บททั้งหมดของ จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา: บทที่ 11 - บทที่ 20

75

11.ชายาเยี่ยนฟางในเรือนมู่ต่านฮวา

..อีกมุมหนึ่งในอาณาเขตตำหนักไฉ่หง..ในเรือนหมู่ตานฮวานั้น นับว่างดงามทั้งกว้างใหญ่ไม่แพ้ตำหนักใดในวังแห่งนี้ ฉีเยี่ยนฟางแม้มีฐานะสูงส่งเป็นถึงชายาเอก อยู่เหนือสนมคนอื่นๆ ทว่านางกลับมิได้มีความภาคภูมิแม้แต่น้อย บอกไปใครจะเชื่อ ชายาป้ายแดงเช่นนางกลับถูกองค์ชายรองผู้เป็นสามีทอดทิ้งตั้งแต่คืนส่งตัวเข้าหอในวันนั้น ทั้งที่เมื่อก่อน ครั้งอาศัยอยู่แคว้นฉี หญิงสาวเคยได้รับคำยกย่องจากคนจำนวนมาก ต่างพูดว่าบุตรสาวของท่านเจ้าแคว้นฉี นับเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในแคว้นเลยทีเดียว สตรีอื่นก็อย่าหวังประชันโฉมกับนาง มาบัดนี้เล่า หญิงงามอันดับหนึ่งไฉนต้องมาถูกสามีหมางเมินถึงเพียงนี้.. ‘ข้าผิดเรื่องใดกัน’ นางเกลียดชังใบหน้านี้ของตัวเอง ‘งดงามแล้วมีประโยชน์อันใดเล่า เสด็จพี่ไม่คิดแตะต้องข้าด้วยซ้ำ ..’ ก่อนนี้นางเคยคาดหวังเอาไว้สูงมาก หากองค์ชายอิ้งเยว่หรือองค์ชายรอง ได้พบหน้าครั้งแรก เขาต้องตกตะลึงในความงดงามของนางจนตาค้างเป็นแน่ ทว่าเพียงเขาช่วยปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ผลออกมาเป็นอย่างไรนั้น ช่างน่าผิดหวังเสียนี่กระไร องค์ชายอิ้งเยว่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับนางอย่างเช่นบุรุษทั่วไปควรมีต่อภรรยา เขาเอาแต่นิ่งเฉยท
อ่านเพิ่มเติม

12.สหายต่างวัยในตำหนักร้าง

ในตำหนักร้างที่ไร้ผู้คน หนึ่งร่างสูงหนึ่งร่างเล็กยังคงนั่งเคียงไหล่สนทนาพาทีอย่างต่อเนื่อง องค์ชายอิ้งเยว่เป็นฝ่ายซักไซ้ถึงที่มาที่ไปจนรู้ชัด ว่าด้วยเหตุผลอันใดหนุ่มน้อยจึงลอบเข้ามาอยู่ในเขตวังหลังของเขาตั้งหลายวัน ปานนี้ไม่คิดกลับออกไป แม้บทสนทนาบางเรื่องเจ้าเด็กปากสุนัขถึงกับว่าร้ายตนในทางเสื่อมเสีย นั่นเพราะมันไม่รู้ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ผู้ใหญ่เช่นเขาก็ไม่ควรคิดถือสา ให้ถือเสียว่าไม่เคยได้ยินก็แล้วกันจากที่ได้พูดคุยมานานเพียงนี้ เจ้าหนุ่มน้อยกลับเผยให้เห็นหลากหลายมุมมองที่ชวนให้ค้นหา ความซื่อบริสุทธิ์ที่เจ้าตัวแสดงออกโดยไม่เสแสร้งนั้น ทำให้องค์ชายรองเช่นเขาสัมผัสได้ถึงแก่นแท้ในนิสัยของมันอย่างชัดเจน หากคิดคบหาเป็นสหายต่างวัยก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร อีกทั้งในใจของเขาเองก็ยังมีปมที่ค้างคามาเนิ่นนาน บางทีเจ้าหนุ่มน้อยผู้นี้..อาจเป็นผู้ที่ช่วยคลายเงื่อนปมนั้นให้เขาก็เป็นได้อิ้งเยว่ “เจ้าเป็นบุรุษอายุสิบหก เจ้าเคยนอนกับสตรีหรือยัง?”ฝ่ายผู้ถูกถามเรื่องประเภทนี้เข้า ฉีอันฉีถึงกับมีท่าทีแตกตื่น “หา! ท่านว่าอะไรนะ!”“ข้าพูดว่า เจ้าเคยทำเรื่อง... แบบนั้น กับสตรีหรือยัง คือ... แบบ...”
อ่านเพิ่มเติม

13.ไฉนข้ากลายเป็นเจ้าลิงน้อยไปแล้วเล่า!

