม่ติดขัด และสติสมบูรณ์พอจะประเมินสถานการณ์ได้ปัญ

“พวกคุณวางแผนเรื่องนี้ด้วยกัน?”“ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการพาตัวคุณมาที่นี่” อรินตอบเสียงเย็นชา“ถ้าฉันรู้ว่าพี่ไนท์จะทำเรื่องโง่ ๆ นี้”“ฉันคงไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น”“อริน!”“ทำไมคะ หรือพี่อยากปฏิเสธ?”ไนท์จ้องเธอเขม็ง“ออกไปจากบ้านฉัน”“ได้ค่ะ”อรินตอบง่ายเกินคาด ก่อนหันไปทางมายด์“แต่เธอต้องออกไปกับฉัน”มายด์ชะงักไนท์คว้าแขนของอรินไว้ทันที“อย่ายุ่งกับมายด์”อรินก้มมองมือของเขาบนแขนตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“พี่กำลังสั่งหนู เพราะผู้หญิงคนนี้เหรอคะ”“ฉันกำลังเตือนเธอ”“หนูก็กำลังเตือนพี่เหมือนกัน”เธอดึงแขนออกอย่างแรง“ถ้าคนของพี่แตะต้องหนูหรือขัดขวางไม่ให้หนูพาเธอออกไปจากที่นี่”“พรุ่งนี้...คุณพ่อของพี่จะรู้เรื่องที่พี่ทำเลว ๆ ทุกอย่าง”“เธอขู่ฉัน?”“หนูกำลังช่วยพี่อยู่ต่างหาก”น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ยอมถอย“ก่อนที่พี่จะทำลายทุกอย่างเพราะผู้หญิงที่ไม่เคยเลือกพี่เลยสักครั้ง”ประโยคนั้นแทงใจดำไนท์ที่สุด ดวงตาของเขาดำมืดลงในทันที เขาปล่อยแขนอริน ก่อนหันกลับไปมองมายด์“เธอเล่าเรื่องของเราให้ทัชฟังหมดแล้วมั้ย?”“เรื่องของเราจบไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบังค่ะ”“แล้วเธอเคยบอกมันหร

ชายสองคนที่ยืนขวางประตูรีบหันไปมองด้านนอก“เกิดอะไรขึ้น”หนึ่งในนั้นยกวิทยุสื่อสารขึ้น แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนเฝ้าประตูรั้วไม่กี่นาทีต่อมา เสียงรองเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นมาจากห้องโถงด้านหน้า ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างแรงชายฉกรรจ์สี่คนในชุดสีเข้มกรูกันเข้ามา คนสองคนเข้าควบคุมตัวลูกน้องของไนท์ทันที ขณะที่อีกสองคนแยกไปตรวจทางเดินด้านข้าง“พวกมึงเป็นใคร!”คนของไนท์พยายามขัดขืน แต่ถูกล็อกแขนเอาไว้จนดิ้นไม่หลุดแทนเดินเข้ามา สีหน้าของเขานิ่งขรึม ดวงตากวาดสำรวจทุกคนภายในห้องอย่างรวดเร็ว“เคลียร์ทางออกไว้” เขาสั่งลูกน้อง“อย่าให้ใครขวางทาง”“ครับ”ไนท์มองคนตรงหน้าด้วยแววตาเดือดดาล“มึงกล้าบุกเข้ามาในบ้านกู?”“ถ้ามึงอยากคุยเรื่องบุกรุก เดี๋ยวรอตำรวจมาคุยพร้อมกัน”แทนตอบ ก่อนมองเลยไปด้านหลังเขาทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นจากทางเข้าบ้าน ทัชก้าวเข้ามาภายในห้อง สีหน้าของเขายังซีดอยู่เล็กน้อย เสื้อคลุมสีเข้มถูกสวมทับเสื้อเชิ้ตซึ่งมีรอยยับจากเหตุการณ์ก่อนหน้าตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามา สายตาของเขามองเห็นเพียงแค่มายด์หญิงสาวถูกไนท์คว้าแขนเอาไว้ มองเห็นรอยแดงที่เกิดจากแรงบีบปรากฏเด่นชัดอยู่บนผิวขาว

