บททั้งหมดของ หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ: บทที่ 11 - บทที่ 20

วันนี้สองสาวเพื่อนซี้มีนัดคุยธุระที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แต่เมื่อชิชาเห็นหน้าเพื่อนสนิทเท่านั้นก็รีบเดินเข้ามาทักด้วยความตกใจ“หยี แกไหวปะเนี่ย ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ อย่างกับหลบเจ้าหนี้อย่างนั้นแหละ”ใครจะรู้ว่ายาหยีโดนอะไรมาบ้าง ปากที่บวมเจ่อและขึ้นห้อเลือดเมื่อวันก่อนยังคงเด่นเป็นสง่า แม้จะมีลิปสติกกลบก็ใช่ว่าจะมิด แล้วที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้น ทั้งแก้มทั้งคอของเธอมันมีรอยแดงเป็นปื้นชัดเจนจนต้องพันผ้าพันคอเอาไว้ และยังใส่แว่นตากันแดดเพื่อปกปิดความเลิกลั่กของตัวเองอีกต่างหากนับจากที่ถูกเดนนิสสอนบทเรียนให้เมื่อวันนั้น ยาหยีก็ไม่กล้าที่จะรับปากใครส่ง ๆ อีกเลย เธอไม่ได้กลัวว่าจะถูกเดนนิสลากไปจูบตามอำเภอใจ แต่สิ่งที่กลัวยิ่งกว่านั้น...คือเธอกลัวใจตัวเองมากกว่า“แค่ก ๆ พอดีอากาศมันเปลี่ยน ฉันก็เลยไม่ค่อยอยากโดดแดดโดนลมน่ะ แกช่วยคุยแทนฉันหน่อยนะ รายละเอียดก็ตามที่เราเคยคุยกันแหละ” จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้ป่วยอะไรเลยแต่ต้องเนียนเพื่อปกปิดร่องรอยบางอย่างชิชารับเอกสารจากมือเพื่อนมาถือไว้ ในนั้นมีรายละเอียดเกี่ยวกับสินค้าที่จะเริ่มจัดส่งได้ตามวันที่ตกลงกัน แม้ชิชาจะไม่ได้สนใจเรื่องของสิ

ถูกจูบครั้งนี้แตกต่างไปจากทุกครั้ง แค่ริมฝีปากแตะกันยาหยีก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว“อย่า เดี๋ยวก็ติดไข้หรอก”“หายแล้วนี่ครับ”“ยังไม่หายดี”“งั้นจูบเสร็จแล้วค่อยกินยา”ยิ่งกว่าได้ยาดี ยาหยีหลับตาพริ้มอยู่ภายใต้ร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่าย เธอต่อต้านมาตลอดแต่ตอนนี้กลับตอบรับจุมพิตนั้นด้วยความเคยชินเสียเองใบหน้าของทั้งสองแนบชิด ค่อย ๆ ลิ้มชิมกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป ยาหยีไม่ได้อ้าแขนรับเสียทีเดียว เธอยังยกมือดันแผกอกแกร่งเอาไว้อยู่กลัวจะหักห้ามใจตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน ไหนจะมือหนาที่ค่อย ๆ ไล้ไปตามเนื้อเนียนปลุกเร้าให้เธอเปล่งเสียงหน้าอายออกมานั่นอีก ยิ่งยากจะห้ามตัวเองเสียงผ่อนลมหายใจดังอยู่เป็นระยะ หลายครั้งที่ปลายนิ้วของเดนนิสเลื่อนผ่านจุดสำคัญในร่มผ้าไปโดยไม่หยุดเชยชม หรือจริง ๆ เขาจงใจแกล้งให้เธอหวั่นไหวกันน้ำหยาดใสยืดยาวจากริมฝีปากที่ผละออกจากกัน ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำยิ่งกว่าตอนมีไข้ ตอนนี้มันร้อนวูบวาบไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนไม่อยากได้แค่นี้บ้าเอ๊ย! ยาหยีไม่เคยมีความคิดอยากจะยั่วใครมากมายขนาดนี้มาก่อน เธอถูกสอนให้รักนวลสงวนตัว เพราะงั้นกับแฟนเก่าถึงแทบไม่ค่อยได้มีอะไรกัน และพอมีมันก็ไม