แม้พูดคุยกับเจ้าตัวเล็กอย่างฉีอันฉีตลอดทั้งวัน องค์ชายอิ้งเยว่กลับไม่รู้สึกเบื่อ ดูดูไปก็น่าขันพิลึก มีอย่างที่ไหนกัน คนกับลิงพูดคุยเป็นตุเป็นตะ ราวกับว่ามันฟังภาษามนุษย์เข้าใจอย่างนั้นแหละ เจ้าบ๊องบ้องตื้นคนนี้คงลืมไปแล้วว่านั่นน่ะ 'เดรัจฉานไม่ใช่หรือไง' อิ้งเยว่ “น้องชาย ในเมื่อมันยอมคืนของให้เจ้า ไฉนเจ้ามัวแต่รีรอ ไม่รีบสวมอาภรณ์ของเจ้าเสียเล่า” ฉีอันฉีหันมาตอบอย่างเห็นด้วย “ก็ได้ๆ ข้าสวม ข้าสวมแล้ว” หนุ่มน้อยละความสนใจจากเจ้าลิงทะโมนแล้วตั้งอกตั้งใจสวมอาภรณ์สีหวานทันที.. ก่อนนี้เขาสวมอาภรณ์ที่ไม่ใช่คนตนนับว่ายุ่งยากไม่น้อย ทว่าเมื่อสวมมันหลายครั้งต่อหลายครั้ง อันฉีกลับรู้วิธีนุ่งอาภรณ์สตรีได้ไม่ยาก ทั้งยังไม่รู้สึกขวยเขิน อีกฝ่าย ระหว่างรอเจ้าตัวเล็กสวมเสื้อผ้า องค์ชายอิ้งเยว่ทอดสายตามองไปรอบๆ โถง ที่แห่งนี้ไร้การเหลียวแลมานานหลายปี จึงไม่แปลกที่จะมีฝุ่นกรังเกาะตามโต๊ะเก้าอี้และตั่งนอน ซึ่งเคยเป็นของใช้สอยของมารดาเขามาก่อน เนื่องจากไม่มีบ่าวคนใดกล้าเข้ามา ครั้งหน้าหากคิดจะมาเยือนอีก เห็นทีเขาคงต้องลงมือทำเอง หากแต่จะว่าไปแล้ว สถานที่แห่งนี้ถึงจะไม่น่าอยู่ แต่ก็ไม่ได้ดูเลวร้าย
อ่านเพิ่มเติม

14.บุรุษน้อยในครัวหลวง

เรือนไม้สีเขียวหลังเล็กสำหรับบ่าวไพร่ตั้งตระหง่านอยู่เป็นแนว มุงหลังคาด้วยกระเบื้องสีน้ำตาลอมดำ ถนนคอนกรีตแคบ เชื่อมระหว่างเรือนพักแต่ละหลัง ซึ่งหนึ่งเรือนถูกแบ่งพื้นที่ใช้สอยให้แก่นางกำนัลสองคน ฉีอันฉีกับนางกำนัลรุ่นพี่นามว่าไป๋หลาน ได้รับอนุญาตให้อาศัยร่วมกันหนุ่มน้อยในคราบสาวงามย่องมาหยุดที่หน้าประตูเรือนพัก เขาค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ไม่ลืมเหลือบมองซ้ายขวาเพื่อตรวจตราว่ามีใครเห็นสภาพที่เปรอะเปื้อนของตนหรือไม่ เสื้อผ้าเปื้อนโคลน เส้นผมยาวกระเซิงเช่นนี้ หากมีผู้ใดพบเข้า คงหนีไม่พ้นถูกท่านหัวหน้าบ่าวรับใช้เรียกตัวไปสอบสวนเป็นแน่ เมื่อเห็นว่าปลอดคน ฉีอันฉีก็รีบผลุบกายเข้าไปด้านในทันที และหับประตูลงอย่างแผ่วเบาเขากวาดตามองไปรอบห้องพัก นอกจากข้าวของเครื่องใช้แล้วก็ไม่พบแม้แต่เงาของนางกำนัลรุ่นพี่ เขาใช้มือป้องปากลองเรียกดู “พี่ไป๋หลาย” ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ฉีอันฉียิ้มหน้าระรื่น “ไม่อยู่นี่ ฮ่าๆ”เขาก้าวเดินดุ่มๆ ด้วยท่าทีอย่างบุรุษเข้าห้องของตน รีบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสกปรกออกจากเรือนกาย และใช้เท้าเขี่ยมันไปกองไว้ข้างฝาอย่างไม่ไยดีไม่นาน บุรุษน้อยในคราบแม่นาง
อ่านเพิ่มเติม

