Semua Bab ผัวลับคุณหนูแสนร้าย: Bab 21 - Bab 30

เซริวเคลียร์กับตำรวจจนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง แล้วทำไมเขาต้องมาจัดการเรื่องทุกอย่างแทนดนุพลด้วย เขาต้องหาเหตุผลว่าทั้งหมดเป็นแค่อุบัติเหตุ และแค่ป้องกันตัวเท่านั้น โชคดีที่เขามีหลักฐานทางการแพทย์ว่าผู้เสียชีวิตรักษาอาการทางจิตมานานหลายปี เลยเกิดความคลุ้มคลั่งและทำร้ายคนอื่นก่อน “มีเรื่องอะไรไม่บอกป๊าเลยนะ” “ป๊ามารอผมเหรอครับ” มังกรมองหน้าลูกชายหากเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาคงไม่เลี้ยงลูกมาจนโตขนาดนี้ เรื่องใหญ่ถึงขนาดนี้แล้วสื่อคงไม่ปล่อยไว้ “ไหนบอกว่าไม่ชอบหน้ากันทำไมถึงไปช่วย” “ผมทำเพื่อแคนดี้ไม่ได้ทำเพื่อคนอื่น” “ลูกชายของมี้เห็นใจคนอื่นเป็นด้วย ทำเพื่อแคนดี้หรืออยากจะชดใช้ความผิดที่เคยทำ” แอลลี่รู้ทุกอย่างมาจากไคโรว่าเซริวทำอะไรลงไปบ้าง แอลลี่อยากจะตีลูกชายให้เข็ดหลาบเล่นอะไรเหมือนเด็กไปได้ “มี้ครับ...” “หากเขาตายขึ้นมาจริงๆ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเซริวเลย” “ผมรู้สึกผิดแล้วนี่ไงครับ” วันนี้ยอมรับแล้วว่าตัวเองผิด ดนุพลไม่เคยทำอะไรเขาก่อนเลย “ครั้งนี้ลูกคงรู้แล้วนะว่าสิ่งไหนสิ่งไหนผิด ชีวิตของน

ทั้งสองคบกันอย่างเปิดเผยจนแคนดี้ต้องออกฝึกงานในชั้นปีที่4 ส่วนดนุพลตอนนี้เขาเข้ามาบริหารงานแทนพ่อของเขาทุกอย่าง เรียกได้ว่าต้องเรียนรู้ใหม่ทั้งหมดเพราะเขาไม่เคยเฉียดมาใกล้เลยว่าพ่อของเขาต้องทำงานหนักแค่ไหน ส่วนผับเขายังทำต่อไปมีบางวันที่เข้าไปตรวจงาน ตลอดช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เขากับแคนดี้แทบจะไม่มีเวลาให้กัน แต่แคนดี้ไม่เคยงอแงเพราะเข้าใจว่าเขาต้องเรียนรู้งานจากพ่อ ส่วนเรื่องคดีความที่เขาก่อเหตุยิงคนตายวันนั้น ทั้งพ่อของเขาและเซริวต่างพากันเข้ามาช่วย จนเขาไม่มีข้อกล่าวหาอะไร ยังมารู้อีกว่าผู้ชายที่เข้ามาจีบแคนดี้ ต้องเจอกับอะไรบ้างเรียกว่ามันโรคจิตชนิดหนึ่งเลยก็ว่าได้ “บอสคะนักศึกษาฝึกงานมาแล้วค่ะ” “อืม เรียกมารายงานตัวเลย” ดนุพลวางปากกาและหันหน้าไปที่หน้าประตูเขาเลือกรับเด็กฝึกงานมาหลายคน หนึ่งในนั้นก็เป็นคู่หมั้นของเขาและเป็นว่าที่แม่ของลูกเขานั้นเอง นักศึกษาห้าคนเดินเข้ามาในห้องท่านประธานทุกคนต่างแต่งตัวเรียบร้อย แต่ที่เขาสะดุดตาคืนผู้หญิงผมสีชมพูไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนแคนดี้ไม่ยอมเปลี่ยนสีผมเสียที วันนี้แ

แคนดี้มาทำงานด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวจะอยู่เฝ้าดนุพลก็ไม่ได้ เพราะเธอต้องฝึกงานจะทำตัวเป็นเมียท่านประธานที่อยู่เหนือคนอื่นไม่ได้ “แล้วแบบนี้ไม่เป็นแผลเป็นเหรอ” “เป็นอยู่แล้ว ทำไมเขาต้องซวยเพราะฉัน” “ซวยอะไรกันเขาเรียกว่าปกป้องคนที่เรารัก” ส้มส้มไม่เรียกว่าซวย คนเราหากรักใครก็อยากปกป้องคนที่เรารักเป็นเรื่องธรรมดา “น้องส้มครับพี่ซื้อกาแฟมาฝาก” แคนดี้มองหน้าเพื่อนหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นพนักงานของที่นี่ แล้วไปมากันยังไงถึงได้ซื้อกาแฟมาฝากกัน เพื่อนเธอคงไม่หลอกลูกเขามาติดกับดักหรอกนะ “แกเรื่องมันเป็นมายังไง” “ก็ตามที่เห็นเมื่อเราสองคน...” “ส้มส้มเราเพิ่งมาฝึกงานเมื่อวานเองนะ” “คนมันสวยช่วยไม่ได้” ส้มส้มไม่สนใจเรื่องเหล่านั้นเธอก็แค่สนุกๆ ไม่ได้จริงจังเขาแค่เข้ามาเธอก็แค่เหงาไม่เห็นมีอะไรต้องซีเรียส “แล้วถ้าเกิดเขามีเมียละ” “แล้วฉันบังคับให้เขามาเอาฉันเหรอ” “เมียเขามาแหกอกเอาฉันช่วยไม่ได้นะ” “ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต” แคนดี้ส่ายหน้ามองเพื่อนเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับชายหนุ่มคนน

