All Chapters of จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา: Chapter 21 - Chapter 30

“ยาปลุกกำหนัดบ้าๆ นี่มีฤทธิ์เป็นเช่นไร ไยข้าจะไม่รู้พิษสงของมัน ข้าเองๆ” ฉีอันฉีรำพึงพลางมีสีหน้าจริงจัง เพื่อช่วยให้ท่านพี่ชุนหายจากอาการทุรนทุราย เขาจึงมิอาจรอช้า รีบถลกแขนเสื้อขึ้นไปถึงข้อพับศอก และลงมือกระตุกผ้าผูกบั้นเอวของคนบนเตียงอย่างไม่ลังเล ออกแรงเพียงนิดผ้าผูกเอวก็หลุดลุ่ยอย่างง่ายดาย เขาเหลือบมองใบหน้าคมคร้าม พูดว่า “อย่าห่วงเลย ข้าต้องช่วยท่านสำเร็จแน่”เวลานี้ใบหน้าขององค์ชายอิ้งเยว่แดงก่ำ ดวงตาที่เคยเฉียบคมดุจพญาเหยี่ยวกลับกลายเป็นหวานเยิ้ม สื่อความต้องการอย่างชัดเจน... เขามองการกระทำของฉีอันฉีผ่านความพร่ามัว หายใจหอบกระชั้น ก้อนเนื้อในทรวงเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะจังหวะนั้น อีกส่วนหนึ่งในใจกลับรู้สึกถึงความผิดชอบชั่วดีขึ้นมาเฉยๆ แม้ตนตกที่นั่งลำบากทรมานเพียงใด ก็มิควรดึงผู้อื่นมาเดือดร้อนไปด้วย โดยเฉพาะกับหนุ่มน้อยไม่ประสาคนนี้ ผลตามมาภายหลังเป็นเช่นไรนั้น เจ้าลิงน้อยคงคิดไม่ถึงเป็นแน่อิ้งเยว่ฝืนใจยึดมือเล็กของฉีอันฉีไว้มั่น “พอเถอะ เจ้าลิงน้อย เจ้าอย่าได้ทำต่ออีกเลย”“ท่านไม่ต้องอายข้า ข้าลงมือมาถึงขั้นนี้แล้ว ไฉนท่านห้ามข้าทำต่อเล่า”“ข้าเพียงเกรงว่า จะ... เจ้า...

ดูเหมือนว่า สายฝนภายนอกตำหนักร้างเริ่มซาลงแล้ว บัดนี้ความทรมานจากฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดอันร้ายกาจถูกขจัดปัดเป่าจนร่างกายขององค์ชายอิ้งเยว่กลับคืนสู่สภาวะปกติ... นายน้อยตระกูลฉีผู้เหนื่อยอ่อนซบหน้าลงกับหมอนฟางหลับตาพริ้มด้วยความเพลียแรง ส่วนหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์นอนตะแคงข้างเฝ้ามองชายาป้ายแดงของตนไม่วางตา ร่างทั้งสองมีเพียงอาภรณ์บางเบาปกปิดช่วงล่างไว้เพียงหมิ่นเหม่ ทิ้งกายท่อนบนให้เปลือยเปล่าท้าทายลมหนาวองค์ชายอิ้งเยว่เอื้อมมือตรวจดูบาดแผลบนแผ่นหลังของฉีอันฉีอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้รอยแผลนั้นอย่างทะนุถนอม ก่อนเอ่ยถามถึงที่มาด้วยความห่วงใย จนได้ความว่าผู้ที่สั่งลงทัณฑ์ฉีอันฉีนั้นหาใช่ใครอื่น แต่เป็นอัครมเหสีลู่เสียน ผู้มีจิตใจคับแคบนั่นเอง“ตำหนักตงหยางเป็นเขตหวงห้าม คนนอกเยี่ยงเจ้าไม่ควรเฉียดเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว อัครมเหสีลู่เสียนทรงหวงแหนองค์รัชทายาทยิ่งกว่าสิ่งใด เจ้าปลอมเป็นสตรี ทั้งยังอาจหาญร่วมดื่มสุรากับเขาเยี่ยงนั้น เจ้าไม่ถูกตัดหัวก็นับว่าสวรรค์ยังเมตตาเจ้ามากแล้ว…เจ้าลิงน้อย ต่อไปห้ามเจ้าไปวิ่งเล่นในที่อันตรายเช่นนั้นเด็ดขาด... ทางที่ดี อยู่ห่างจากแม่ลูกคู่นั้นไว้จะดีกว่า

