Semua Bab หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ: Bab 21 - Bab 30

“หยี แกผอมไปรึเปล่า ไม้เสียบผีจะเรียกพี่อยู่แล้ว”“อยู่นี่กินแต่ผักกับปลาจะเอาไรไปอ้วน”ยาหยีมองค้อนชิชานิดหน่อยก่อนจะยื่นน้ำเปล่าให้ เธอหนีชีวิตวุ่นวายในเมืองหลวง ย้ายมาปลูกผักใช้ชีวิตธรรมดาที่เชียงใหม่ได้ปีกว่าแล้ว หมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่มีประชากรนับแล้วไม่ถึง 30 ครัวเรือนด้วยซ้ำ เรียกว่าอยู่อย่างสันโดษก็ไม่ผิดนักก่อนหน้าที่จะตัดสินใจย้ายที่อยู่ เธอได้มารู้ข่าวภายหลังว่าบ้านของคุณยายที่เชียงใหม่ที่ถูกขายทอดตลาดเมื่อหลายสิบปีก่อนได้ปิดป้ายประกาศขายอีกครั้ง ยาหยีจึงตัดสินใจเลือกที่จะขายบ้านที่เป็นน้ำพักน้ำแรงของตัวเองและกลับมาหาซื้อบ้านหลังเดิมของคุณยายคืนด้วยเงินส่วนต่างที่ได้มา เธอยังพอเหลือเงินเก็บอีกก้อนหนึ่งจึงนำเงินมาลงทุนปลูกผักสวนครัวและทำโรงเห็ดเล็ก ๆ ไว้สำหรับขายเลี้ยงตัวเองแต่เพื่อนที่แสนดีอย่างชิชาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธออ้างว้าง ชิชามักจะบินมาหาเธอเสมอ จนเมื่อปีก่อนชิชาเลือกที่จะเปิดร้านคาเฟ่ในใจกลางเมืองและอ้อนวอนแกมบังคับให้เธอไปเป็นหุ้นส่วนเพื่อหวังจะดึงให้ยาหยีออกจากโลกส่วนตัวกลับเข้าสู่สังคมบ้าง แต่ยาหยีก็ไม่ได้เข้าร้านบ่อยนักเพราะเธอเริ่มจะชาชินกับการอยู่คนเดียวและวิถี

หลังจากนอนน้ำตาซึมมาทั้งคืน ยาหยีก็ลุกตั้งแต่ก่อนไก่ขันมารับอากาศสดใส จะเรียกว่านอนก็ไม่ถูก เพราะเธอไม่ได้หลับเลยสักงีบต่างหาก ใครจะไปนอนหลับ ถึงปากจะบอกไม่สนใจเรื่องของเดนนิสแล้ว แต่ใจมันก็เอาแต่คิดเรื่องของเขาช่วงเวลาตี่สี่ ตอนนี้มีเพียงแสงไฟดวงเดียวจากเสาไฟหน้าบ้าน ที่ส่องสว่างพอให้คนที่ตื่นมาได้เห็นความเป็นไปรอบ ๆ ยาหยีไม่เลือกเปิดไฟ นั่นเพราะเห็นว่าเพื่อนยังนอนหลับสนิท กลัวแสงจะไปแยงตาทำชิชาตื่นเข้าหญิงสาวเดินไปหยิบผ้าคลุมไหล่แล้วออกมานั่งเอนตัวรับลมที่เก้าอี้หวายริมระเบียง บ้านหลังนี้เป็นบ้านปูนชั้นเดียว มีระเบียงรับลมทั้งสองฝั่งของตัวบ้าน เธออยู่ที่นี่จนชินแล้ว ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรแต่แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนมีเงาของอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่แถวริมรั้ว“ตื่นแต่ดึกเลยนะตั๋ว เฮาจะไปเก็บเห็ด ไปตวยก่อ” เป็นละออง หญิงสาววัยใกล้กันในพื้นที่ที่วันนี้ออกบ้านมุ่งหน้าเข้าป่าเพื่อจะไปหาเห็ดตามปกติกับแม่ของเจ้าตัวตะโกนถามมาจากหน้าบ้าน“ไว้เรารอซื้อของตั๋วแล้วกันนะ อยากกินแกงเห็ดพอดี” ยาหยีตอบรับไปตามประสา หมู่บ้านไม่ได้มีคนอาศัยอยู่เยอะก็จริง แต่พอมาอยู่ก็ทำให้รู้จักมักคุ้นกันอยู่แทบทุกครัว