15.บุรุษน้อยแสนซนVSเจ้าลิงแสบ

เงียบอีก บุรุษร่างเล็กที่กำลังโกรธแค้น รีบป่ายขาลงจากโขดหินก้อนใหญ่ เมื่อเท้าเหยียบยืนบนพื้นก็ค่อยย่องเข้าไปใกล้เป้าหมายนั้น กะว่าหากเจอตัวเมื่อไหร่ เขาไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่คนถูกประทุษร้ายร่างกายยื่นมือแหวกพุ่มไม้ตรงหน้า พลันเห็นเจ้าตัวการทันที "เจ้าเองเรอะ!" เป็นลิงทะโมนตัวเก่าเจ้าเดิมแอบอยู่ตรงนั้นนั่นเอง ฝ่ายเจ้าลิงทะโมนที่กำลังนั่งยองแหงนหน้ามองคนชะโงกหน้ามาใกล้มัน พอถูกจับได้ รีบทะลึ่งตัวขึ้นยืน ทั้งปาลูกท้อใส่หน้าเจ้ามนุษย์ตัวน้อยอย่างแม่นยำซ้ำอีกรอบ ผลท้อกระทบหน้าผากฉีอันฉีอย่างจัง“โอ้ย! มารดามันเถอะ เดรัจฉานเยี่ยงเจ้า ไฉนเอาแต่รังแกข้า อูย..” ไม่รู้ด้วยซ้ำเขาเคยไปทำอะไรไว้กับบรรพบุรุษทะโมนตัวนี้กันแน่ เหตุใดมันถึงได้เอาแต่ตามราวีเขาไม่เลิกไม่ราเจ้าลิงร้องตอบเป็นภาษาลิงเจี๊ยก เจี๊ยก! แยกเขี้ยวยิงฟันดูคล้ายว่ามันกำลังหัวเราะเยาะหยัน แล้วรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด เมื่อเห็นว่าฉีอันฉีทำท่าจะคว้าตัวมันให้จงได้“คิดหนีเรอะ! ดูสิว่าวันนี้ข้าจะถลกหนังเจ้าทันหรือไม่ เจ้าลิงบ้าเอ้ย อย่าหนีนะ”หนุ่มน้อยในอาภรณ์นางกำนัลรีบรวบชายกระโปรงวิ่งหน้าตั้งตามเจ้าลิงไปอย่างไม่คิดชีวิต ผ่านกิ่งไม้ใบหญ
อ่านเพิ่มเติม

16.สหายคนใหม่ขององค์รัชทายาท

พลันที่ถ้อยคำนั้นหลุดจากปากคนตรงหน้า ฉีอันฉีก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ บุรุษผู้นี้หาได้มีฐานะต่ำต้อยไม่ ท่วงท่าสง่างามรวมไปถึงเครื่องแต่งกายหรูหราเช่นนี้ ต้องเป็นราชนิกุลองค์ใดองค์หนึ่งอย่างแน่นอน เมื่อตระหนักได้ว่าตนอยู่ในฐานะบ่าวไพร่ ไฉนเลยจะกล้าเสียมารยาทต่อไปได้เล่า ร่างเล็กรีบถอยกรูดไปก้าวหนึ่ง ปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มพลางยอบกายคารวะอย่างนอบน้อม“หม่อมฉันมีนามว่าหลี่น่า ต้องขออภัยด้วยเพคะ หลี่น่าผู้นี้รู้เท่าไม่ถึงการณ์ หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”“หือ? เจ้าคิดจะเปลี่ยนท่าที ก็เปลี่ยนได้ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ ฮ่าๆ ... จุ๊ จุ๊... เจ้าช่างเป็นสตรีที่ประหลาดนัก ข้าไม่เคยพบเห็นสตรีใดเป็นเช่นเจ้ามาก่อน วันนี้ถือว่าข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”คนถูกตราหน้าว่าประหลาดได้แต่ก้มหน้ามองพื้นดินมิกล้าสบตา ทว่าในใจกลับโต้เถียงอย่างไม่ยอมความ ‘ข้าประหลาดที่ไหนกัน ท่าทางอย่างเจ้าเป็นถึงราชนิกุลต่างหากเล่า ที่ประหลาดกว่าข้าซะอีก! มีอย่างที่ไหนกัน!’ “เอาเถอะแม่นาง เจ้าช่างน่าสนใจยิ่งนัก ข้าเบื่อพวกที่เอาแต่นอบน้อมต่อหน้าข้าเต็มทีแล้ว เจ้าพูดกับข้าอย่างที่ถนัดเช่นเมื่อครู่เถิด น่าสนุกกว่าเป็นไหนๆ”
อ่านเพิ่มเติม