ย้อนเวลากลับไป ณ เรือนหมู่ตานฮวา อันเป็นส่วนหนึ่งของตำหนักไฉ่หงพระชายาเยี่ยนฟางประทับนั่งสนทนากับเสี่ยวซิน อยู่ที่หน้าเรือนพัก บรรยากาศภายนอกดูคล้ายนายกับบ่าวพากันนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างสำราญใจ ทว่าเสี่ยวซินกลับลอบมองไปยังพุ่มไม้หนาทึบเป็นระยะ เมื่อเห็นเงาร่างที่ซุ่มซ่อนอยู่เลือนหายไปแล้ว นางจึงรีบกระซิบรายงานเจ้านาย "พระชายา... ไปแล้วเพคะ"ทันทีที่ไร้คนสอดแนม ท่าทีแสร้งเป็นสุขก็มลายหายไป กลายเป็นความวิตกกังวลเข้ามาแทนที่ มือเรียวโยนก้านดอกเหมยกุ้ยในมือทิ้งอย่างไม่ไยดี "ข้าหวังว่าเจ้าเด็กซุกซนคนนั้นจะยอมกลับบ้านเสียที""นายน้อยอันฉีคงยังไม่ทราบว่าพวกเรารู้ความลับที่เขาแฝงตัวเข้ามานานแล้ว" เสี่ยวซินกล่าวเสริม"เด็กดื้อรั้นเช่นเขาควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง อยู่ที่นี่อันอันไม่อาจสุขสบายเหมือนอยู่ที่จวนท่านพ่อ ทั้งยังถูกบ่าวไพล่จิกใช้งานสารพัด หวังว่าความลำบากจะทำให้เขาเข็ดหลาบ จะได้ไม่หาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้อีก""ที่เจ้านายน้อยยอมลดตัวมาตรากตรำอยู่ในครัวท่ามกลางนางกำนัล ทั้งที่เสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้ ก็เพราะห่วงใยพระชายามากนะเพคะ""ข้ารู้ดี... อันอันห่วงพี่น้องเสมอ แต่หากข้าเรียกเขามา

ทว่าจนแล้วจนรอด รัชทายาทเจี้ยนกั๋วก็มิกล้าปริปากบอกความจริง ทราบดีถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา หากพระมารดาทรงทราบ มีหวังคงได้ลุกขึ้นมาอาละวาดจนวังสะเทือน และอาจถึงขั้นสั่งประหารหนุ่มน้อยของเขาให้ดับดิ้นเป็นแน่“แคว้น... แคว้น...”“เจี้ยนกั๋ว! เจ้าเป็นถึงองค์รัชทายาท ไฉนจึงมีนิสัยลังเลเช่นนี้ แค่คนที่เจ้าพึงใจเหตุใดจึงไม่กล้าเอ่ยนาม ต่อไปภายหน้าหากเจ้าเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเป็นเทียนจื่อ เจ้าจะปกครองราษฎรทั่วแผ่นดินได้อย่างไร!”เมื่อได้รับแรงผลักดันจนถึงที่สุด รัชทายาทจึงโพล่งออกไปว่า “ลูกพึงใจในบุรุษพ่ะเจ้าค่ะ!”พระนางลู่เสียนที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ทรงไอโขลกพรางกระแทกถ้วยชาลงอย่างแรง ก่อนจะหันมารัวฝ่ามือใส่บุตรชายไม่ยั้ง“เจ้าลูกบ้า! เสียสติไปแล้วรึ! สตรีโฉมงามทั่วใต้หล้ามีไม่ถ้วนทั่ว กลับไม่เข้าตาเจ้า แต่เจ้ากลับบอกว่าชอบพอพวกบุรุษ! เจ้าลูกชั่ว เห็นทีข้าต้องสั่งสอนเจ้าให้เข็ดหลาบ!”“โอ๊ย! ท่านแม่ ลูกเจ็บพ่ะเจ้าค่ะ หยุดตีลูกได้แล้ว!…ราตรีอันมืดมิดผ่านพ้นไป แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้าแทน เสียงไก่ขันระเบ็งเซ็งแซ่ทว่ามิอาจปลุกคนที่นอนคว่ำหน้าพังพาบอยู่บนเตียงได้ บุรุษร่างเล็ก

ขณะที่องค์ชายอิ้งเยว่และฉีอันฉี ต่างส่งสายตาฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมใครนั้น เจ้าเป่าเป้ย ลิงทะโมนที่ยังคงยืนเด่นอยู่บนกิ่งไม้สูง มันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง เมื่อเห็นว่าตนเองไร้ตัวตนในสายตาคนทั้งคู่ มันจึงหาทางเรียกร้องความสนใจอีกครั้งด้วยการปลิดผลท้อสุกแล้วปาออกไปสุดแรง ผลท้อลอยละลิ่วผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งจังหวะนั้น ฉีอันฉีกำลังแหงนหน้าจ้องตาท่านพี่ชุนอย่างเอาเรื่อง ผลท้อเกือบจะปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะมือหนาของบุรุษที่อยู่ตรงหน้ายื่นออกมาสกัดกั้นไว้ได้ทันท่วงที ผู้เยี่ยมยุทธเช่นอิ้งเยว่มิต้องเสียเวลาหันมองเป้าหมายด้วยซ้ำ เขาเพียงสะบัดข้อมือเบาๆ ผลท้อลูกนั้นก็ลอยละลิ่วกลับคืนสู่ต้นตออย่างรวดเร็ว“เจี๊ยก!” ผลท้อกระทบเข้ากลางศีรษะเจ้าเป่าเป้ยอย่างแม่นยำราวจับวาง ลิงน้อยที่เจ็บตัวจนลนลานรีบกระโจนหนีหายไปในพุ่มไม้ทันทีเป็นครั้งแรกที่ฉีอันฉีหลุดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความเบิกบานใจเข้ามาแทนที่ “สมน้ำหน้าเจ้านัก เจ้าลิงชั่ว! ดูซิว่าต่อไปเจ้ายังจะกล้ารังแกข้าอีกหรือไม่ ฮ่าๆ ...”องค์ชายอิ้งเยว่ยังคงมองใบหน้างามที่ไม่แพ้สตรีน