All Chapters of Uncle Nazzer's Maid (SPG): Chapter 61 - Chapter 70

Pinunasan ko ang luhang pilit na kumakawala sa mga mata ko. I can’t let them see me like this, so weak, so utterly defeated. Huminga ako nang malalim, inayos ang salamin ko, at hinarap ang tambak na folders. Kung gusto niya ng trabaho, ibibigay ko sa kanya nang hindi nagrereklamo.Habang nagtatrabaho ako, para akong bata na minsan napapaiyak na lang tapos tatahan. I could only comfort myself, kasi sinong gagawa kundi ako lang.Inabot na ako ng alas-otso ng gabi. Iyong kaninang maingay at abalang opisina, naging tahimik at tanging mabilis na tunog ng pag-type ko ang naririnig. Masakit na ang likod ko, mahapdi na rin ang mga mata ko, at kanina pa kumakalam ang sikmura ko pero hindi ko iyon pinansin. Gusto ko nang matapos ’to para makauwi na.Nang mai-save ko ang huling file at maayos ang huling folder, parang nabunutan ako ng tinik. Pero bago pa man ako makatayo, nakita ko si Jo na papalapit sa desk ko, bitbit ang bag niya."Jo? Akala ko umuwi ka na," mahinang sabi ko at pilit na ngumi

Nagkulong ako sa kwarto ko matapos kong ipagtulakan at ipagtabuyan si Liam. Hindi ko siyang magawang patawarin agad. Pakiramdam ko ang lalim ng iniwan niyang sakit sa akin.Iyak ako nang iyak sa kwarto ko hanggang sa makatulog ako sa pagod. Paggising ko, gabi na. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko, masakit ang ulo at sinisipon na rin. Mukhang ilang araw akong ma-a-absent sa trabaho kaya sinabihan ko ulit si Jo na baka hindi muna talaga ako makapasok.Nagreply naman siya at ipinaalam na niya raw kay Liam. Since alam naman ng lalaking 'yon ang sitwasyon ko, pumayag naman daw. Isa pa, nalaman ko kay Jo na may mga bagong intern, pero wala ni isa ang marunong magtranslate kaya ang ending, ako pa rin although iyong iba si Liam ang nag-asikaso since urgent.Bumaba ako pagkatapos kong uminom ng gamot, balot-balot ng kumot. Nadatnan ko si Mama na naghihiw4 ng prutas sa sala habang nanonood kaya tumabi ako sa kanya."Ma," nanghihinang tawag ko at humiga sa kandungan niya. "Ikaw ba 'yong pumasok s

Tumingin ako sa rear-view mirror at doon ko nakita ang pamilyar na itim na sasakyan ni Liam. Hindi lang siya basta sumusunod, halos idikit na niya ang nguso ng sasakyan niya sa bumper ng taxi na sinasakyan ko. Nababaliw na ba 'to? Paano kung biglang pumreno ang driver? Kahit kailan talaga 'tong si Liam! "Kuya, pakibilisan po," pakiusap ko habang hinahawakan ang kumakabog kong dibdib. "Huwag niyo po siyang hayaang maunahan tayo." "Sige, Ma’am, mukhang nagmamadali nga ang isang ’yan," sagot ng driver sabay tapak sa silinyador. Humarurot ang taxi, lumulusot sa mga singit ng trapiko sa kalsada. Pero si Liam, tila baliw na hindi hinahayaan na mawala kami sa paningin niya. Kahit saang lane kami lumipat, nandoon siya. Para kaming nasa gitna ng isang action movie, but all I could feel was the overwhelming dizziness and the desperate need to get away from him. Pagdating sa kanto ng subdivision namin, mabilis kaming lumiko. Paghinto ng taxi sa tapat ng aming gate, nag-abot agad ako ng bayad

"Bat1 na kayo?" tanong ni Mama habang inilalapag ang mga pinamili sa lamesa. "Opo, Ma. Bat1 na po," sagot ko, hindi makatingin nang diretso sa kanila. Ramdam ko pa rin kasi ang init sa pisngi ko mula sa muntik nang mangyari kanina. Si Liam naman, matapos ibaba ang tawag ng Daddy niya, ay agad na lumapit kay Mama. "Tita, tulungan ko na po kayo sa kusina. Nagluto na rin po ako ng tinola para kay Ash kanina, pero baka gusto niyo pong magluto ng iba para sa hapunan." "Aba, marunong ka palang magluto, hijo? Sige, tulungan mo ako. Gusto ko sanang mag-gisa ng gulay," sagot ni Mama na halatang tuwang-tuwa sa pagiging bibo ni Liam. Habang nasa kusina sila, naupo muna ako sa sofa, pinapanood silang dalawa. Ang sarap sa pakiramdam na makita ang boss ko, ang lalaking kinatatakutan sa opisina, na seryosong nagh1hiwa ng bawang at tumutulong sa nanay ko. Paminsan-minsan ay nagkakatuwaan sila, naririnig ko ang tawa ni Liam na sumasabay sa mga kwento ni Mama. Pakiramdam ko, hindi na lang

Kunot-noong tumango ako. "Oo, magkasama kami kanina. Bakit, kilala mo ba si Liam?" takang tanong ko. ​Hindi ko alam kung nakita na ba niya si Liam noon, pero sa reaksyon niya ngayon, parang pamilyar siya rito. ​"Oo," nakangiting sagot niya sabay ayos ng necktie, pero halatang nahihirapan siya. Lumapit siya sa akin nang bahagya. "Pwede makisuyo? Hindi ako marunong nito, eh. First day ko ngayon sa kumpanya ni Liam. Doon ka rin, 'di ba? Intern?" ​Napamaang ang bibig ko. "Doon ka rin? Ano nga ulit ang kurso mo?" tanong ko habang maingat na iniaayos ang necktie niya. ​"IT," sagot niya. Nailang ako nang bigla siyang tumitig nang diretso sa mga mata ko kaya agad kong iniwas ang tingin ko. "Alam na ba nila Mama at Papa na nandito ka?" ​Muli siyang tumango. "Oo, kanina. Tulog ka pa yata noon. Tapos nakita ko si Liam na lumabas ng kwarto mo. Akala ko ba hindi pa rin kayo magkasundo?" ​Hindi ko na matandaan kung naging kalaro ba namin siya noong mga bata pa kami. Masyado na kasing matag