17.ความลับที่ปิดไม่มิด

สุราจอกหนึ่ง สอง สาม และสี่ แล้วก็ห้า ไหลผ่านลงคอหอยไปอย่างรวดเร็ว นายน้อยฉีอันฉีหรือ ชื่อใหม่ หลี่น่า เริ่มมึนงงเล็กน้อย แก้มขาวแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าปรือ.. เดิมทีเป็นคนพูดน้อย กลับกลายเป็นพูดเสียจนลิ้นพันกัน ส่วนท่านั่งสำรวมงดงามเหมาะสมกับการเป็นนางกำนัลฝ่ายในก็ถูกลืมสิ้น เจ้าตัวกลับคืนร่างเป็นนายน้อยฉีอันฉีคนเดิมโดยไม่รู้ตัวเสียอย่างนั้นร่างเล็กในชุดนางกำนัลยกขาขึ้นตั้งชันบนเก้าอี้ข้างหนึ่ง เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เคยทำร่วมกับอาถิงให้สหายร่วมดื่มฟังอย่างออกรส หากแต่องค์รัชทายาทที่ประทับอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ทรงเป็นผู้ฟังที่ดีนัก ทรงพยักหน้าเป็นระยะ แสดงอารมณ์ร่วมเมื่อถึงตอนตื่นเต้นเมื่อคนชอบคุยโวเจอนักฟังชั้นยอดก็ยิ่งได้ที นายน้อยตระกูลฉียืนขึ้นด้วยอาการเซเล็กน้อย ก่อนวางเท้าเล็กๆ ที่สวมรองเท้าสีหวานของสตรีลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ชายกระโปรงที่คลุมถึงข้อเท้าพลันเลิกสูงขึ้นเหนือเข่า เจ้าตัววาดมือวาดไม้เล่าเรื่องอย่างคึกคัก“ข้าเคยไปที่แบบนั้นมาสองครั้ง เอ๊ก..” เขาตาปรือพลันชูสองนิ้วประกอบคำพูด“ที่ใดกัน?” องค์รัชทายาทแม้จะดื่มสุรามาเกือบสิบจอก แต่ก็หาได้มีอาการเมาสุราให้เห็นไม่ ทรงจำได้ดีว่าแผ
อ่านเพิ่มเติม

18.องค์รัชทายาทปกป้องฉีอันฉี

พระพักตร์ของพระมเหสีลู่เสียนบึ้งตึงราวกับพญาผู้กำลังจะลงทัณฑ์ พระนางเสด็จมาพร้อมนางกำนัลคู่ใจทั้งซ้ายขวา นามว่าเหมยลี่และซินอี๋ สายพระเนตรที่แข็งกร้าวดุดันดุจนางพญาหิมะ จับจ้องไปที่แม่นางน้อยในชุดนางกำนัลผู้กำลังนั่งเมามายซึ่งอยู่คนละฝั่งกับพระโอรส ดัชนีเรียวของพระอัครมเหสีชี้ไปยังร่างที่อ่อนปวกเปียกพลางตวาดลั่นว่า“นางชั้นต่ำผู้นี้! เจ้าอยู่สังกัดผู้ใดกัน ไฉนช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ บังอาจตีตัวเสมอองค์รัชทายาทลูกชายของข้า!” นางหันไปทางซินอี๋และเหมยลี่ “พวกเจ้า! ไปจับตัวมันไว้เดี๋ยวนี้!”“เพคะ” “เพคะ”สองนางกำนัลมุ่งเข้าหาฉีอันฉีตามพระบัญชา ทว่าพวกนางกลับถูกขวางไว้เสียก่อนองค์รัชทายาทโจวเจี้ยนกั๋วกางแขนปิดกั้นสหายของตนไว้อย่างแน่นหนา “ห้ามพวกเจ้าแตะต้องสหายของข้านะ!” เขาผินหน้าไปทางผู้เป็นมารดาผู้มีอำนาจสั่งการ “เสด็จแม่ ท่านห้ามสั่งบ่าวของท่านทำร้ายสหายของลูกนะพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าบอกเป็นสหายของเจ้างั้นรึ! แต่ที่แม่เห็นตอนนี้ มีเพียงนังชั้นต่ำอยู่ข้างหลังเจ้ามิใช่หรือไง”เขาหันมองร่างเล็กคราหนึ่ง ฝ่ายนั้นก็เอาแต่คอตกเมามายไม่ได้สติ ไม่รับรู้เลยว่าภัยร้ายมาถึงตัวแล้ว องค์รัชทายาทหัน
อ่านเพิ่มเติม