หลังจากวางสายกับเพื่อนไปแล้ว สิ่งที่ยาหยีทำเป็นอันดับแรกก็คือการหาข้อมูลที่เกี่ยวของกับข่าวของตระกูลหวังทั้งหมด แม้ตอนนี้จะเป็นเรื่องไกลตัว แต่เธอคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะพอทำอะไรได้บ้าง เธอใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายหมดไปกับเรื่องนี้“หรือจะลองส่งเมล”เธอติดต่อเดนนิสไม่ได้อีกเลยหลังจากที่ถูกส่งกลับมาไทย ช่องทางการติดต่อของเขาก็มีเพียงหน้าเว็บไซต์ของบริษัทเท่านั้น ซึ่งไม่ว่าจะส่งอะไรไปก็ไม่เคยได้รับการติดต่อกลับมาเลยแต่ยาหยีก็ยังจะเลือกที่จะส่งไปเพราะยังไม่อยากรบกวนชิชา รายนั้นคงกำลังวุ่นวายอยู่ในตอนนี้หญิงสาวตั้งใจว่านี่คงเป็นความหวังดีครั้งสุดท้ายที่เธอพอจะทำให้เดนนิสได้อีเมลถูกส่งไปแล้ว เธอไม่ได้พิมพ์อะไรมากไปกว่าการทักทาย ที่เหลือก็เป็นข้อมูลและภาพถ่ายที่เธอถ่ายเก็บไว้ส่งไปให้เขา เมลฉบับนี้เธอยังส่งต่อไปให้ชิชาด้วย เผื่อว่าวันหนึ่งหากเพื่อนสะดวกแล้วจะให้ส่งข่าวต่อ หลังจากนี้คงจะไม่มานั่งพะว้าพะวงเรื่องของเขาอีกแล้วแกร๊ง!เสียงอะไรบางอย่างหล่นกระทบพื้นทำให้คนที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดสะดุ้งจนต้องรีบลุกจากหน้าคอมไปหยิบเอาปืนยิงปลามาถือไว้อย่างเคยเมื่อก่อนถ้าหากได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ เธอจะ

[สามวันผ่านไป]“คุณหนู อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ ดิฉันขอร้อง” หญิงวัยกลางคนอายุราว ๆ ห้าสิบ ใบหน้าอิ่มเอิบ มีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนและสามารถพูดได้สองภาษานามว่าหลี่ถิงได้พยายามที่จะห้ามปรามยาหยีที่ตอนนี้กำลังทำลายข้าวของที่คว้าติดมือได้“ไปบอกนายของคุณเดี๋ยวนี้เลยคุณหลี่ ว่าฉันอยากกลับบ้าน ปล่อยฉันไปซะที แล้วฉันบอกแล้วไงคะว่าอย่าเรียกคุณหนู ฉันไม่ใช่คุณหนูของพวกคุณค่ะ”ยาหยีโวยวายขว้างปาข้าวของจนไม่เหลือชิ้นดี นับตั้งแต่รักษาตัว เธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องชุดแห่งนี้ไม่ได้ออกไปไหน ถ้าไม่ติดว่าเดินลำบากเพราะขายังแพลงอยู่เธอจะปีนออกระเบียงให้รู้แล้วรู้รอดหลายวันมานี้ยาหยีสำรวจละเอียดทุกซอกทุกมุมแล้วเพราะว่างเกินไป บ้านของเดนนิสที่เขากล่าวอ้างมันมีถึงสามห้องนอน สามห้องน้ำ มีโถงห้องกลางที่กว้างขวาง ระเบียงยื่นออกไปรับแสงแดดและสายหมอกยามเช้า มีห้องครัวที่กว้างพอ ๆ กับห้องนอนใหญ่ อาหารสดและสำเร็จรูปแยกเป็นสัดส่วนชัดเจน ยังไม่นับห้องออกกำลังกายที่มีอุปกรณ์ครบครันอีก คนเดียวแต่อาศัยอยู่ในทำเลที่สวยงามและห้องหับหรูหราแบบนี้ก็นับว่าสมฐานะดีวัน ๆ ยาหยีได้แต่นั่งมองวิวกับผู้คนนอกหน้าต่าง แม้จะมีคนคอยดูแ

“อืม...” ทันทีที่ยาหยีลืมตา เธอก็บิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยล้า ความรู้สึกราวกับลูกโป่งที่ใส่น้ำเต็มใบพองตัวใกล้จะแตกอยู่รอมร่อ จะขยับตัวทีก็ต้องใช้เวลากว่าปกติแล้วเธอก็เห็นว่าเดนนิสนอนมองเธออยู่ใกล้ ๆ พร้อมกับยื่นมือมาแตะใบหน้าของเธอ“เมื่อวาน...”เธอคิดไว้แล้วว่ามันก็แค่สัมพันธ์ครั้งคราว ครั้งนี้เธอก็จะพยายามไม่คิดอะไรมากจึงปัดมือเขาออก“ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย”“ทำไมจะพูดถึงไม่ได้ ก็เมื่อวานแทบไม่ได้พูดกันเลย ผมได้ยินแต่เสียงครางหวาน ๆ ของพี่เองนะ”“ไอ้เด็กบ้า เดี๋ยวนี้หัดพูดจาลามกแบบนี้แล้วเหรอ”ยาหยีรีบลุกขึ้นยังไม่ลืมห่อตัวด้วยผ้าห่ม มองหาเสื้อผ้าชุดใหม่เพื่อมาสวมแทนที่ชุดเก่าที่ถูกทิ้งกองอยู่บนพื้น แต่เธอก็ยังไม่กล้าลงจากเตียง นั่นเพราะผ้าห่มดันมีอยู่ผืนเดียว ถ้าเธอลุกไปก็เท่ากับว่าจะต้องเห็นเดนนิสเปลือยกายแน่ ๆก๊อก ๆ “คุณชายคะ ดิฉันขอเข้าไปนะคะ”“เข้ามา”เป็นหลี่ถิ่งที่เดินเข้ามาพร้อมกับคนติดตามเป็นผู้หญิงอีกสองคนยืนรอด้านนอกซึ่งพวกเธอทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ด้วยการเคาะประตูบอกล่วงหน้าเล็กน้อย รอคนด้านในตอบรับก่อนถึงเข้ามา“นายท่านสั่งให้ดิฉันเตรียมมื้ออาหารบำ