วันสุดท้ายของการทำงานในฐานะนักศึกษาฝึกงาน แคนดี้หอบข้าวของที่รุ่นพี่ทั้งหลายให้เนื่องจากอาจไม่ได้เจอหน้ากันแล้ว จนกำลังจะผ่านแผนกหนึ่งไปแต่หูกลับได้ยินพนักงานพูดคุยกันอย่างออกรส “ไม่อยากจะเชื่ออ่อยจนถูกขอแต่งงาน” “ทีแรกก็งง ว่าทำไมบอสถึงให้ไปฝึกงานหน้าห้องฝึกไปฝึกมาทำไมได้ไปฝึกอยู่บนเตียง” “ลีลาคงจะเด็ดจนถูกขอแต่งงาน” แคนดี้ต้องขมวดคิ้วเพราะสิ่งที่พนักงานพูดคุยกันเหมือนจะเป็นเรื่องของเธอ แต่เธอกับเขาคบกันมานานแล้วคงไม่น่าจะใช่ “คิดว่าสวยมากมั้งผมสีชมพูทำไมถึงกล้าทำ” “บ้านรวยแล้วยังไง” พนักงานต่างหัวเราะคิกคักกันเมื่อคิดถึงข่าวที่พวกเธอเพิ่งเห็น ว่าท่านประธานหนุ่มขอนักศึกษาฝึกงานแต่งงาน แคนดี้ยืนฟังพร้อมกับกำหมัดแน่นเธอจะไม่ทนอีกต่อไป เธอก็สวยมาตั้งแต่เกิดทำยังไงได้แถมบ้านรวยอีก คนไม่มีวาสนาก็ต้องทนหน่อยนะ “ก็รวยตั้งแต่เกิด หน้าตาก็ดีไม่ต้องเพิ่งมีดหมอมีเงินในบัญชีกี่บาทถึงกล้านินทาคนอื่น” แคนดี้ยืนมองจนกลุ่มนั้นสลายตัวกันเหลือแค่ไม่กี่คน คนพวกนี้มีดีแต่ปาก “เงียบทำไมละ เก่งแต่ปากเหรอไม่มีบุ

แคนดี้ยืนยิ้มให้กับช่างภาพที่เข้ามาถ่ายภาพความสำเร็จเก็บไว้ วันนี้เป็นวันจบการศึกษาของเธอ และอีกสองเดือนข้างหน้าเป็นวันแต่งงานจองเธอกับเขา เพื่อนๆ หลายคนต่างตกใจเพราะรู้ข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงานทั้งๆ ที่เพิ่งจบได้ไม่กี่เดือน บางคนก็หาว่าเธอท้องเลยต้องแต่งงาน ทีแรกเธอยังไม่อยากแต่งแต่ทำยังไงได้ในเมื่อผู้ชายเขาต้องการแบบนั้น ถมยังหวงเธอมากด้วย ดนุพลให้เหตุผลว่ากลัวคนอื่นจะเข้ามาจีบ แต่งงานกันก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติ หากยังไม่พร้อมมีลูกเขาก็รอได้ แคนดี้ไม่รอช้าที่จะตอบตกลง “ยิ้มหน่อยครับ” “อีเดซี่มึงบังกู” “ช่วยไม่ได้เตี้ยเอง” เดซี่กับส้มส้มมัวแต่ทะเลาะกันรูปที่ออกมาแต่ละภาพมีแต่รอยยิ้ม ทั้งสามถ่ายภาพด้วยกันเก็บไว้เป็นความทรงจำ “ใครกรี๊ดอะไร” ทั้งสามหันไปมองว่าสาวๆ เขากรีดร้องอะไรกัน พอเพ่งเล็งดีๆ แคนดี้ถึงกับตาโตเบิกกว้างเพราะดนุพลถือดอกไม้ขนาดใหญ่ที่พับด้วยแบงก์เทา เดาๆ ว่าน่าจะถึงล้านเดินตรงเข้ามาหาเธอ “แคนดี้วาสนาแกมากเลย” “ผู้ชายอะไรอบอุ่นมากเลย พ่อไมโครเวฟ” แคนดี้ยังคงยืมมองเขานิ่งแต่ในหัวใจก