19.อรุณรุ่งแห่งความลับ

เมื่อดวงจันทร์เคลื่อนคล้อยลาลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ก็มาเยือน องค์รัชทายาทโจวเจี้ยนกั๋วออกแรงผลักบานหน้าต่างคู่ให้แย้มออกอย่างแผ่วเบา เพื่อต้อนรับอากาศบริสุทธิ์ภายนอกตำหนักให้โชยเข้ามาในห้องบรรทมความเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้เอง ทำให้ร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าแพรสีสดบนเตียงเริ่มขยับกายยุกยิก องค์รัชทายาทชะเง้อดู พลันถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างนั้นยังคงหลับตาพริ้มไม่ไหวติง “ข้าคงไม่เผลอทำให้เจ้าตื่นกระมัง” เขาพึมพำกับตัวเองฉีอันฉี ในชุดอ่อนสีขาว เดิมทีหลับใหลอยู่บนเตียงนุ่มนิ่มกว้างขวางอย่างสบาย พอรู้สึกตัวตื่นก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ กลิ่นหอมที่โชยเข้าจมูกยามนี้นั้น คือกลิ่นหอมของดอกเหมย ซึ่งเขาไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย อีกทั้งเตียงนอนยังให้ความรู้สึกแปลกแยกยิ่งนัก ‘ที่นี่... ไม่ใช่ห้องพักของข้า! เช่นนั้น ที่นี่คือที่ใดกัน?’ เขาคิดในใจทั้งที่ยังรู้สึกหนักอึ้งบนเปลือกตาสองวันก่อน องค์รัชทายาทเจี้ยนกั๋วได้พาสหายน้อยที่สลบไสลในอ้อมแขนมายังเรือนหลังเล็ก ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตำหนักตงหยางพอสมควร สถานที่แห่งนี้เป็นที่ส่วนพระองค์ มีไว้สำหรับเก็บตัวเมื่อมีเรื่องราววุ่
อ่านเพิ่มเติม

20.เจ้าอย่าได้เข้ามาใกล้ข้า

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉีอันฉีถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักตงหยางอย่างเคร่งครัด ทว่าเขาก็ได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากองค์รัชทายาทโจวเจี้ยนกั๋ว ทั้งเรื่องทายาสมานแผล ต้มยาบำรุงกำลัง ทั้งหมดองค์รัชทายาทล้วนทำมันเอง เจ้าเด็กดื้อผู้นี้นับว่าดวงยังแข็ง รอดชีวิตมาได้ มิเช่นนั้น องค์รัชทายาทคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตเป็นแน่พอครบกำหนดสามวันตามที่รับปากไว้แต่แรก แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่เขาจำต้องปล่อยให้หนุ่มน้อยหน้าหวานกลับไปยังที่ต้องการจะไปฉีอันฉีถวายบังคมลาองค์รัชทายาทเจี้ยนกั๋ว และใช้เวลาเดินเท้าจากตำหนักตงหยางมาถึงตำหนักไฉ่หงเพียงครึ่งชั่วยาม เมื่อมาถึงแล้ว เขาไม่รีรอที่จะมุ่งหน้าไปยังเรือนหมู่ตานฮวาเป็นอันดับแรก กะว่าจะไปแอบดูพี่หญิงสักหน่อย ชายร่างเล็กเลือกซ่อนตัวอยู่หลังต้นดอกกุ้ยฮวานั้น ซึ่งต้นไม้ชนิดนี้มีลำต้นที่ใหญ่มาก อายุคงไม่ต่ำกว่าร้อยปีกระมัง ฉีอันฉีมักใช้ที่แห่งนี้เป็นที่กำบังกายเสมอ เมื่อเขาอยากมาซุ่มดูพี่สาวในที่ไกลๆ ใบหน้าเรียวเล็กแย้มยิ้ม เขาเห็นแล้ว พี่เยี่ยนฟางอยู่ตรงนั้น นางสวมอาภรณ์สีหวาน นั่งอยู่ตรงระเบียงที่ยื่นออกมาจากตัวเรือน มือสองข้างกำลังหยิบจับดอกไม้กองพะเนินตรงหน้
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
8
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status