“อืม...”ยาหยีกัดริมฝีปากพยายามกดเสียงครางที่น่าอับอายของตัวเองลง กลัวคนตรงหน้าจะล้อว่าเธออ่อนหัดถึงขั้นต้องให้คนเด็กกว่าเป็นฝ่ายนำกางเกงของยาหยีถูกถอดโยนทิ้งไปนานแล้ว เหลือเพียงเสื้อตัวบางทีปกปิดส่วนบนเอาไว้ สองขาเรียวแม้พยายามจะปกปิดส่วนอ่อนไหวด้วยการหนีบมันเอาไว้อย่างเหนียมอาย แต่ก็ถูกจับแยกออกจนมองเห็นได้ทุกกระเบียดนิ้ว“อย่าเอาแต่จ้องจะได้มั้ย”“ก็พี่น่ารัก”สายตาของเดนนิสดูไม่เหมือนเก่า เขากำลังสำรวจร่างกายของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น ขณะที่มือก็คอยหาจุดกระตุ้นความกระสันให้เธอไม่ว่างเว้น ไอ้วิธีการเล้าโลมของเขานี่แหละที่มันทำให้ยาหยีอายจนต้องยกมือขึ้นปิดใบหน้าของเขาที่กำลังก้มลงต่ำลงทุกที ๆ“เดนนิส ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ”“ถ้างั้นผมจะทำความสะอาดให้เอง”แล้วจากนิ้วก็กลายเป็นอีกอวัยวะที่นำความชุ่มฉ่ำมาทดแทนให้ ลิ้นสากกำลังตวัดชิมน้ำหล่อลื่นเป็นตัวบ่งบอกอย่างดีว่าความต้องการของหญิงสาวนั้นท่วมท้น ถ้าจะบอกว่านี้เป็นครั้งแรกที่ยาหยีได้รับการทำออรัลก็ไม่ผิดเลย ความรู้สึกเฉยเมยต่อเรื่องบนเตียงเพราะถูกแฟนเก่าเอาแต่ได้กระทำแย่ ๆ มันติดอยู่ในใจมานานมากพอจนทำให้เธอเชื่อว่าเรื่องเซ็กส์ไม่ใช่สิ่งที่เธอ

“กลับมาได้ซะทีนะไอ้ลูกหมา”น้ำเสียงแหบพร่าทว่าน่าเกรงขามของชายผมสีดอกเลาดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนหรี่ลงเล็กน้อยราวกับต้องการดูให้มั่นใจว่าใช่คนที่เขากำลังรออยู่ พร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนคนคลี่ยิ้ม แต่หากไม่ตั้งใจสังเกตก็มองไม่ออก เขาแค่เพียงปรายตาบอกผู้ดูแลข้างกาย เตียงที่เขานอนอยู่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นมาประคองตัวเขาให้อยู่ในท่านั่งเอนตัวแว็บหนึ่งจากสิ่งที่เห็นทำให้เดนนิสตกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าสิ่งที่เกาซวนเล่าให้ฟังระหว่างทางที่กลับมานั้นจะหนักหนาขนาดนี้ คนตรงหน้าคือหวังเฉินอี้พ่อผู้มีพระคุณกับเขา เบื้องหน้าในสายตาชาวโลกเขาคือมหาเศรษฐีผู้ครอบครองธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ที่ครอบคลุมตั้งแต่พลาซ่า คอมเพล็กซ์ ร้านค้าทั้งร้านขายตรง ขายปลีก ที่พักอาศัย โรงแรมห้าดาวทั่วทั้งฮ่องกง มาเก๊าและต่างประเทศ มีแฟรนไชส์กับโรงแรมชั้นนำทั่วโลก ทั่วทั้งฮ่องกงและมาเก๊า แต่ในแวดวงเดียวกันทุกฝ่ายกลับรับรู้ว่าเขามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจสีเทาที่ทำด้านอสังหาบังหน้า“คุณท่านต้องการอะไรจากผมอีก ทั้งหมดที่ทำกับผมกับแม่

“งานนี้มีผู้หลักผู้ใหญ่จากนานาประเทศมาร่วมด้วย รักษามารยาทกันด้วยนะเด็ก ๆ” เอกภพ ผู้ที่ทำงานเป็นถึงเจ้าหน้าที่กงศุล เป็นสามีของณริน ทั้งยังรับหน้าที่เป็นตัวแทนจากพ่อตาให้มาร่วมงานเปิดตัวคนของตระกูลหวังเอ่ยขึ้นกับสองสาวอย่างเอ็นดู“ว่าแต่เราต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยเหรอชิ” ยาหยีมองดูตัวเองที่ต้องสวมชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่เปิดไหล่ดูแล้วเด่นสะดุดตาไม่น้อย แม้ชุดชองชิชาจะได้ชุดไม่ได้ต่างกันแต่สีก็ยังฉูดฉาดน้อยกว่าเธอ“พี่เอกบอกว่าเราจะอยู่ได้แค่โซนด้านนอก แต่ต่อให้เราไปในฐานะคนติดตามก็ต้องแต่งตัวรักษาเกียรติเจ้าของงานอยู่ดี สีแดงนี่แหละเหมาะกับแกมาก ถ้าแกไม่เด่นแล้วเดนนิสจะมองเห็นแกได้ไง”“แกว่าฉันจะได้เจอเขาจริง ๆ ใช่มั้ย”“มาถึงขนาดนี้แล้ว มันต้องมีทางสิ ฉันจะลองหาวิธีที่จะทำให้แกได้เจอเขา แต่แกต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม”“ฉันขอแค่ได้คุยกับเขา แค่นั้นจริง ๆ”แล้วหลังจากนั้นทั้งสองก็เห็นกลุ่มคนที่รายล้อมบุคคลผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาด้านในโถงห้องงานเลี้ยง“เหวินกวัง!”ไม่ใช่เสียงของยาหยี หากแต่เป็นสาว ๆ จำนวนไม่น้อยพร้อมเพรียงกันตะโกนเรียกชื่อของเขา ยาหยียืนอยู่ในระยะที่พอมองเห็น แต่ไม