เพียะ!!“พี่ไนท์หยุดค่ะ!”อรินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของเขาจนไนท์ชะงัก มองหน้าอรินด้วยความโกรธ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ“มายด์ไม่ได้รักพี่”“ต่อให้พี่ขังเธอไว้ที่นี่ พี่ก็ไม่มีวันได้ใจเธอ!”คำพูดนั้นทำให้ไนท์นิ่งงันไปทันทีทัชไม่สนใจที่ฟังต่อ หันหลังโอบเอวมายด์เดินออกจากตรงนั้น“ไอ้ทัช ทำกูใจหายหมด”แทนจัดการคนของไนท์จนหมอบสลบกับพื้นจนหมดทุกคน ปัดฝุ่นออกจากตัว“นึกว่ามึงจะฆ่ามันซะแล้ว”“ก่อนจะด่ากู มึงดูตัวมึงก่อน”ทัชปรายตามองคนที่นอนอยู่กับพื้น“ไม่ยั้งมือเหมือนกันเลยนะ ไอ้สัด”ก่อนจะหันมามองมายด์ ดวงตากวาดมองทั่วร่างของเธอเพื่อสำรวจบาดแผล“หนูเจ็บตรงไหนมั้ย?”มายด์ส่ายหน้า“เจ็บข้อมือนิดหน่อยค่ะ”ทัชจับข้อมือข้างนั้นขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นรอยนิ้วมือชัดเจน แววตาของเขาก็วาวโรจน์อีกครั้งมายด์รีบจับมือเขาไว้“หนูไม่เป็นไร”“พี่มาช้าไป”“ไม่ค่ะ”เธอส่ายหน้า น้ำตาที่หยุดไปแล้วก็ไหลออกมาใหม่“พี่มาทันพอดี”ทัชดึงร่างบางเข้ามากอด มายด์ซบหน้าลงกับอกเขา มือทั้งสองกำเสื้อคลุมไว้แน่น กลิ่นกายที่คุ้นเคยและอ้อมแขนของเขาทำให้ความหวาดกลัวมีหายไป“หนูคิดว่าพี่จะไม่มาแล้ว”เสียงของ

มายด์กัดริมฝีปากแน่น ก่อนถอดชุดของตัวเองออกแล้วโยนลงทิ้งลงไปบนพื้น“ถอดแล้วค่ะ” มายด์ยิ้มยั่วท้าทาย ร่างบางเหลือเพียงบราเซียร์สีดำและกางเกงในจีสตริงที่ดูเซ็กซี่“ที่เหลือ...พี่คงต้องเป็นคนถอดเองแล้วค่ะ”มายด์โอบรอบคอเขา เบียดหน้าอกอวบอิ่มที่ไซส์เกินขนาดตัวกับอกของเขา ทัชชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสั่นพร่า เมื่อรับรู้ถึงความนุ่มหยุ่นและขนาดที่เกินตัวของเธอความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วโสตประสาท กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของนมวานิลลา ตอนนี้กลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่ทำให้ความอดทนของชายหนุ่มหมดลงมือหนาเลื่อนไปโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ออกแรงรั้งร่างเล็กให้ขยับเข้ามาบดเบียดกับหน้าขาของเขาทัชโน้มใบหน้าลงไปกดจูบที่ซอกคอขาวผ่องของเธอ สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าปอด ก่อนขบเม้มลาดไหล่เนียนเบาๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่น“ได้...เดี๋ยวพี่จะถอดให้หนูทุกชิ้นเลย”ทัชเลื่อนมือไปด้านหลังแผ่นหลังบาง ปลายนิ้วสัมผัสกับตะขอบราเซียร์สีดำ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ท้าทายของเธอ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่า“เตรียมตัวไว้เลยนะ...”“คืนนี้ต่อให้หนูขอพัก...พี่ก็จะไม่มีวันให้หนูพักง่